20-05-06

UNE BELLE " COQUE " DE DINANT ...

29° Dinant-Givet-Dinant

13 mei 2006

Les Batteurs de Cuir Dinant

 

Vandaag begeven we ons naar het bekoorlijke toeristische Dinant. Het dorpje strekt zich alleen uit tussen de vrij steile hellingen en de Maas , want daar was er alleen in de lengte plaats om uit te breiden. Illustere figuren zoals de beeldhouwer Daoust , de schilders Wiertz en Patenier , pater Pire en de uitvinder van de saxofoon Aldophe Sax zijn er geboren. Met zijn collegiale Notre-Dame , zijn Citadel en Roche Bayard mag Dinant zich terecht de ‘ dochter van de Maas ‘ gaan noemen en is het dan ook één van onze drukst bezochte toeristische centra van het land.

Dit bleek al duidelijk toen we de inschrijvingszaal van “ Les Batteurs de Cuir Dinant ‘ betreden , ganse drommen volgepropte bussen met wandelgrage Durmestappers , Chatons , Kleitrappers , Piquants , Zilverdistels en vele anderen arriveerden net met ons. Waardoor het wel een hectische wandelkermis leek en les Batteurs amper de menigte aankonden , daar velen nog het één of ander ticket voor de pleziervaart op de Maas richting Hastière wilden bemachtigen. Enfin , na wat geduld , een babbel alhier en aldaar met enkele bekenden , konden ook wij onze inschrijvingskaart bekomen en onze 30 kilometers wandelescapade onder een druilerig weertje aanvangen.

Het gezicht van Dinant , de collegiale Notre-Dame met typische peervormig torentje en daarboven het beeld van de allesoverheersende citadel , grimmig neergepoot op een stevige rots lieten we voorlopig aan ons voorbij gaan. De ‘ Batteurs ‘ stuurden ons immers een tijdlang het jaagpad van de majestueuze koninklijke Maas op in de richting van Anseremme, alwaar we na twee kilometers onze obligate ‘ carte de controle ‘ voor een eerste maal mochten bovenhalen. Voorbij het kerkje van Anseremme spoedden we ons nu naar de samenvloeiing van de Maas en de Lesse , doken we de diverse sluizen over en daar onderdoor de bangelijke Viaduct van Charlemagne hees een eerste stevig rotspad ons uit de Maasvallei. Een glibberige , lange geïmproviseerde wandelweg , waarbij we ons meermaals moesten wringen en wurgen tussen laaghangend groen en struikgewas wees ons de weg naar het “ Domaine Dominicale de Moniat “ en iets later naar het schitterend bosrijke ‘ Domaine de Freyr ‘. Het was ongestoord genieten van prachtige bospaden , die ons op diverse open plaatsen een schitterend panorama gunden op de Maasvallei. En toen we net de bosrand achter ons gelaten hadden , en onze ogen konden leegkijken op een onovertroffen deinend landschapsbeeld , mochten we warempel ook ons regenscherm definitief wegbergen. Een schuchter zonnetje brak door de wolkenmassa toen we de veldweg volgden die als een lange loper door het golvende landschap lag. Ver voor ons uit zagen we witte stippen van wandelaars die over en tussen de glooiingen opschoven , het landschap gaande van geel , groen en bruin vertoonde een immens kleurpalet waarvan menig kunstschilder enkel dromen kan.

Onze veldweg boorde zich iets later ter hoogte van een imposante blokhoeve , door een heus vakantiedorpje. En met een ondertussen gretig zonnetje boven ons , kan een wandelaar niks meer gaan wensen. Even later mochten we steil naar beneden duiken tot we tussen enkele rotsen door plots de eerste huizen van Hastière-Lavaux opmerkten. Via een paar gezellige dorpswegels flaneerden we eventjes langs de dorpskern met enkele typische eethuisjes , dwarsten het viaduct over de Maas en botsten er op het prachtig Romaans kerkje van Hastière par Delà daterend uit 1033. Onder de Maasbrug door belandden we nu terug eventjes op het jaagpad op zoek naar onze tweede rust na een 12 tal heerlijke kilometers.

