15-06-06

BELGIË : HET BIERPARADIJS ........

In den grooten Moriaen te Wervik

 

Wandelaars zijn nu eenmaal levensgenieters en na een fikse wandeling worden ze dan ook vaak geassocieerd met een lekker trappisten- of abdijbiertje.

 

Ook wij zijn van het al of niet ‘ goede ‘ hout gesneden en kunnen dan ook zalig genieten van een Belgisch streekbiertje op een gezellig terrasje , een typisch of origineel decor van een Vlaamse café.

 

Op geregelde tijdstip zullen wij u meenemen op ontdekkingstocht binnen de Belgische biercultuur en zijn staminees.   Binnen onze eigen tabakstede steekt ongetwijfeld ‘ In de Grooten Moriaen ‘ er met kop en schouder bovenuit.   Deze retroherberg uit de tijd van toen , is sinds mensenheugenis verbonden aan de Brikkenmolen en het Wervikse Nationaal Tabaksmuseum .  Men komt er terecht in een retro sfeer met oude stoelen , een typische oude cafétoog. Aan de muren hangen levende en vervagen luifelbeelden en publiciteitspanelen van tabaksmerken en ook de Wervikse pijprokergilde heeft er haar thuisbasis.

 

  

 

Op de bierkaart kan men een keuze maken tussen een 50-tal biersoorten , waarbij vooral de gekende kriek- en lambicsoorten van Mort Subite opvallen. Ook enkele trappisten figureren op de kaart.  Wij houden het echter bij een product des huizes een “ Bleeken Moriaen “ blond , 10% vol. Alc.   Het biertje is dan ook een etiketbier zoals we dit in de bierwereld noemen speciaal voor de retroherberg  gebotteld.   Het biertje wordt dan ook gebrouwen door Brouwerij Van Eecke uit Watou , onder de naam Kapittel Abt : het is een bier van hoge gisting , hergist op de fles.  Bij de smaak is er vooral sprake van een uitgesproken bitterheid , die ook in de nasmaak blijft hangen en het best gedronken wordt op kamertemperatuur van circa 14° C.

 

 

 

Naast de bierkaart , beschikt ‘ In de Grooten Moriaan ‘ tevens over een beperkte keuze aan snacks , gaande van croque monsieur tot spaghetti of een boterham van het huis.

 

Een ideaal adresje , want vanuit hier start tevens de Tabaksfietsroute of kan men een fikse wandeling ondernemen in het recreatiedomein ‘ De Balokken

 

 ‘.

 

 

23:04 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

14-06-06

LE PELERINAGE au MONT SAINT AUBERT

Marche du Mont Saint Aubert

5 juni 2006

Mont Marche Tournai

 

Op deze pinkstermaandag namen we het spreekwoord ‘ morgenstond brengt goud in de mond ‘ letterlijk bij de horens… Een veelbelovend ochtendzonnetje bracht ons in de vroege uurtjes nog maar eens beneden de taalgrens , alwaar onze Waalse wandelbroertjes van Mont Marche Tournai een portie puur natuur en avontuurlijk wandelgenot aanboden tijdens hun Marche du Mont Saint Aubert.

Mont Saint Aubert is dan ook niet meer dan een bescheiden dorpje gelegen op een dikke puist zo’n tien kilometers beneden Doornik , maar warempel een wandelparadijs met adembenemende zichten op de immense Scheldevallei en ‘ la ville des cinq clochers ‘.

De vroege ochtend had nog niet veel drukte vergaard in “ la salle paroisiale “ zodat we zonder enige moeite dan ook geraakten aan onze inschrijvingskaart. Onder een stralende hemel kende de wandeling een rustige aanloop langs de behuizing en de vele aanlokkelijke commerciële bedrijvigheden. Maar onze gezwinde wandelpas stokte echter kort hierna , toen we een ruige boswegel werden ingestuurd langs de flanken van ‘ le Mont ‘. Diepe slijksporen en waterplassen van de voorbije weken en dagen hadden nog duidelijk hun sporen nagelaten , zodat we al huppelend van het éné been op het andere dan toch enigszins probeerden netjes en droog te blijven tijdens de afdaling. De wandeling begon dus beeldig en toen het wandelpad ons aan de voet van ‘ le Mont ‘ uitspuwde opende een spervuur van unieke zichten zich over de Scheldevallei.

