29-05-06

 KUNT U MIJ DE WEG WIJZEN NAAR ... JUNI ...

De meimaand ging zo snel voorbij , en daar kondigt juni zich al aan :

 

Ze stond daar als een fee
Zo mooi
Ik dacht nog : O jee,
Hoe wondermooi!

Haar glimlach was zo warm
Als duizend zonnestralen,
Haar ogen fonkelden
Als felle sterren.

Tot 's avond laat
Waren we aan de praat.
Haar stem was zo zacht als satijn,
Haar haren als fluwijn.

Nu lig ik hier alleen
En denk terug aan die dag
Dat ze voor me verscheen
Ach!
Zal ik haar nog terugzien
M'n 'Juni' ?

 

De junimaand vormt voor onze studenten een laste inspanningen van stress en examens ... wie weet kunnen ze misschien her en der een uitgestippelde wandelroute of georganiseerde wandeltocht meepikken kwestie van eventjes te ontspannen.  Wij doen het alvast wel , dit teneinde ons voor te bereiden op de twee lange vakantiemaanden juli en augustus die in aantocht zijn ...

 

We vliegen er meteen in met het verlengd pinksterweekend , waar u ons op zaterdag in de voetsporen van Baekelandt en zijn roversbende kan verwachten in Houthulst voor een verkenning van het Vrijbos.

 

Zondag is er keuze zat met onder andere de Provinciale Wandeldag Oost-Vlaanderen in Stekene , doch wij verkiezen de 30ste Lotelingenmars van de Wandelende Noordzee Boys Knokke-Heist .  Een dagje Noordzeestrand , flaneren langs de baai van Heist en konijntjes zoeken in het natuurreservaat De Sashul spreekt ons wel aan.

 

Op paasmaandag steken we nog maar eens de grens met Wallonië over , voor een verkenning van ' le Mont de Saint Aubert ' bij Mont Marche Tournai.

 

Een glooiend Vlaams Ardennenoffensief spreekt ons wel aan tijdens het weekend van 10 en 11 juni. De 23ste Sloebertocht bij de Scheldestappers Zingem kan dan ook niet ontbreken op ons palmares.

 

Langs de uitlopers van de Bosberg en de Oudenberg wordt ons deel op zaterdag 17 juni , tijdens de 9° Sint Andriaanstochten van Padstappers Geraardsbergen. Parcoursmeester Kurt indachtig mogen we ons verwachten aan een pittig afwisselend parcoursje.

 

 

21:58 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

IN HET BRABANTSE PAJOTTENLAND VAN BREUGHEL - GEUZE EN LAMBIC

 

5° Lennikse Windherentocht

28 mei 2006

Wandelclub Lennikse Windheren

 

Ten zuidwesten van Brussel , strekt zich in Vlaams-Brabant , tussen Zenne en Dender , een welvende , vruchtbare landbouwstreek uit met de naam ‘ Pajottenland ‘. Het is dan ook een paradijs voor wandelaars , natuur- en geuze liefhebbers. We trokken vandaag naar Sint Kwintens Lennik , alwaar de Lennikse Windheren een afwisselende zwerftocht aanboden door een uniek landschap van slingerende wegen en steeds andere panorama’s.

Oversausd met een uitstekend lentezonnetje , bleek bij onze aankomst rond de klok van 10 , reeds onmiddellijk dat de Lennikse Windheren heel wat in huis hadden om van hun lustrum editie een bijzondere aangename wandeltocht te maken. Het duurde dan ook eventjes alvorens we voor onze wagen een veilig parkeerplaatsje konden vinden , gezien de deelnemers maar met dikke drommen bleven toestromen om alsnog van de laatste dag van het verlengd Hemelvaartweekend te genieten.

 


We hadden er wel zin in vandaag en kozen dan ook resoluut er met stevige tred de 28km af te haspelen. Na onze obligate inschrijvingsformaliteiten , loodste meteen een rustige wandelweg ons langs en door de weelderige begroeiing van het Pajottenland. Al vlug werd onze brede weg verlaten voor een haaks éénmanspad waardoor we ons kronkelend probeerden te wringen tussen de brandnetels en struiken door. Een kleppend klokje verraadde dat we al vlug een eerste dorpje naderden. En even verder konden we dan ook reeds kennismaken met Sint Martens Lennik , een kerkdorpje van Groot-Lennik en waarschijnlijk één van de intiemste dorpjes van het Pajottenland.

Voorbij de dorpsgrens klauterden we nu volledig in het Pajottenland. Daar waar ’t vlakke land tot glooiing groeit , de Dender en de Zenne vloeit. Waar tronken , wilgen , beuken , papavers , korenbloemen en graan staan , kapelletjes spreken van een tijd van roem en eer , van harde strijd , daar lag het Pajottenland en dus ook onze wandelweg.

Op een heerlijke wijze mochten we afbuigen op een paar schitterende wandelpaden , een leuke mix van rustige , landelijke wegjes en onverharde paden , alwaar in het groene scherm het landschap ons steevast unieke panorama gunde op dorpen als schilderijen en de kerktorens nooit veraf zijn. En we na een zestal kilometers een eerste maal mochten verpozen in het gehucht Nelleken en daarbij mochten kiezen tussen een binnen of een buitenzitje.

En ook hierna bleven de kronkelende wegen tussen de glooiende akkers en weiden elkaar maar opvolgen. De boomgaarden , de populierenbosjes , meidoornhagen en de holle wegels wist de parcoursmeester op een sublieme manier aan elkaar te rijgen. Een schitterend ellenlang staptegelpad joeg de amusementswaarde van de tocht nog maar eens de hoogte in en bracht ons zo over de grens van Roosdaal naar het kleine Strijtem. Enkele natuurpaden laten ons nu eventjes omheen het dorpscentrum zwerven , maar ten slotte belandden we na 12 opmerkelijke beginkilometers in het zog van het Sint-Martinuskerkje in de plaatselijke parochiezaal voor een tweede rust.

Daarna mochten we ons nog maar eens vermeien in een rijkelijk van groen voorziene omgeving waarin zich her en der pittoresk een hoeve genesteld had . De weg trok met ons tussen velden en weilanden en langs verschillende grote veldkapellen in de richting van Eizeringen. Orgelmuziek dat ons vanuit de horizon kwam toegewaaid , trok ons tot tegen de dorpskern. Het dorpje stond dan ook vandaag volledig in het teken van Eizeringen kermis en heerlijke deuntjes van draaiorgels zorgden voor de muzikale noot.

