14-06-06

LE PELERINAGE au MONT SAINT AUBERT

Marche du Mont Saint Aubert

5 juni 2006

Mont Marche Tournai

 

Op deze pinkstermaandag namen we het spreekwoord ‘ morgenstond brengt goud in de mond ‘ letterlijk bij de horens… Een veelbelovend ochtendzonnetje bracht ons in de vroege uurtjes nog maar eens beneden de taalgrens , alwaar onze Waalse wandelbroertjes van Mont Marche Tournai een portie puur natuur en avontuurlijk wandelgenot aanboden tijdens hun Marche du Mont Saint Aubert.

Mont Saint Aubert is dan ook niet meer dan een bescheiden dorpje gelegen op een dikke puist zo’n tien kilometers beneden Doornik , maar warempel een wandelparadijs met adembenemende zichten op de immense Scheldevallei en ‘ la ville des cinq clochers ‘.

De vroege ochtend had nog niet veel drukte vergaard in “ la salle paroisiale “ zodat we zonder enige moeite dan ook geraakten aan onze inschrijvingskaart. Onder een stralende hemel kende de wandeling een rustige aanloop langs de behuizing en de vele aanlokkelijke commerciële bedrijvigheden. Maar onze gezwinde wandelpas stokte echter kort hierna , toen we een ruige boswegel werden ingestuurd langs de flanken van ‘ le Mont ‘. Diepe slijksporen en waterplassen van de voorbije weken en dagen hadden nog duidelijk hun sporen nagelaten , zodat we al huppelend van het éné been op het andere dan toch enigszins probeerden netjes en droog te blijven tijdens de afdaling. De wandeling begon dus beeldig en toen het wandelpad ons aan de voet van ‘ le Mont ‘ uitspuwde opende een spervuur van unieke zichten zich over de Scheldevallei.

Wie gehoopt had af te dwalen naar het open landschap van akkers en weiden , kwam bedrogen uit , want daar wees de wandelpijl de richting uit van ‘ le Mont Saint Aubert ‘. We hadden nog maar juist de bult afgedaald of daar wachtte ons reeds een eerste beproeving. Een dot van een holle boswegel , overgaand in een olijk kasseiwegje zorgde voor een fraaie natuurlijke doorsteek , zodat we na anderhalve kilometer puffend en bezweet praktisch terugstonden daar waar onze wandeling was begonnen , op de top van ‘ le Mont ‘.

Gelukkig konden we hierna wat uitblazen toen de wandelweg ons lekker verder liet flaneren op een open plateau. Heerlijke zichten stuurden ons doorheen de glooiingen van het landschap steevast onderhevig aan een uniek stukje groen. Links van ons vulde de gekromde rug van ‘ le Mont ‘ breed en monter het gezichtsveld, terwijl een volgend wandelspoor ons nu de richting uitwees van Mourcourt. Uniek was dan ook de potige aardewegel , die zich nauwelijks liet onderscheiden van de omliggende akkers en ons dwars door een tarweveld tenslotte afzette in ‘ le Blé d’or ‘ voor een eerste rust.

Nadat we hierna eventjes langs de dorpskern van Mourcourt gescheerd hadden , stevenden we af in de richting van de A8 , doken onder de autostradebrug door en daar stuurde alweer een weergaloos brokkenpad ons in een onwezenlijk stukje natuur van ‘ le Bois de Breuze ‘. We volgden gedwee een smeuïg pad dat ons op een bijzonder manier doorheen het domein moest leidden. Een geïmproviseerde wegel dreef deze tocht van uitzonderlijk natuurlijk niveau nog maar eens de hoogte in , toen we naarstig door het hoogstaand gras mochten soppen. Het voelde nat aan , iets later nog natter en modderig … doch het weze gezegd wij amuseerden ons en hoorden niemand zeuren of mopperen … Sommige ‘ kleine ‘ Vlaamse stappers hadden al lang staan te janken , maar hier in Wallonië vindt iedereen het normaal dat smeuïge paden gepaard gaan met een avontuurlijke en natuurrijke wandeling van de bovenste plank. Ceci c’est la marche , Monsieur , sans rancune !!!


 

Aansluitend mochten we mateloos blijven genieten van een imposante wandelwegel doorheen een dik groen scherm . Onze gulle omzwerving leidde ons tenslotte naar een schilderachtige dreef en een prachtig omwalde oude kasteelhoeve. Een smeuïg pad nam ons eerst nog eventjes mee rond het water , waarna we ons eindelijk konden ontdoen van de kleverige brij aan onze schoenen toen een streepje asfalt langs de bosrond ervoor zorgde dat we Mourcourt voor een tweede maal aandeden.

We waren de veronderstelling toegedaan dat het hoogtepunt van de wandeling allang voorbij was. Maar ook tijdens het laatste gedeelte gaf de parcoursmeester niet af ! Vlak voor ons boorde een kanjer van een karrenspoor zich door de velden omhoog , we moeten immers nog de top van ‘ le Mont ‘ zien te bereiken. We hezen ons moeizaam op de helling en toen het kerkje zowaar voor het grijpen lag , besliste de parcoursmeester weliswaar rechtsomkeer te maken. We waren eigenlijk een beetje blij dat we eerst even een paar honderd meters mochten uitblazen. Want uiteindelijk bracht een stuk onverhard van de bovenste plank ons door de beboste bult terug naar de top. Tussen de bomen door konden we nog een laatste maal onze ogen leegkijken op de weelde van het landschap. Doch onze smalle wegel , hees zich steeds hoger en hoger … zodat le chemin du pélérinage ons tenslotte terug naast het kerkje van Mont Saint Aubert deponeerde en la salle paroisiale.

Het zaaltje zat afgeladen vol , met een stelletje bon-vivants en in het teken van l’amitié pour la marche … achter een schuimende kraag van ‘ une bière du Mont Saint Aubert ‘ waren we innerlijk aan het genieten van deze typische Waalse tafereeltjes en vooral van dit fenomenaal staaltje natuurwandelen die Mont Marche Tournai ons had voorgeschoteld !

19:54 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.