Wie gehoopt had af te dwalen naar het open landschap van akkers en weiden , kwam bedrogen uit , want daar wees de wandelpijl de richting uit van ‘ le Mont Saint Aubert ‘. We hadden nog maar juist de bult afgedaald of daar wachtte ons reeds een eerste beproeving. Een dot van een holle boswegel , overgaand in een olijk kasseiwegje zorgde voor een fraaie natuurlijke doorsteek , zodat we na anderhalve kilometer puffend en bezweet praktisch terugstonden daar waar onze wandeling was begonnen , op de top van ‘ le Mont ‘.

Gelukkig konden we hierna wat uitblazen toen de wandelweg ons lekker verder liet flaneren op een open plateau. Heerlijke zichten stuurden ons doorheen de glooiingen van het landschap steevast onderhevig aan een uniek stukje groen. Links van ons vulde de gekromde rug van ‘ le Mont ‘ breed en monter het gezichtsveld, terwijl een volgend wandelspoor ons nu de richting uitwees van Mourcourt. Uniek was dan ook de potige aardewegel , die zich nauwelijks liet onderscheiden van de omliggende akkers en ons dwars door een tarweveld tenslotte afzette in ‘ le Blé d’or ‘ voor een eerste rust.

Nadat we hierna eventjes langs de dorpskern van Mourcourt gescheerd hadden , stevenden we af in de richting van de A8 , doken onder de autostradebrug door en daar stuurde alweer een weergaloos brokkenpad ons in een onwezenlijk stukje natuur van ‘ le Bois de Breuze ‘. We volgden gedwee een smeuïg pad dat ons op een bijzonder manier doorheen het domein moest leidden. Een geïmproviseerde wegel dreef deze tocht van uitzonderlijk natuurlijk niveau nog maar eens de hoogte in , toen we naarstig door het hoogstaand gras mochten soppen. Het voelde nat aan , iets later nog natter en modderig … doch het weze gezegd wij amuseerden ons en hoorden niemand zeuren of mopperen … Sommige ‘ kleine ‘ Vlaamse stappers hadden al lang staan te janken , maar hier in Wallonië vindt iedereen het normaal dat smeuïge paden gepaard gaan met een avontuurlijke en natuurrijke wandeling van de bovenste plank. Ceci c’est la marche , Monsieur , sans rancune !!!


 

Aansluitend mochten we mateloos blijven genieten van een imposante wandelwegel doorheen een dik groen scherm . Onze gulle omzwerving leidde ons tenslotte naar een schilderachtige dreef en een prachtig omwalde oude kasteelhoeve. Een smeuïg pad nam ons eerst nog eventjes mee rond het water , waarna we ons eindelijk konden ontdoen van de kleverige brij aan onze schoenen toen een streepje asfalt langs de bosrond ervoor zorgde dat we Mourcourt voor een tweede maal aandeden.

We waren de veronderstelling toegedaan dat het hoogtepunt van de wandeling allang voorbij was. Maar ook tijdens het laatste gedeelte gaf de parcoursmeester niet af ! Vlak voor ons boorde een kanjer van een karrenspoor zich door de velden omhoog , we moeten immers nog de top van ‘ le Mont ‘ zien te bereiken. We hezen ons moeizaam op de helling en toen het kerkje zowaar voor het grijpen lag , besliste de parcoursmeester weliswaar rechtsomkeer te maken. We waren eigenlijk een beetje blij dat we eerst even een paar honderd meters mochten uitblazen. Want uiteindelijk bracht een stuk onverhard van de bovenste plank ons door de beboste bult terug naar de top. Tussen de bomen door konden we nog een laatste maal onze ogen leegkijken op de weelde van het landschap. Doch onze smalle wegel , hees zich steeds hoger en hoger … zodat le chemin du pélérinage ons tenslotte terug naast het kerkje van Mont Saint Aubert deponeerde en la salle paroisiale.