Onze volgende lus leidde ons eerst omheen de plaatselijke Sint-Ursulakerk , waarbij ons oog viel op een dorpsherberg met een wel héél merkwaardige naam of wat dacht u van het uithangbord ‘ In de verzekering tegen de dorst ‘. Aanvankelijk werd het een rustige wandeling , maar na een poos werden we opnieuw op avontuur gestuurd langs een waterrijke veldweg en een subliem stukje onverhard van het Kattenbos. Een flink stuk later kregen we terug het kerkje van Eizeringen in het vizier , maar de modderige veldwegel wees ons de andere kant op pal naar het verwaarloosde doch geklasseerde kasteel de Neufcourt.

Aan de overkant van de drukke Brusselsebaan , lag een fraaie groenrijke heuvelkruin van de Tuitenberg waarboven een gele zon warempel vandaag haar uiterste best deed. Een beeldig plaatje waarmee we voor een tweede maal in de richting afstevenden van Nelleken en onze laatste rust. Hier in de buurt vond rond 1333 een gewapend treffen plaats tussen de soldaten van het hertogdom Brabant en het leger van het graafschap Vlaanderen. Deze confrontatie , waarin de laatstgenoemden verslagen werden , kaderde in een langdurig vijandschap tussen beide partijen in de Middeleeuwen.

En de resterende 7 km boden ons als afsluiter een rustige terugkeer door best leuke landschapsbeelden van Sint Kwintens Lennik. Een echte ‘ uitloper ‘ vormde het Windherenwandelpad die we nu volgden , die uiteindelijk werd bekroond met een stevig kuitenbijtertje , enkele krasserige kinderkopjes en een resem van heerlijke kerkwegels die ons in een vrije val plots pal voor het statige beeld van de Brabander bracht en iets verder de aankomst.


 


We zijn nog net op tijd om de emotionele en euforische toespraak van de voorzitter bij te wonen. De Lennikse windheren hebben dan ook alles in het werk gesteld om van hun lustrumuitgave een in alle opzichten voortreffelijke Pajottentrip te maken , die beloond werd met meer dan 2000 deelnemers en we dan ook afsluiten met een smaakvolle kriek lambic.

21:29 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

LES PERLES DE LA SEMOIS ... QUELLE GASTRONOMIE ... DEEL 2

 

21:18 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-05-06

LES PERLES DE LA SEMOIS ... QUELLE GASTRONOMIE ...

Les Perles de la Semois

van 22 tem 25 mei

 

Na een nachtje dromenland en een heerlijk uitgebreid buffetontbijt , begeven we ons naar Rochehaut.  Een onooglijk prachtig dorpje  van kleine huisjes met leien daken , met in zijn midden een kerkje uit de 18de eeuw , dat talrijke architecturale en artistieke schatten herbergt.

 

Rochehaut , dankt dan ook haar naam aan de unieke situering . Roche-Haut betekent immers ‘ Hoge Rots ‘ , en het dorpje is dan ook niks meer dan een balkon vanwaar men een indrukwekkend uitzicht heeft over de weelderige groene Semoisvallei.  Vanuit één van de mooiste plekjes van de Semois-streek starten we dan ook onze tweede dag voor een irreële indruk van de “ Parels van de Semois “.

 

In het zog van het 18de eeuws kerkje van Rochehaut , flaneren we door enkele ontwakende dorpsstraatjes.  Het grotendeel van de huisjes zijn dan ook omgevormd tot ‘ gîtes ‘ of vakantiehuisjes toebehorend aan de beroemde hoteliers die zich alhier in het dorpje jaren geleden vestigden. Toerisme is dan ook de enige vorm van inkomsten , na het wegvallen van de tabaksteelt vele jaren terug. We begeven ons in stijgende lijn naar de ‘ Voie de Remifontaine ‘ een open gebied van weiden en nieuwbouw , maar ook het aanvangspunt van de beroemde ‘ ladderwandeling langs de Semois ‘.  Met het onzekere weer en de natte ondergrond verkiezen wij deze vandaag achterwege te laten en nemen wij  bij een viersprong het pad in de richting van ‘ Le Ragi ‘. Een onverharde , dalende rechte weg neemt ons mee langs enorme douglassparren die als paddestoelen de hoogte in schieten. In de bermen groeien bramen en adelaarsvaren weelderig , kleurt het geheel schitterend geel dank zij brem , het gaat op en neer onder eik , lijsterbes , hazelaar , esdoorn en fijnspar.  Tot iets later we tussen het groen door kunnen uitkijken op een grandioos bos- en rivierlandschap en het dorpje Poupehan.

 

Poupehan vormde dan ook destijds een oud en belangrijk centrum van de tabakscultuur van de Semois.  Vandaag de dag heeft het zich echter ontwikkeld tot toeristisch centrum , alwaar wandelaar , vissers en kajakvaarders hun geluk kunnen uitleven.  In het verleden was Poupehan beschouwd als het paradijs van de wasvrouwen. De Semois , met haar witwassende eigenschappen , was het ideale oord om de weefsels geproduceerd door de draperie industrie van het nabije Franse Sedan te wassen.

 

 

We doorsnijden het dorpje middendoor op zoek naar de brug die ons de Semois moet doen oversteken. Aan de voet van het stromend water ligt het vertrekpunt van een hemelse wandeling die ons moet mee tronen naar de heuvels van ‘ la Chaire du Prêcher ‘ en ‘ la Roche à Midi ‘ . Spoedig begint het stevige klimwerk , stijgend en slingerend volgen we het pad dat zich hier en daar tussen enorme rotspartijen verwijdert. Paadjes splitsen zich af naar wondermooie uitkijkpunten, alwaar gezeten op enorme rotsblokken men dan de ogen kan laten dwalen op de vallei en over het groenende landschap alwaar de Semois doorheen dwarrelt. Waaronder dit van ‘ la Chaire du Prëcher “, van waaruit Pieter de Kluizenaar de bewoners van de vallei toesprak om ze te overtuigen mee te gaan met Godfried van Bouillon tijdens de allereerste kruistocht. Het parcours zwenkt rechts steil de hoogte in , om daarna even stevig de diepte in te duiken.  Unieke rotspartijen vol mossen , korstmossen , varens en boompjes vormen onze metgezellen op weg naar ‘ Les Croisettes ‘. 

