20-05-06

IN DE VAN VAN DE FAMILIE DELLA FAILLE d'HUYSSE

Lozermeitocht

6 mei 2006

Scheldestappers Zingem

 

Heerlijke zomertemperaturen brachten ons deze zaterdagvoormiddag naar het piepkleine Lozer. Deze Kruishoutemse deelgemeente leeft dan ook volledig in de ban van de familie della Faille d’Huysse, van waaruit de Scheldestappers Zingem in samenwerking met feestcomiteit ‘ De Nieuwe Wijk Lozer ‘ er reeds voor de 18de maal hun Lozermeitocht houden.

Startend vanuit het parochiaal centrum , ook al della Faille d’Huysse genaamd, konden we opteren tussen vijf afstanden gaande van 6 tem 30km. De langste afstand leek ons dan ook de meest belovendste en vol goede moed trokken we ons op gang langs een resem van oude kerk- & boerenwegels. De nostalgische steegjes werden dan ook in vroegere tijden door de rijke boerenlui met hun knechten en meiden op zondag gebruikt om naar de hoogmis in de imposante OLVrouw van Bijstandkerk te trekken. Vandaag dienden de eerste stappers wellicht het hooggroeiend gras plat te trappelen om zich een weg te banen langs de Lozerbeek en de Boeregemwegel.

Met deze korte groene prelude moesten we het dan wel gaan stellen , want hierna schoven we kilometers verder over beton in een desolaat landschap van akkers wachtend op het ontspruiten van de eerste gewassen. Onderweg moeten we ons tevreden stellen met enkele speelse kievieten of een aftands oud Trabantje die staat te verkrotten tussen het groen . Al vlug komen we terug de behuizing binnen , alwaar het tuin en huisjes bekijken ons maar amper kan bekoren.

Na een uurtje stappen piept dan toch de spits van het laatbarokke Sint JanBaptist kerkje aan de horizon , alwaar we in het zog van het merkwaardig beeldje ‘ meisje met fluitje ‘ in de ‘fluitjesgemeente’ Ouwegem onze eerste rust treffen. Gelukkig ligt Ouwegem aan de poort van de Vlaamse Ardennen en meteen werden we via enkele smalle kerkwegels tussen gevels en tuinafsluitingen en een resem oubollige kinderkopjes een bekoorlijker landschap voor de voeten geschoven. Een onverharde weg leidde ons binnen in een open golvend landschap , prachtig doorspekt met talrijke knotwilgen die met hun knoestige vormen de ingroene weiden een beeldig cachet geven. Een unieke wandelwegel versiert men enkele idyllisch bedehuisjes, langs de Plankebeek , die zich hier diep en grillig door het landschap slingert is onze volgende uitdaging. Het zou ons uiteindelijk tot tegen de grens met Huise sturen . alwaar we de dorpskern de rug toekeerden en al vlug doorhadden dat we in feite naar Mullem afstevenden. Een beeldige wegel van de Mullemse kasteeldreef stuurt ons nu resoluut naar het onwezenlijk pittoresk dorpje.



Het pittoreske Mullem

 

Mullem is dan ook een parel van een schilderachtig Vlaams dorpje dat op een zeldzame wijze zijn oude dorpsbeeld wist te bewaren. Langs sierlijk laaggehurkte huisjes met veelkleurige vensterluiken en bebloemde muurgevels bereiken we tenslotte het oud parochiezaaltje voor een tweede rust.

Daarna volgt voor de 30km stappers een extra lus van 8 kilometers zonder noemenswaardige momenten. De rustige , kronkelende wegjes voerden ons in eerste instantie , onder een roodblakende zon in de richting van Den Doorn op het grondgebied van Eine. Halverwege mogen we onze wandelschoenen draaien ,langs een wel ellenlange rechte weg , terwijl op een hoger gelegen punt we recht voor ons een overweldigend panorama ontwaren op Mullem.

Uiteindelijk duiken we dit prachtig decor in voor een tweede maal , alwaar we in de schaduw van het prachtige romaanse kerkje uit de 11de-12de eeuw , weer eventjes de handrem kunnen opzetten om de inwendige mens te versterken. Daarna volgt een overheerlijke lus door het natuurgebied van de Vallei van de Rooigemse Beek. We flaneren langs de wachtbekkens , die het overtollige water moeten opvangen en zo het nabije Mullem van overstromingen moet vrijwaren. De begroeiing heeft hier duidelijk vrij spel , met als resultaat een schitterende wilde flora. Tussen de rietkragen door ontwaren we moeder eend met haar nog jonge kroost

In de verte ontwaren we reeds het karakteristieke kerkje van Huise vol in beeld. Het bescheiden dorpje verwelkomende ons dan ook binnen zijn vernieuwde dorpskom , waarna we via een stel leuke wegels en een overharde landweg terug de kouter op trekken. Op een eenzame hoogte treffen we de fraai gerestaureerde ' Koutermolen ' , die ons uiteindelijk terug in de richting van Lozer moest sturen.



Kasteel van Lozer

 

Met het prachtige domein en kasteel van Lozer en een stukje heerlijk Lozerbos mochten we dan een eind maken aan deze ons insziens minder geslaagde wandelomloop , waarbij veelal de voorkeur werd gegeven aan betonwegel in de plaats van alternatieve natuurstroken of stukjes onverhard.

En dit waren we tot op heden niet gewoon van de Scheldestappers !

 

09:10 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Het moet niet altijd modder sloeberen zijn. In mijn ervaring associeer ik de Scheldestappers met vaak pittige wandelingen. En ik ben er gerust in dat ze ons in juni een mooie tocht aanbieden.

Gepost door: G.U.Y. | 20-05-06

De commentaren zijn gesloten.