Het zaaltje zat afgeladen vol , met een stelletje bon-vivants en in het teken van l’amitié pour la marche … achter een schuimende kraag van ‘ une bière du Mont Saint Aubert ‘ waren we innerlijk aan het genieten van deze typische Waalse tafereeltjes en vooral van dit fenomenaal staaltje natuurwandelen die Mont Marche Tournai ons had voorgeschoteld !

19:54 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

KNOKKE LE ZOUTE " LA PERLE DE NOTRE MER DU NORD " ...

30° Lotelingenmars - 4 juni 2006

Wandelende Noordzee Boys

Knokke Heist

 

Heist aan zee , in een ver verleden nog Coudekerke genaamd is van een klein vissersdorpje uitgegroeid tot badplaats met een familiaal karakter. Daarnaast hebben wij ietwat verderop het mondaine en chique Knokke Le Zoute.

Een ideale gelegenheid dus om op deze schitterende pinksterzondag ‘ als alleenstaande gigolo-wandelaar ‘ (liefvrouw moest immers werken) af te steven naar de Lotelingenmarsen van de Wandelende Noordzee Boys uit Knokke-Heist. Een nogal bizarre benaming voor een wandeltocht in feite , ware het niet dat jonge ‘ boys ‘ van Knokke-Heist zo’n honderd jaar terug moesten loten of ze al dan niet in dienst moesten bij het leger. De evocatie van de Loteling , waarbij schrijnende taferelen van noeste vissers en hun familie en dubieuze baronnen die zich vrijkochten nabij meneer de pastoor werd dan ook op een gepaste wijze bij onze aankomst aangetoond door het Westkapels amateur theater.

En zo werd meteen ook de reden van de benaming Lotelingenmarsen gevonden. Uitgerekend voor hun 30ste lustrumeditie hadden de mannen en vrouwen van Wnzb het duidelijk getroffen , een overheerlijk wandeltemperatuurtje zette ons meteen opgang langs de Heistse behuizing en een eerste bezienswaardigheid in de vorm van het Polder- & Visserijmuseum Sinclafa. Het museum bied dan ook een boeiende kijk op de geschiedenis van de vissers- en boerenwereld in de Zwinstreek , waarbij een reconstructie van oude vissershuisjes , een oud café en een klaslokaaltje uit de jaren stilletjes ons mee nemen in de nostalgie van destijds.

Eens de drukke kustbaan overgestoken , doken we verderop in het grote Willemspark of ook wel ‘ bosje van Heist ‘ genaamd. Op en neerverende wandelpaden die meestal de namen dragen van politieke gevangen uit de Tweede wereldoorlog dreven ons verder mee in de richting van Duinbergen. Heel eventjes was het genieten van de kraakwitte villa’s die her en der rondgestrooid waren op een heuvelend reliëf , tot een kanjer van een boerenwegel ons meesleepte alover de kale polders in de richting van Knokke. De openvlakte gunde ons een enig zicht op de skyline van de Noordzee , alwaar een muur van appartementsgebouwen werden afgewisseld met duinbosjes en aan onze linkerkant het sterke contrast van stalen armen van de Zeebrugse havenkranen. Papaver , rietkraag , fluitenkruid groeide er welig , en warempel daar in de verte stond moeder ooievaar ons stomverbaasd aan te staren. Een subliem beeld om van weg te dromen , alleen jammer dat het zo veraf was om dit beeld op het scherm te vereeuwigen.