 

De eigenaar van het gelijknamig restaurant taverne heeft net zijn sluitingsdag , maar heeft de vriendelijkheid ons toch binnen te laten en bied ons de mogelijkheid aan de hand van een heerlijke dorstlesser van dit stukje betovering na te genieten.  We weten met ons geluk geen weg en beloven hem wat reclame te maken voor zijn etablissement , met www.croisettes.com is dit dan ook bij deze een feit.

 

Vanhieruit begeven we ons naar het geklasseerde dorpje Frahan. Ons gezellig wandelpad laat ons sterk afbuigen langs het beekje van Bonru.  Klaterend glashelder water vormt enige tijd onze metgezel . Iets later bereiken we Montragut langs de oevers van de Semois en vanaf hier begint ‘ les crêtes de Frahan “.  Een crête is niks meer dan een hanenkam  of heuvelrug , We volgen speels het wandelpad dat ons over de ruggen moet loodsen , genieten intens van enkele schitterende zichten op het dorpje van Rochehaut , dat zich hoog boven ons aan de horizon heeft verankerd op zijn hoge rots.  Tot we opeens in dalende lijn en zelfs bijna dwars door iemands achtertuin wandelen en zo uitmondden in het pittoreske dorpje Frahan.  Het is gelegen in één van de vele armen van de rivier van de Semois. Het kleine dorpje typeert zich door zijn lage huisjes met leistenen daken die rond de kerkkapel zijn neergepoot.  Rond het dorp treffen we veel tabaksschuren die van Frahan sinds oudsher een tabaksdorp maken, doch tegenwoordig veelal worden gebruikt als droogplaats van hout. Veel inwoners van Frahan zijn tegenwoordig werkzaam in oude ambachten zoals pottenbakken of het maken van honing.

 

  
 

Reeds geruime tijd hebben de oevers van de Semois ons vervoegd op zoek naar onze tussenstop in Alle-sur-Vresse, alwaar lussen van kleine paadjes ons steeds aan het einde van hoogst genietbare plekjes brachten. Merkwaardig genoeg bevinden we ons ondertussen terug in de provincie Namen , als we in ‘ le Roy de la Bière ‘ een tweede maal rusten.

 

Vanaf hier volgen we een zeer steile boshelling die ons kilometers meesleept door het woud van le Sacré Coeur en die bescherming moet bieden aan hertachtigen en everzwijnen. Ter hoogte van ‘ Naglémont ‘ kunnen we ook nu weer genieten van menig uitzichtpunt die ons toelaten de eindeloze landschappen en het enorme bosmassief te ontdekken en ons zicht te laten ronddwalen zonder u ooit te vermoeien. Tenslotte bereiken we het piepkleine straatdorp Mouzaive , die zijn charme van weleer weliswaar volledig wist te behouden.  De rivier scheidt het dorpje van de grote baan door een loopbrug in 1928 gebouwd, een paar huizen zijn opgetrokken in stenen uit de streek rond het kerkje gewijd aan Onze Lieve Vrouw van de geboorte uit 1856.  Dit alles ingesloten in een juweeltje van groen , omgeven door immense sparrenbossen en bloemen , treffen we midden het dorpje de enige commerciële bedrijvigheid.  De auberge taverne van “ Mon manege à toi “ bied dan ook een ideale gelegenheid om te rusten en ons nog maar eens te zondigen aan de geneugten van een heerlijk Orvalleken .

 

Hierna bereiken we vlug terug voor een tweede maal Alle-sur-Semois , laten ons nu gedwee meeslepen langs de oevers van de Semois in de richting van de oude heerlijkheid van Laviot.  Ondertussen is het een druk toeristisch centrum geworden met diverse campingterreinen langs de oevers van de Semois. Ter hoogte van  de oude steengroeven van ‘ des Corbeaux “ worden we een laatste maal de hoogte ingejaagd langs een ruig bospad.

 

Het zou ons tenslotte afzetten aan de voet van het indrukwekkend uitzicht in de bocht van Rochehaut, daar waar deze morgen de ontdekking van ‘ de parels van de Semois ‘ begon.

 

 

We konden ons vandaag geen schoner einde inbeelden en sloten de avond af met een heerlijk gastronomisch diner in restaurant l’an 1600 ( www.an1600.be ) alvorens voldaan onze bedstede te gaan opzoeken. 

17:56 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

IN DE VOETSPOREN VAN GODEFROY DE BOUILLON ...

 Les perles de la Semois

van 22 mei tem 25 mei

 

 

Meanderend begeeft de rivier de Semois zich vanuit Arlon via de Belgische Ardennen naar Monthermé , om daar samen te vloeien met de Maas. In ontelbare bochten dringt zij de bosrijke Ardennen binnen. Prachtige wandelingen voeren u dan ook langs het Ardenner plateau , langs de oevers van het rustig stromende water en door hellingbossen van beuk en eik naar pittoreske plaatsjes en dorpjes.

 

Via stille boerendorpjes loopt u naar een prachtig uitzichtpunt over de diepe Semoisvallei en de imposante middeleeuwse burcht van Godfried van Bouillon , de leider van de eerste kruistocht.  We bevinden ons binnen ‘ de parels van de Semois ‘  om er te genieten van een welverdiende midweekvakantie , de Ardense  gastronomie en bovenal een stukje zalig GR AE.

 

 

Het fort van de beruchte kruisvaarder waakt strategisch over het kleine stadje Bouillon , prachtig omarmd door een meander van de Semois. Het zal dan ook de aanzet betekenen van een heerlijk avontuurlijk snipperweekje wandelen, die we aanvatten met ‘ de wandeling du Belvédère “.   Het valt ons meteen op dat het oude hertogdom van Bouillon , even prachtig is als in het verleden . Zijn burcht (wonder van middeleeuwse militaire kunst) , verschillende patriciërshuizen uit de 17de en 18de eeuw worden er nog zorgvuldig onderhouden. Flanerend langs de oevers van de Semois onder een lindedreef genieten we van de getuigen van weleer , waaronder het college van Turenne of het klooster van de Zusters van het Heilig Graf.  Ter hoogte van één der Vaubanbastions en een driebeukige  brug dwarsen we deze en al snel duikt ons wandelpad de dichte bossen in. Uit de vochtige bosgrond stijgen geuren die wij al een hele tijd niet meer geroken hebben en vervaagt het drukke verkeerslawaai in een vrolijk gekwetter en gefluit van menig bosbewoner.  