Net hier arriveerde een ganse meute wandelaars uit Remouchamps , die de boot hadden genomen tot hier en de laatste 19 kilometers met ons zou vergezellen. We mochten het dorpje eventjes rondden , terug het viaduct dwarsen waarna een effenaf schitterend stukje langs de fraaie Maasboorden ons kilometers zou meeslepen in een jungle van groen. We waanden ons in het Amazonewoud : alwaar lianen , hoge varens , een huisruïne overwoekerd met mos en koningsvaren en hoogstwaarschijnlijk enkele inheemse indianen ons gevaarlijk aankeken en ieder moment konden opslorpen.



Maar niks was minderwaar , een SUPER stukje die ons tenslotte een flink stuk verder bracht tot in Waulsort en een derde rust. En ook hierna bleef de wandeling letterlijk schoren , we mochten de Maas nogmaals oversteken , waarna het keurig geasfalteerde jaagpad langs de Maasoevers overging in een gezellig onverhard pad van het natuurgebied Haute Meuse. Tussen het verfrissend groen , konden we nu eens van dichtbij , dan eens veraf het brede water van de Maas volgen. Tot we opeens werden geïmponeerd door een maagdelijk beeld van duizenden witte sterk geurende ‘ Look zonder Look ‘ bloemetjes. Uiteindelijk mochten we dan toch de Maasoevers verlaten , ter hoogte van het veerpont van Waulsort ( de laatst werkende veerman aan de Franstalige Maaskant) en het imposante “ Château Thierry “ gingen we op zoek naar het natuurreservaat Falmignoul.

Een onfatsoenlijk grimmig rotspad loodste ons krinkelend op de steile Maasoever , maar eens boven werden we rijkelijk beloond met een zalige grasweg geprangd tussen prikkeldraad , waarbij de weiden , fel in het geel werden gezet door miljoenen boterbloemetjes en koolzaadplantjes. De veldweg werd hierna afgelost door een lintje beton die ons naar de top van de heuvel bracht . En na de heuvelkam botsten we totaal onverwacht op een dot van een dorpje : Falmignoul. heelwat typische huizen van breuksteen waarvan ramen en deuren omlijst zijn met gehouwen steen, zijn uitstekend bewaard en getuigen van heel wat smaak.
Een imposante boerderij staat zowaar de te koop , en mens zou beginnen dromen alleen de centjes hebben we niet. Tenslotte treffen we iets buiten het dorpje een zaaltje waar we even kunnen uitblazen en bekomen van al dit moois.



Hierna schuiven we lekker het landschap door , terug omgeven door talrijke koolzaadaanplantingen , we wandelen er zelfs op een bepaald moment regelrecht door , tot we plots een steile duik naar beneden nemen in de richting van Pont-à-Lesse. We volgen een tijdlang een smal pad langs de Lesse , maar worden warempel ter hoogte van een schitterende kasteelboerderij ( nu gîte rural) nog een laatste maal met een heerlijke klim beproeft tussen een bospartij. Een trappenconstructie zet ons tenslotte terug af aan de samenvloeiing van Maas en Lesse , daar waar deze tocht van morgen begon. Stempelen nog een laatste maal , en mogen nu terwijl we een kijkje nemen aan de toeristische boten en plezierbootjes rustig uitdeinen langs de Maasoevers. Schuiven voorbij de bekende Bayardrots , een spectaculaire losstaande rotspiek van 35m hoog , die volgens een legende zou ontstaan zijn door een forse hoefslag van het beroemde Ros Beiaard.

Vandaar tekent het grimmig silhouet van de citadel zich glashelder af in de horizon , meteen het einde van een onovertrefbare schitterende toeristische wandeling. In de zaal heerst een uitgelaten sfeertje van tevreden wandelaars , menig heeft zich een plaatste gezocht op het buitenterras …

Het gene wij dan ook maar opzoeken langs de boorden van de Maas in het één of andere etablissement … Nog maar half geïnstalleerd onder het overdekt terras en onze welverdiende trappist in de hand … begint het te rammelen en te bliksem …. We trekken het ons niet aan , we zitten droog en wel … en genieten na als geen ander !


Verdomme hebben wij ‘ change ‘ gehad vandaag … !!!

 

 

09:14 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.