29-05-06

IN HET BRABANTSE PAJOTTENLAND VAN BREUGHEL - GEUZE EN LAMBIC

 

5° Lennikse Windherentocht

28 mei 2006

Wandelclub Lennikse Windheren

 

Ten zuidwesten van Brussel , strekt zich in Vlaams-Brabant , tussen Zenne en Dender , een welvende , vruchtbare landbouwstreek uit met de naam ‘ Pajottenland ‘. Het is dan ook een paradijs voor wandelaars , natuur- en geuze liefhebbers. We trokken vandaag naar Sint Kwintens Lennik , alwaar de Lennikse Windheren een afwisselende zwerftocht aanboden door een uniek landschap van slingerende wegen en steeds andere panorama’s.

Oversausd met een uitstekend lentezonnetje , bleek bij onze aankomst rond de klok van 10 , reeds onmiddellijk dat de Lennikse Windheren heel wat in huis hadden om van hun lustrum editie een bijzondere aangename wandeltocht te maken. Het duurde dan ook eventjes alvorens we voor onze wagen een veilig parkeerplaatsje konden vinden , gezien de deelnemers maar met dikke drommen bleven toestromen om alsnog van de laatste dag van het verlengd Hemelvaartweekend te genieten.

 


We hadden er wel zin in vandaag en kozen dan ook resoluut er met stevige tred de 28km af te haspelen. Na onze obligate inschrijvingsformaliteiten , loodste meteen een rustige wandelweg ons langs en door de weelderige begroeiing van het Pajottenland. Al vlug werd onze brede weg verlaten voor een haaks éénmanspad waardoor we ons kronkelend probeerden te wringen tussen de brandnetels en struiken door. Een kleppend klokje verraadde dat we al vlug een eerste dorpje naderden. En even verder konden we dan ook reeds kennismaken met Sint Martens Lennik , een kerkdorpje van Groot-Lennik en waarschijnlijk één van de intiemste dorpjes van het Pajottenland.

Voorbij de dorpsgrens klauterden we nu volledig in het Pajottenland. Daar waar ’t vlakke land tot glooiing groeit , de Dender en de Zenne vloeit. Waar tronken , wilgen , beuken , papavers , korenbloemen en graan staan , kapelletjes spreken van een tijd van roem en eer , van harde strijd , daar lag het Pajottenland en dus ook onze wandelweg.

Op een heerlijke wijze mochten we afbuigen op een paar schitterende wandelpaden , een leuke mix van rustige , landelijke wegjes en onverharde paden , alwaar in het groene scherm het landschap ons steevast unieke panorama gunde op dorpen als schilderijen en de kerktorens nooit veraf zijn. En we na een zestal kilometers een eerste maal mochten verpozen in het gehucht Nelleken en daarbij mochten kiezen tussen een binnen of een buitenzitje.

En ook hierna bleven de kronkelende wegen tussen de glooiende akkers en weiden elkaar maar opvolgen. De boomgaarden , de populierenbosjes , meidoornhagen en de holle wegels wist de parcoursmeester op een sublieme manier aan elkaar te rijgen. Een schitterend ellenlang staptegelpad joeg de amusementswaarde van de tocht nog maar eens de hoogte in en bracht ons zo over de grens van Roosdaal naar het kleine Strijtem. Enkele natuurpaden laten ons nu eventjes omheen het dorpscentrum zwerven , maar ten slotte belandden we na 12 opmerkelijke beginkilometers in het zog van het Sint-Martinuskerkje in de plaatselijke parochiezaal voor een tweede rust.

Daarna mochten we ons nog maar eens vermeien in een rijkelijk van groen voorziene omgeving waarin zich her en der pittoresk een hoeve genesteld had . De weg trok met ons tussen velden en weilanden en langs verschillende grote veldkapellen in de richting van Eizeringen. Orgelmuziek dat ons vanuit de horizon kwam toegewaaid , trok ons tot tegen de dorpskern. Het dorpje stond dan ook vandaag volledig in het teken van Eizeringen kermis en heerlijke deuntjes van draaiorgels zorgden voor de muzikale noot.

Onze volgende lus leidde ons eerst omheen de plaatselijke Sint-Ursulakerk , waarbij ons oog viel op een dorpsherberg met een wel héél merkwaardige naam of wat dacht u van het uithangbord ‘ In de verzekering tegen de dorst ‘. Aanvankelijk werd het een rustige wandeling , maar na een poos werden we opnieuw op avontuur gestuurd langs een waterrijke veldweg en een subliem stukje onverhard van het Kattenbos. Een flink stuk later kregen we terug het kerkje van Eizeringen in het vizier , maar de modderige veldwegel wees ons de andere kant op pal naar het verwaarloosde doch geklasseerde kasteel de Neufcourt.

Aan de overkant van de drukke Brusselsebaan , lag een fraaie groenrijke heuvelkruin van de Tuitenberg waarboven een gele zon warempel vandaag haar uiterste best deed. Een beeldig plaatje waarmee we voor een tweede maal in de richting afstevenden van Nelleken en onze laatste rust. Hier in de buurt vond rond 1333 een gewapend treffen plaats tussen de soldaten van het hertogdom Brabant en het leger van het graafschap Vlaanderen. Deze confrontatie , waarin de laatstgenoemden verslagen werden , kaderde in een langdurig vijandschap tussen beide partijen in de Middeleeuwen.

En de resterende 7 km boden ons als afsluiter een rustige terugkeer door best leuke landschapsbeelden van Sint Kwintens Lennik. Een echte ‘ uitloper ‘ vormde het Windherenwandelpad die we nu volgden , die uiteindelijk werd bekroond met een stevig kuitenbijtertje , enkele krasserige kinderkopjes en een resem van heerlijke kerkwegels die ons in een vrije val plots pal voor het statige beeld van de Brabander bracht en iets verder de aankomst.


 


We zijn nog net op tijd om de emotionele en euforische toespraak van de voorzitter bij te wonen. De Lennikse windheren hebben dan ook alles in het werk gesteld om van hun lustrumuitgave een in alle opzichten voortreffelijke Pajottentrip te maken , die beloond werd met meer dan 2000 deelnemers en we dan ook afsluiten met een smaakvolle kriek lambic.

21:29 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.