 

Een echt bosmuseum met gigantische bomen en sparren drijft ons nu verder langs de flanken van de Auclinhelling. Heerlijke beelden van ontluikende varens passeren de revue , wanneer een stijl éénmanspad ons tenslotte neerpoot ter hoogte van de gerenoveerde belvédère.  Boven krijgen wij een spectaculair panorama op het 150meter lager gelegen Semoisdal en Bouillon.   Ons pad slingert zich hierna verder over bemoste rotsen en we volgen een tijdje zelfs een soort kam. Stijgen en dalen wordt hier afgewisseld met in tussenpauzes enkele magnifieke zichten op dichtbeboste heuvels en de Semoisvallei.  Een heel eind verder bereiken we ‘ le Moulin de l’Epine ‘ een graanmolen uit de 19de eeuw die tot de Eerste Wereldoorlog nog actief was , aan de oevers van de rivier.

 

 

Gezellig laten wij ons nu mee gedijen langs de oevers van de Semois . Het pad is ondertussen reeds ruimer geworden en de rivier vergezeld ons tot het ietwat vreemd ogende klooster van Notre Dame de Clairefontaine met in zijn zog een meer dan 300 jaar oude linde.  De muren van het heiligdom vormen onze laatste metgezel , steevast onderheven met enkele mooie zichten op de Semois en de vallei van Cordemois.

 

 

De stenen brug van het gelijknamige Cordemois brengt ons tenslotte terug op het grondgebied van Bouillon.  Alwaar we tussen enkele kleine huisjes van ‘ la cité médiévale ‘ een gezellig établissement opzoeken en ons tegoed doen aan een zalig trappistenbiertje.  Onze eerste dag is compleet !

12:17 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-05-06

UNE BELLE " COQUE " DE DINANT ...

29° Dinant-Givet-Dinant

13 mei 2006

Les Batteurs de Cuir Dinant

 

Vandaag begeven we ons naar het bekoorlijke toeristische Dinant. Het dorpje strekt zich alleen uit tussen de vrij steile hellingen en de Maas , want daar was er alleen in de lengte plaats om uit te breiden. Illustere figuren zoals de beeldhouwer Daoust , de schilders Wiertz en Patenier , pater Pire en de uitvinder van de saxofoon Aldophe Sax zijn er geboren. Met zijn collegiale Notre-Dame , zijn Citadel en Roche Bayard mag Dinant zich terecht de ‘ dochter van de Maas ‘ gaan noemen en is het dan ook één van onze drukst bezochte toeristische centra van het land.

Dit bleek al duidelijk toen we de inschrijvingszaal van “ Les Batteurs de Cuir Dinant ‘ betreden , ganse drommen volgepropte bussen met wandelgrage Durmestappers , Chatons , Kleitrappers , Piquants , Zilverdistels en vele anderen arriveerden net met ons. Waardoor het wel een hectische wandelkermis leek en les Batteurs amper de menigte aankonden , daar velen nog het één of ander ticket voor de pleziervaart op de Maas richting Hastière wilden bemachtigen. Enfin , na wat geduld , een babbel alhier en aldaar met enkele bekenden , konden ook wij onze inschrijvingskaart bekomen en onze 30 kilometers wandelescapade onder een druilerig weertje aanvangen.

Het gezicht van Dinant , de collegiale Notre-Dame met typische peervormig torentje en daarboven het beeld van de allesoverheersende citadel , grimmig neergepoot op een stevige rots lieten we voorlopig aan ons voorbij gaan. De ‘ Batteurs ‘ stuurden ons immers een tijdlang het jaagpad van de majestueuze koninklijke Maas op in de richting van Anseremme, alwaar we na twee kilometers onze obligate ‘ carte de controle ‘ voor een eerste maal mochten bovenhalen. Voorbij het kerkje van Anseremme spoedden we ons nu naar de samenvloeiing van de Maas en de Lesse , doken we de diverse sluizen over en daar onderdoor de bangelijke Viaduct van Charlemagne hees een eerste stevig rotspad ons uit de Maasvallei. Een glibberige , lange geïmproviseerde wandelweg , waarbij we ons meermaals moesten wringen en wurgen tussen laaghangend groen en struikgewas wees ons de weg naar het “ Domaine Dominicale de Moniat “ en iets later naar het schitterend bosrijke ‘ Domaine de Freyr ‘. Het was ongestoord genieten van prachtige bospaden , die ons op diverse open plaatsen een schitterend panorama gunden op de Maasvallei. En toen we net de bosrand achter ons gelaten hadden , en onze ogen konden leegkijken op een onovertroffen deinend landschapsbeeld , mochten we warempel ook ons regenscherm definitief wegbergen. Een schuchter zonnetje brak door de wolkenmassa toen we de veldweg volgden die als een lange loper door het golvende landschap lag. Ver voor ons uit zagen we witte stippen van wandelaars die over en tussen de glooiingen opschoven , het landschap gaande van geel , groen en bruin vertoonde een immens kleurpalet waarvan menig kunstschilder enkel dromen kan.

Onze veldweg boorde zich iets later ter hoogte van een imposante blokhoeve , door een heus vakantiedorpje. En met een ondertussen gretig zonnetje boven ons , kan een wandelaar niks meer gaan wensen. Even later mochten we steil naar beneden duiken tot we tussen enkele rotsen door plots de eerste huizen van Hastière-Lavaux opmerkten. Via een paar gezellige dorpswegels flaneerden we eventjes langs de dorpskern met enkele typische eethuisjes , dwarsten het viaduct over de Maas en botsten er op het prachtig Romaans kerkje van Hastière par Delà daterend uit 1033. Onder de Maasbrug door belandden we nu terug eventjes op het jaagpad op zoek naar onze tweede rust na een 12 tal heerlijke kilometers.