Hierna bereikten we het grondgebied van Knokke , alwaar we ons terug enige tijd moesten tevreden stellen met huisjes kijken tot aan de rust nabij de geklasseerde Sint Margaretakerk en haar imposante toren met zonnewijzer.

We moesten echter niet lang wachtten op ons volgend stukje groen. Een recent afgebakend zandpad wees de richting uit van het golfterrein van ‘ Royal Zoute Golfclub ‘, meteen de reden om onze felle zonnebril boven te halen , ons wandelshirt wat platter te strijken en col recht te zetten.

Golf spelen blijkt reeds voor het eerst in Knokke op het einde van de 19de eeuw gespeeld te zijn. Vanaf het allereerste blijkt de Britse invloed erg belangrijk geweest te zijn in Knokke en het merendeel van de eerste Captains kwam dan ook van over het kanaal. In de 1ste wereldoorlog werd er geen golf gespeeld , maar na de oorlog werd een nieuw golfveld aangelegd. Tot in 1925 , na bemiddeling van éné Maurice Lippens , door zijne Majesteit de Koning , de titel van ROYAL werd verleend.

Kilometers lang mochten we ons hierna vergapen aan het mondaine van luxueuze stulpjes de één groter dan de ander , klasse volle elegante voitures de éné groter dan de ander , lekker bruin gebrande kokette modieuze dametjes de éné met een grotere hoed dan de ander die zich op een chouette manier verplaatsen met een golfwagentje . Enfin allemaal dingetjes die mijn tedere oogjes (vandaar de zonnebril) en vooral mijn portemonnee niet aankonden !


 


Gelukkig bracht het serene en poëtische beeldje van het witgekalkte Heilig Hartkerkje van Le Zoute ons terug met beide voeten op de grond en vooral verlossing voor oog en hart. Iets verder mochten we dan een tweede maal rusten nabij de Branding.

Ook hierna bleef het nog enige tijd de residentiële kant opgaan, toen we een tijdlang mochten flaneren langs het Zegemeer met in zijn zog het enorme complex van ‘ La Reserve ‘ en ‘ Laguna Beach ‘. Tot het befaamde casino ons zowaar voor het eerst liet kennismaken met Knokke Zeedijk. Tussen ons en de zee lag nu een nog vrijwel verlaten strand , zodat we ons een blik konden gunnen op de rustig kabbelende watermassa waarbij we enkele vrachtschepen tergend traag naar de Zeebrugse haven zagen schuiven. Het selecte strand van Knokke stond vandaag tevens in de ban van het prestigieus “ Scapa “ polo tornooi , meteen een extra troef die we maar al te graag meenomen ! Knipperogend niet enkel naar de gespierde paarden en ruiters , maar ook aan het frivole aanwezig volkje.

Blijkbaar liet ik me vandaag teveel afleiden , want eventjes maar was het zoeken naar de markeringen nabij het sportievere Albertstrand. Zeiljachten maakten zich klaar voor een vaartje op zee , optornend tegen de wind. Terwijl de strandjutters zich opmaakten voor het komende zomerseizoen en hun cabines netjes in rijtjes plaatsen. Halfweg de zeedijk maakten we dan nog eens tijd voor een rust in het Stübbenpark en een laatste stukje van de 12 kilometers lange strand en zeedijk. Het familiale Duinbergen stond vandaag garant voor een dagje VIStivalitis , waardoor we tegen gereduceerde prijs konden proeven van een lekkere vissoep of ons tegoed doen aan de diverse viskraampjes her en der verspreid over het Monitaroplein.



Tenslotte werden we uitgespuwd op de drukke Kustbaan , die ons iets later voorbij de oude vuurtoren van Heist moest brengen naar het kleine natuurreservaat van het Sashul. De zanderige schorren en wilgenbosjes waren enige tijd onze metgezel tijdens de krinkelende trek doorheen het natuurgebied.

En meteen ook een heerlijk einde van deze geslaagde en vooral boeiende lotelingenmars.

19:48 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |