04-07-06

SINT ADRIAANS ACHTERNA IN GERAARDSBERGEN

Sint Adriaanstocht

Padstappers Geraardsbergen

17 juni 2006

 

Zaterdag ll. wisten de Padstappers ons tijdens de Sint Adriaanstocht nog maar eens te vergasten met een grandioos wandelparcours in de achtertuin der Vlaamse Ardennen. De Padstappers deden dan ook hun naam alle eer aan , waarbij een resem van schitterende landschapsbeelden aan elkaar werden geregen door krinkel de winkelende riante wandelpaadjes … en ja waarbij we zelfs tijdens deze prachtige zonnige dag ook nu weer eventjes mochten de strijd aangaan met enkele fijnmazige modderstrookjes.



Zo kennen we de ¨ padstappers ‘’ en zo zijn ze dan ook op hun TOP …

De zon was al hardnekkig bezig haar best te doen , toen we vrij laat in het piepkleine Onkerzele onze inschrijvingskaart gingen ophalen en alsnog kozen voor de 32 kilometer. Meteen mochten we achterom het dorpje wat tussen de tuintjes of tussen het groen gaan rommelen , waarbij we op de flanken van de Bovenhoek konden uitkijken op een sublieme natuurimpressie van de Dendervallei en een effenaf mooi zicht meepikten op het stadscentrum van Geraardsbergen dat aan onze voeten volop in de zon lag te baden.

Hierna volgden riante wandelwegen en brokkenpaadjes elkaar op tot we uiteindelijk op de Dender stootten. Het rustige wandel- & fietspad nam ons nu een hele poos mee langs de kronkelende meanders in de richting van Schendelbeke.

Daar wachtte ons ter hoogte van de jeugdherberg de bekende Schipkensbrug, waarna eens de brug over enkele gezellige dorpswegels ons na een 5-tal kilometers deponeerden aan de eerste rust.

Enkele dorpsstraten en een flink stuk verder pikten we aan op een heerlijke boerenwegel die ons langs de spoorstaven lijnrecht in de richting bracht van Idegem. Hier gingen we opnieuw heerlijk flaneren langs en tussen uitgestrekte ongerepte stukjes glooiende akkers en weiden. Het zou ons tenslotte afzetten in Smeerebbe-Vloerzegem , een dorp die op het eerste gezicht waarschijnlijk meer letters in haar naam heeft dan inwoners , doch waarbij de kleine dorpskom met zijn pittoresk kerkje eventjes zorgde voor een vertederend moment. Het oubollige , smalle kasseistrookje langs het kerkje zou de aanzet worden van een voortreffelijk wandelavontuur in het Moenebroekreservaat. Een resem van schitterende wandelpaadjes met de gekende ‘ Padstappers-fobie ‘ (alias modder) vormden enige tijd onze metgezel doorheen een weelde van groen . Soms geprangd tussen prikkeldraad, langs en door weiden of tunnels van heggen baanden we ons een weg.

Tenslotte bracht een breed karrenspoor ons terug in de bewoonde wereld , alwaar enkele authentieke kerkwegels ervoor zorgden dat we de rust in Schendelbeke voor een tweede maal feilloos bereikten. En ons waagden aan een lekkere Geraardsbergse smos met een Sint-Andriaansbiertje.

Ook hierna bleef de wandeling hoog scoren , waarbij we heel eventjes terug aantikten met de boorden van de Dender en een volgende lus volledig in het teken stond van het recreatiedomein ‘ De Gavers ‘. De deinende wandelpaden zorgden voor een schitterende trek omheen de uitgestrekte waterplas. Gele plomp , lisdodde en waternimfen bloeiden dan ook weelderig langs de oevers , terwijl speelse libellen op en neer fladderen over de waterspiegel. Moeder eend kwetterde waakzaam over haar kroost en menig kanjer van karper kwam eventjes bereidwillig grootmonds happen naar een vleugje frisse lucht. Allen idyllische beeldjes in een goudbeschenen landschap.

De wandeling bleef ook achteraf onvoorwaardelijk zweren bij moeder natuur , toen een reeks van schilderachtige veldwegen en goddelijke stukken onverhard ons ten slotte afzette nabij het natuur en milieu educatief centrum de Helix, voor een welverdiend schaduwrijk buitenzitje en een even verfrissende dorstlesser.

Uiteindelijk zetten we er nog een laatste maal de pees op , het wandelpad brengt ons een tijdlang doorheen het Raspaillebos , alwaar de verkreukelde ‘ Look zonder look ‘ nog steeds haar fijne aroma’s afscheid en we een eerste maal de Bosberg mogen beklimmen. Op de top spuwt het bos ons weer uit en ontrolt zich voor ons een machtig panorama op het Pajottenland. Want daar terwijl we via enkele manbrede wegels naar beneden duiken tussen het koren, ligt Galmaarden in de horizon te wachten. Op- en neergaande paadjes laten ons gedwee meedeinen met het landschap , tot de venijnige Papenstraat voor ons een klimmende loper uitrolt en we zo voor een tweede maal in de richting van de Helix afstevenen.

Hierna mogen we nog maar eens via een majestueuze holle boswegel onze klimmerscapaciteiten bovenhalen op de flanken van de Bosberg. Via een stukje bos belandden we uiteindelijk op de top van deze en mogen we voor één keer de gekende kasseistrook afdalen. Een kleurrijk rechtlijnig groen lint van het Karboolbos zet dan maar de eindspurt in . Voor ons ligt reeds het kerkje van Onkerzele op zijn heuveltop het landschap te overschouwen. Een stekelige laatste klimpartij , met achterom een effenaf uniek panorama op het Raspaillebos , de Bosberg en het achterliggend Pajottenland is dan ook onze laatste weldaad voor vandaag. Eventjes mogen we bezijden de Sint Martinuskerk , nog wat de kilte gaan opzoeken , maar daar wacht reeds het schoolcomplexje van de Speeldoos.

Meteen een reden om deze schitterende , wat zeg ik GRANDIOSE WANDELING , af te sluiten met een laatste Sint Adriaansbiertje en een heerlijke verse Mattentaart.

Padstappers , dit was nog maar eens TOP ! Zekers weten !

 

20:17 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.