Net hier arriveerde een ganse meute wandelaars uit Remouchamps , die de boot hadden genomen tot hier en de laatste 19 kilometers met ons zou vergezellen. We mochten het dorpje eventjes rondden , terug het viaduct dwarsen waarna een effenaf schitterend stukje langs de fraaie Maasboorden ons kilometers zou meeslepen in een jungle van groen. We waanden ons in het Amazonewoud : alwaar lianen , hoge varens , een huisruïne overwoekerd met mos en koningsvaren en hoogstwaarschijnlijk enkele inheemse indianen ons gevaarlijk aankeken en ieder moment konden opslorpen.



Maar niks was minderwaar , een SUPER stukje die ons tenslotte een flink stuk verder bracht tot in Waulsort en een derde rust. En ook hierna bleef de wandeling letterlijk schoren , we mochten de Maas nogmaals oversteken , waarna het keurig geasfalteerde jaagpad langs de Maasoevers overging in een gezellig onverhard pad van het natuurgebied Haute Meuse. Tussen het verfrissend groen , konden we nu eens van dichtbij , dan eens veraf het brede water van de Maas volgen. Tot we opeens werden geïmponeerd door een maagdelijk beeld van duizenden witte sterk geurende ‘ Look zonder Look ‘ bloemetjes. Uiteindelijk mochten we dan toch de Maasoevers verlaten , ter hoogte van het veerpont van Waulsort ( de laatst werkende veerman aan de Franstalige Maaskant) en het imposante “ Château Thierry “ gingen we op zoek naar het natuurreservaat Falmignoul.

Een onfatsoenlijk grimmig rotspad loodste ons krinkelend op de steile Maasoever , maar eens boven werden we rijkelijk beloond met een zalige grasweg geprangd tussen prikkeldraad , waarbij de weiden , fel in het geel werden gezet door miljoenen boterbloemetjes en koolzaadplantjes. De veldweg werd hierna afgelost door een lintje beton die ons naar de top van de heuvel bracht . En na de heuvelkam botsten we totaal onverwacht op een dot van een dorpje : Falmignoul. heelwat typische huizen van breuksteen waarvan ramen en deuren omlijst zijn met gehouwen steen, zijn uitstekend bewaard en getuigen van heel wat smaak.
Een imposante boerderij staat zowaar de te koop , en mens zou beginnen dromen alleen de centjes hebben we niet. Tenslotte treffen we iets buiten het dorpje een zaaltje waar we even kunnen uitblazen en bekomen van al dit moois.



Hierna schuiven we lekker het landschap door , terug omgeven door talrijke koolzaadaanplantingen , we wandelen er zelfs op een bepaald moment regelrecht door , tot we plots een steile duik naar beneden nemen in de richting van Pont-à-Lesse. We volgen een tijdlang een smal pad langs de Lesse , maar worden warempel ter hoogte van een schitterende kasteelboerderij ( nu gîte rural) nog een laatste maal met een heerlijke klim beproeft tussen een bospartij. Een trappenconstructie zet ons tenslotte terug af aan de samenvloeiing van Maas en Lesse , daar waar deze tocht van morgen begon. Stempelen nog een laatste maal , en mogen nu terwijl we een kijkje nemen aan de toeristische boten en plezierbootjes rustig uitdeinen langs de Maasoevers. Schuiven voorbij de bekende Bayardrots , een spectaculaire losstaande rotspiek van 35m hoog , die volgens een legende zou ontstaan zijn door een forse hoefslag van het beroemde Ros Beiaard.

Vandaar tekent het grimmig silhouet van de citadel zich glashelder af in de horizon , meteen het einde van een onovertrefbare schitterende toeristische wandeling. In de zaal heerst een uitgelaten sfeertje van tevreden wandelaars , menig heeft zich een plaatste gezocht op het buitenterras …

Het gene wij dan ook maar opzoeken langs de boorden van de Maas in het één of andere etablissement … Nog maar half geïnstalleerd onder het overdekt terras en onze welverdiende trappist in de hand … begint het te rammelen en te bliksem …. We trekken het ons niet aan , we zitten droog en wel … en genieten na als geen ander !


Verdomme hebben wij ‘ change ‘ gehad vandaag … !!!

 

 

09:14 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

IN DE VAN VAN DE FAMILIE DELLA FAILLE d'HUYSSE

Lozermeitocht

6 mei 2006

Scheldestappers Zingem

 

Heerlijke zomertemperaturen brachten ons deze zaterdagvoormiddag naar het piepkleine Lozer. Deze Kruishoutemse deelgemeente leeft dan ook volledig in de ban van de familie della Faille d’Huysse, van waaruit de Scheldestappers Zingem in samenwerking met feestcomiteit ‘ De Nieuwe Wijk Lozer ‘ er reeds voor de 18de maal hun Lozermeitocht houden.

Startend vanuit het parochiaal centrum , ook al della Faille d’Huysse genaamd, konden we opteren tussen vijf afstanden gaande van 6 tem 30km. De langste afstand leek ons dan ook de meest belovendste en vol goede moed trokken we ons op gang langs een resem van oude kerk- & boerenwegels. De nostalgische steegjes werden dan ook in vroegere tijden door de rijke boerenlui met hun knechten en meiden op zondag gebruikt om naar de hoogmis in de imposante OLVrouw van Bijstandkerk te trekken. Vandaag dienden de eerste stappers wellicht het hooggroeiend gras plat te trappelen om zich een weg te banen langs de Lozerbeek en de Boeregemwegel.

Met deze korte groene prelude moesten we het dan wel gaan stellen , want hierna schoven we kilometers verder over beton in een desolaat landschap van akkers wachtend op het ontspruiten van de eerste gewassen. Onderweg moeten we ons tevreden stellen met enkele speelse kievieten of een aftands oud Trabantje die staat te verkrotten tussen het groen . Al vlug komen we terug de behuizing binnen , alwaar het tuin en huisjes bekijken ons maar amper kan bekoren.

Na een uurtje stappen piept dan toch de spits van het laatbarokke Sint JanBaptist kerkje aan de horizon , alwaar we in het zog van het merkwaardig beeldje ‘ meisje met fluitje ‘ in de ‘fluitjesgemeente’ Ouwegem onze eerste rust treffen. Gelukkig ligt Ouwegem aan de poort van de Vlaamse Ardennen en meteen werden we via enkele smalle kerkwegels tussen gevels en tuinafsluitingen en een resem oubollige kinderkopjes een bekoorlijker landschap voor de voeten geschoven. Een onverharde weg leidde ons binnen in een open golvend landschap , prachtig doorspekt met talrijke knotwilgen die met hun knoestige vormen de ingroene weiden een beeldig cachet geven. Een unieke wandelwegel versiert men enkele idyllisch bedehuisjes, langs de Plankebeek , die zich hier diep en grillig door het landschap slingert is onze volgende uitdaging. Het zou ons uiteindelijk tot tegen de grens met Huise sturen . alwaar we de dorpskern de rug toekeerden en al vlug doorhadden dat we in feite naar Mullem afstevenden. Een beeldige wegel van de Mullemse kasteeldreef stuurt ons nu resoluut naar het onwezenlijk pittoresk dorpje.



Het pittoreske Mullem

 

Mullem is dan ook een parel van een schilderachtig Vlaams dorpje dat op een zeldzame wijze zijn oude dorpsbeeld wist te bewaren. Langs sierlijk laaggehurkte huisjes met veelkleurige vensterluiken en bebloemde muurgevels bereiken we tenslotte het oud parochiezaaltje voor een tweede rust.

Daarna volgt voor de 30km stappers een extra lus van 8 kilometers zonder noemenswaardige momenten. De rustige , kronkelende wegjes voerden ons in eerste instantie , onder een roodblakende zon in de richting van Den Doorn op het grondgebied van Eine. Halverwege mogen we onze wandelschoenen draaien ,langs een wel ellenlange rechte weg , terwijl op een hoger gelegen punt we recht voor ons een overweldigend panorama ontwaren op Mullem.

Uiteindelijk duiken we dit prachtig decor in voor een tweede maal , alwaar we in de schaduw van het prachtige romaanse kerkje uit de 11de-12de eeuw , weer eventjes de handrem kunnen opzetten om de inwendige mens te versterken. Daarna volgt een overheerlijke lus door het natuurgebied van de Vallei van de Rooigemse Beek. We flaneren langs de wachtbekkens , die het overtollige water moeten opvangen en zo het nabije Mullem van overstromingen moet vrijwaren. De begroeiing heeft hier duidelijk vrij spel , met als resultaat een schitterende wilde flora. Tussen de rietkragen door ontwaren we moeder eend met haar nog jonge kroost

In de verte ontwaren we reeds het karakteristieke kerkje van Huise vol in beeld. Het bescheiden dorpje verwelkomende ons dan ook binnen zijn vernieuwde dorpskom , waarna we via een stel leuke wegels en een overharde landweg terug de kouter op trekken. Op een eenzame hoogte treffen we de fraai gerestaureerde ' Koutermolen ' , die ons uiteindelijk terug in de richting van Lozer moest sturen.



Kasteel van Lozer

 

Met het prachtige domein en kasteel van Lozer en een stukje heerlijk Lozerbos mochten we dan een eind maken aan deze ons insziens minder geslaagde wandelomloop , waarbij veelal de voorkeur werd gegeven aan betonwegel in de plaats van alternatieve natuurstroken of stukjes onverhard.

En dit waren we tot op heden niet gewoon van de Scheldestappers !

 

09:10 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-05-06

KUNT U MIJ DE WEG WIJZEN ... NAAR ...

De Meimaand kondigt zich alweer aan , en hoe kunnen we dit mooier omschrijven dan aan de hand van een gedicht ...

 

De Mei maand voor de deur
zet de ramen alvast open

de geur van nieuw leven

de geur van verwachting

laat ik binnen stromen

de wind verjaagd depressies

de zon verwarmt je hart

het kleurt de aarde

met bloemenpracht

jong leven

huppelt door de tuin

gras begint te kleuren

zittend op het terras

geniet ik van al het gebeuren

 

          Paul Willems

 

 

De meimaand vormt dan ook de ideale gelegenheid om onze wandelschoenen wat steviger aan te spannen en her en der een wandeltocht of uitgestippelde wandelroute te verkennen, naast de drukke verplichtingen en enkele communiefeesten die we dienen mee te pikken.

 

Als alles goed gaat mag u ons volgende week verwachten in Blankenberge voor een dagje strand , duin , duinbosjes , Uitkerkse Polder en het polderdorpje Zuienkerke ter gelegenheid van de 37ste Internationale Tweedaagse van Blankenberge.                                                                                                    

 

Het weekend erop plannen wij op zaterdag 13 mei een uitstapje in de Maasvallei. Waarbij het toeristische Dinant , met zijn citadel en zijn coque de Dinant op het programma staat.  We nemen er deel aan de 29ste Dinant-Givet-Dinant.

Op zondag 14 mei wacht ons een rustige landelijke wandeling doorheen de Diksmuidse Frontstreek van '14-'18 . De Ijzertoren , de Dodengang , Stuivenkenskerke

 

Zaterdag 20 mei wacht ons een niet te missen natuurwandeling rond het Berlaarse Donkmeer. De Boerenkrijgstappers loodsen ons vie de prachtige natuurgebieden van de Donkgemeenten.

 

Zondag 21 mei spreekt een prachtige natuurwandeling in 't Land van Rhode ons wel aan. Sint Lievens Houthem vormt dan immers de uitvalsbasis voor een mix van puur natuur.

 

Van maandag 22 mei tem vrijdag 26 mei trekken we er een weekje op uit , naar de Gaumoise. Vanuit Alle-sur-Vresse treden we in de voetsporen van Godefroy de Bouillon voor een weekje wandelplezier langs de boorden van de Semois. Menig plaatselijk uitgestippelde wandelroutes staan op ons programma.

 

De meimaand sluiten we vermoedelijk af op zondag 28 mei met een prachtige tocht in het Pajottenland. De Lennikse windheren nemen ons mee via landelijke wandelpaden , boswegen langs weiden en akkers , vergeten plekjes en adembenemende panorama's. Dit allemaal overgoten met een echte Lambic.

 

 

17:02 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

TENTOONSTELLING KUNSTENAAR MARC VERDOODT

 

Tussen vrijdag 12 mei 2006 en zondag 23 juli 2006 , loopt vanuit restaurant ’t Palet in de Oude Beselarestraat 238 te Wervik een tentoonstelling van de hand van kunstenaar sculptor Marc Verdoodt.

 

Marc Verdoodt  werd geboren op 25 april 1953 te Merchtem en is sinds 1994 uitgeweken naar Wervik.

 

Zijn levensvisie is dan ook te leven bij de dag en trachten te doen waar hij op het moment zin in heeft. Elke dag wordt Marc Verdoodt geconfronteerd met zijn eigen onhandigheid en elke dag komt hij zo een stap verder.

 

Hij leeft dan ook vrij sober , of laten we het zo stellen , Marc Verdoodt heeft geen boodschap aan oeverloos consumeren. Leven en werken tussen de landerijen , weg van alle drukte en stress. Een dak boven zijn hoofd en tijdens de wintermaanden genieten van een gezellig houtvuur is voor hem meer dan voldoende. Trouwens volgens zijn eigen woorden , zegt hij dat alles wat daarbovenop komt , hem remt en wegdrijft van de essentie van het leven.

 

Zijn kunst en ideeën heeft hij dan ook gestalte met zijn handen en met ruwe materie. Vooral STEEN (de oerbron van het leven) en STAAL (het smeden , de vergankelijkheid en bewerken ervan) vind men duidelijk terug in zijn werken.  In zijn meeste werken vind men dan ook een vermoeden van figuratieve expressie terug. Waarbij hij zorg draagt , dat er steeds ruimte overblijft voor een persoonlijke invulling van zijn toeschouwers en bewonderaars.

 

                      

 

Hij gaat er dan ook vanuit dat :

 

EEN MAN IS EEN SNOR , EEN VROUW DAT ZIJN BORSTEN

EEN HOND DAT ZIJN TANDEN , EN HET WERKT !

 

De werken van Marc Verdoodt zijn te bezichtigen in Art Café te Geluwe of  in restaurant ’t Palet te Wervik.

 

15:11 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

GEËMAILLEERDE PIJPJES EN GEBRANDSCHILDERDE RAMEN BEKIJKEN TIJDENS ERGGOEDDAG 2006

De Erfgoeddag is dan ook, dé feestdag voor het cultureel erfgoed in Vlaanderen en Brussel. Waarbij meer dan 500 musea, archiefinstellingen, heemkringen, cultuurdiensten en vele hun de deuren exceptioneel openstelden. Er werden  dan ook meer 800 gratis activiteiten georganiseerd zoals wandelingen en rondleidingen, lezingen, fietstochten, workshops, tentoonstellingen enz. 

 

             

Ook vanuit mijn Toebakstede Wervik , kon men aan de Erfgoeddag deelnemen. Vanuit het Nationaal Tabaksmuseum , kon men er een tentoonstelling van “ Geëmailleerde rookattributen “ bezichtigen.  

Het was dan ook vooral in de 19de eeuw , dat het een gewoonte was om rookattributen te voorzien van kleurémail; Vooral op de pijpjes in witte of rode pijpaarde , verzorgden menig pijpenfabrikanten ervoor om op een gepaste wijze kleurémail aan te brengen.

 

               

Het Nationaal Tabaksmuseum te Wervik , toont u dan ook de geschiedenis van het roken , het kauwen en het snuiven via merkwaardige voorwerpen en vele bijzondere illustraties. Een introductie in de magische en bizarre wereld van het tabaksfenomeen kan elke dag tussen 1 maart tot 31 oktober , van dinsdag tot en met donderdag van 9 tot 12 uur en van 14 tot 18 uur. Op vrijdag en zaterdag van 9 tot 13 uur en op zondag van 10 tot 12 uur en van 14 tot 18 uur. Op maandag is het tabaksmuseum gesloten.

 

Vanuit de monumentale Sint-Medarduskerk kon men een kijkje gaan nemen aan de gebrandschilderde  ramen.  Bij de restauratie van de Sint-Medarduskerk werden ook de glasramen gerestaureerd. Hierdoor komen de gebrandschilderde ramen van Camille Ganton (1872-1946) beter tot hun recht. In de jaren 1930 kreeg hij opdracht om de Wervikse Sint-Medarduskerk van een paar gebrandschilderde glasramen te voorzien. Hij bleef meestal trouw aan de basisnormen van het glasraam , maar ontwikkelde toch een eigen stijl. Hij was kunstschilder , etser en ceramist.

14:41 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

BORGLOON O ZO SCHOON HASPENGOUW TOT GAUW ...

Bloesemtocht 
Tsjaffeleers Borgloon

30 april 2006

 

Heks , Kuttekoven , Gotem , Rosmeer , Batsheers , Grootloon … het klinkt en voelt allemaal zo ver weg ! Doch we hadden al veel horen vertellen over dit stukje ongerept Vlaanderen , die het Limburgs Haspengouw bleek te zijn.

                 

 


Het golvende landschap , een Romeins verleden , de vele fruitgaarden en de coleur locale in de streek , maakten er immers naar verluid ‘ de Parel van Haspengouw ‘ uit. Wij dus op deze vroege zondag richting een dorpje , verscholen tussen Tongeren en Sint-Truiden , middenin een vruchtbare streek. Het dorpje bleek het charmante ‘ Borgloon ‘ te zijn, dat zo uit de Middeleeuwen bleek geplukt.

Hoog bovenop een heuvel , regeerden immers vele jaren de graven van Loon , vanuit deze versterkte stad over hun graafschap. Op z’n hoogtepunt zou het graafschap zelf de huidige provincie Limburg in grootte evenaren. Vandaag de dag , is het een plaats om de klok even stil te zetten , de drukte te ontvluchten en te genieten van een prachtig , groen centrum van de fruitstreek. Alwaar glooiende akkers , prachtige kasteelparken en boomgaarden in volle bloesems een streling voor het oog vormden … en de Borgloonse Tsjaffeleers ons meevoerden voor een effenaf sublieme Bloesemtocht.

Zonder veel franjes lanceerde de wandeling ons lijnrecht uit de drukke Tongersesteenweg in de richting van het dorpscentrum. Menig huisje was rijkelijk versierd met een bloemstukje aan de hevel. Het vormde blijkbaar de prelude van de bloesemimpressies 2006 , waarbij 9 kunstenaars uit de streek , de bloesempracht in Borgloon inspireerde om hun kunstwerken een plaatsje te geven tussen de stadsmuren.

Tot opeens geprangd tussen de oude omwalling van de Graaf , het smalle kattenwegeltje ons laat duiken in de landelijkheid van het Graafschap Loon. We doken even in een klein eilandje van groen met een zalig blik op het bloesemregens en het schattige kasteeltje van de Grote Mot. Het kasteeltje is eerder een versterkt herenhuis in typische Maaslandse renaissance uit 1661 , met zijn prachtige Franse tuin omgeven door menig boomgaard en op de heuvel zijn Padonckwijngaard , vormt het dan ook een juweeltje van fraaie

architectuur.

 



Nog eventjes de drukke steenweg dwarsen en daar klimt een antiek kasseiwegje in de richting van Heks met ons mee naar een hoogte van waarop we een heerlijk zicht konden meepikken op de speelse glooiingen en de vallei van Broekom. Schitterende karrensporen en veldwegels dreven ons steeds dieper dit geurende landschap in , even mochten we zelfs dwars door een boomgaard hobbelen vooraleer een beeldige veldweg langs een erehaag van prachtige bloesems ons over en tussen de glooiingen zond. Op de grens met Hendrieken belandden we uiteindelijk weer op een stukje openbare weg , maar algauw volgt een zoveelste kneedzachte wegel met een enig mooi zicht op het kasteel van Hulsberg. Het 19de eeuwse kasteeltje met twee hoektorentjes , is dan ook slechts één van de twaalf kastelen die Borgloon rijk is.

Gedragen door de zon bleven de prachtige natuurpaden langs boomgaarden van kersen , appels en peren ons volgen. De wandeling bracht ons nu resoluut naar een stukje bewoning van het pittoreske dorpje Gotem. We werden onmiddellijk bevangen door de schoonheid die het typische Haspengouwse kasteeldorpje uitstraalde en waarbij het 12de eeuwse Sint Niklaas & Dionysuskerkje het dorpspleintje domineert. Aan de noordkant van het kerkje bevindt zich een vrijstaand overdekt muurgedeelte waartegen we drie 14e-eeuwse grafzerken aantreffen. De oudste is laat-13e-eeuws en beeldt de in 1296 overleden Nenkinus van Gotem uit.

Een lindedreef aan de andere kant van het pleintje blijkt toegang te verlenen tot het Fonteinhof. Ooit de Heerlijkheid van de Heren van Gotem, was het destijds volledig omringd door watergrachten. We dienen ons tevreden te stellen met een glimp op het Poortgebouw , daterend uit 1729 en zochten na dit heerlijk intermezzo meteen opnieuw een stel veldwegen op die ons krinkelend tussen de verse vruchtbaarheid van witroze bloesemdekens stuurden.

Een tijdlang moesten we nu ons pad delen met fietsers en mountainbikers , die een stukje Haspengouwfietsroute volgden. Limburg fietsland was hier duidelijk terecht , een resem van maar liefst 608 kilometers laat u immers kennismaken met de mooiste hoekjes van deze heerlijke provincie. De Haspengouwroute of ook wel Kastelenroute genaamd , voert de fietser dan ook door het natuurschoon van kronkelende wegen , welige akkers met mooie vergezichten en heerlijke boomgaarden. Af en toe dwarst het een pittoresk dorpje met zijn eigen kerkje en kleinoden. Talrijke kapelletjes langs de weg , die allemaal hun eigen verhaal met zich meedragen geven de omgeving nog wat extra kleur.

Juist ter hoogte van een kapel ter ere van Onze Lieve Vrouw van Lourdes , mogen we een beeldig wandelpad induiken. Verscholen tussen de bloesems van hoogboomgaarden en meidoornhagen door ontwaren we een enig zicht op het kerkje van Kuttekoven . Een fraai groen decor laat ons nu terug langzaam afdalen in de richting van Borgloon , alwaar we na 11 adembenemende kilometers kunnen uitrusten in de refter van gemeenschapsonderwijs De Linde.

Na een smakelijk stukje Limburgse vlaai , mogen we ons opmaken voor een historische trek in de heerlijkheid Loon . Smalle steegjes loodsen ons in eerste instantie langs de restanten van de vroegere omwalling. Op een mooie manier duiken we zo totaal onverwachts voorbij het stadhuis van Borgloon. Het gebouw daterend uit de 11de eeuw , is één van de fraaiste gebouwen in Zuid-Limburg. Het was ooit de verblijfplaats van de eerste graven van Loon. Op de rechterhoek prijkt een uit eikenhout gesneden Madonna met kind. Het beeld dateert uit 1680 , een tijd dat Borgloon te lijden had aan pest- & buikloopepidemie. Achter ons Het Perron , een status van Luikse en Loonse vrijheid en recht.

Vandaar gaat het richting de Burchtheuvel , verscholen achter de Sint-Odulfuskerk , bied deze heuvel op zo’n 118 meter boven de zeespiegel een enig zicht over de ‘ Parels van het Haspengouw ‘. Waarna enkele statige Kanunnikenhuisjes ons nu op sleeptouw nemen voor een verkenning van het Borgloonse marktplein of Speelhof. In het zog van het 12de eeuwse kerkje en het grote Kanunnikenhuis valt ons oog op een merkwaardig mannetje. Het blijkt de ‘ Strooplekker ‘ te zijn , een beeldje dat herinnert aan het rijke verleden van de Loonse stroopindustrie en tevens zorgde voor de bijnaam van alle Lonenaren.

Enkele frivole eethuisjes en uitnodigende terrasjes , laten ons besluiten wat uit te blazen en dit prachtig pleintje in ons op te nemen aan de hand van een tintelfrisse trappist in het Trappistenhuisje De Burcht.

Een mooie afsluit van dit stukje erfgoed weliswaar en de aanzet van een laatste lus over bijna puur natuurlijke en eindeloze deiningen van Haspengouwse akkers. Want ook nu worden we in een pure schatkamer van natuurpaden geloodst. De vallei van de Bolderberg , laat ons zo wegdromen in een stukje Highlands. We nemen een laatste maal de heerlijke geuren van bloesems tot ons , genieten van de prachtige kleurschakeringen die de hoogstamboomgaarden ons bieden. Uiteindelijk belandden we op het grondgebied van Grootloon , met een beeldig zicht op het witte kerkje.

Op een mooie manier tussen de boomgaarden door prijkt daar alweer veel te vroeg Borgloon , enkele kerkwegels zorgen voor een extra lusje , alvorens we definitief een punt mochten zetten achter een fantastische wandeldag van dit schoon o schoon Haspengouw .

Bedankt Tsjaffeleers en tot HASPEN… GAUW !!!

13:34 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |