04-07-06

SLOEBEREN LANGS DE STRATEN VAN ZINGEM ...

Sloebertocht

10 juni 2006

Scheldestappers Zingem

 

Blijkbaar hadden alle respectabele wandelclubs van overal ten lande hun wandelzonen & -dochters op de lange afstand naar Zingem gestuurd. Vrijdag waren ze met bijna 500 op de 100 en zaterdag tekenden een 300-tal deelnemers present voor een ongeëvenaarde Sloebertocht langs pittoreske hoekjes van de Schelde- en Zwalmvallei.

Voor hun 25ste verjaardag hadden de Scheldestappers er meteen ook maar mooi weer bij besteld , het zou zelf kort na de middag stikheet gaan worden met temperaturen om en bij de 25 à 30 graden.

Vooralsnog werden we op deze vroege ochtend onmiddellijk de Scheldemeersen van de Weiput ingestuurd , alwaar een nevelsliert zich prachtig weerspiegelde op de drassige weiden en akkers en in schril contrast stond met een opkomend zonnetje. Een snoet van hobbelige wegen , knuppelpaadjes en schilderachtige hoekjes krinkelde zich door het landschap. Het pad bracht ons hierna een tijdlang op het jaagpad langs de Schelde , waarbij de rust amper werd verstoord door een voorbijkomende kwetterende kolonie ganzen en een mastodont van een binnenvrachtschip.

De aanvangskilometers in de richting van Nederzwalm mochten dan nog als vrij rustig bestempeld worden , maar toen we langs de Zwalmbeek flaneerden , werd reeds duidelijk dat de prachtige heuvellende Zwalmstreek daar verandering zou in brengen. Een resem van voet- , veld- en aardewegels bleef zich maar opdringen. Klimmend en dalend genieten we dan alsnog van het schitterend landschap op de Zwalmstreek en de Vlaamse Ardennen. Een pad dwars door de plantage van een fruitteler moet ons brengen op het grondgebied van Horebeke. En blijkbaar leeft hier alles in het teken van protestanten en geuzen. Het plaatselijke geuzenpad die ons eens de diepte injaagt , dan weer de hoogte , dwars door een tarweveld of geprangd tussen prikkeldraad is al enige tijd onze metgezel. Aan de horizon ontwaarden we het kraakwitte kerkje van Sint Kornelis Horebeke meteen ook onze tweede rust na 17 km.

Het pittigere klimwerk zat er nu aan te komen , een kanjer van een boerenwegel moest ons brengen over de top van de Buikberg. Voor en achter ons vormde zich een immens lint van wandelaars dat zich moeizaam over de hellingen rees. De Pottenberg was onze volgende uitdaging , een éénmanspad lusde ons rond de bult en voorbij de Perlinkmolen. En nog was de kous niet af , Zegelsem lag zowaar voor het grijpen , maar wijselijk werden we de Leberg opgestuurd voor onze volgende beklimming. Voorbij het monasterium van Mariakluizen zorgden een wirwar van voetwegen en de weelderige overgroeide Holweg voor enige afkoeling. Want de zon begon warempel duchtig haar best te doen , toen we op een heerlijk natuurlijke wijze Zegelsem bereikten en voor een derde maal mochten rusten.

Hierna bleven we wat rond zwerven rond het kasseidorpje , terug gespekt met beeldige natuurpaden die ons moesten brengen langs talrijke hellingen van ondermeer de Steen- & Ganzenberg. Een potig brokkenpad langs een maïsveld bracht ons hierna naar een stukje bos , dat ons via een steile klim binnenloodste en ons nu eventjes liet genieten van de lommer. Een bultig graspad weefde een vervolg aan onze wandelescapade doorheen het natuurreservaat van ’t Burreken. Waar we na een wijde natuurlijke lus in de voetbalkantine van Zegelsem halfweg waren en eventjes tijd namen om rustig het aangeboden rijsttaartje te verorberen en iets te drinken. Buiten lagen al meerdere stappers uitgeteld naar lucht te happen en verfrissing , het bleek nu reeds duidelijk dat deze Sloebertocht haar tol zou gaan eisen.

Een knokig dalende schots en scheefs gezakte kasseiweg was onze volgende beproeving. We zagen menig 100 km stapper verkrampen en zich alsnog proberen een weg te banen langs het schaarse groen en netels. Het natuurpad waarover we na de controle gestuurd werden , schonk ons een zoveelste panorama op de kenmerkende heuvels , het Brakelbos en het Waalse Vloesberg. Wat verder passeerden we een merkwaardige woning-kasteeltje , het bleek de woonst te zijn van de excentrieke kunstenaar Jan Fabre. Waarna we nu via een stukje asfalt voor één keer mochten afdalen naar de Foreerst. Maar wie dalen zegt , weet ook best dat een beklimming volgt. Een karrenspoor en hogergelegen graswegel loodste ons dan ook langs de flanken van deze gekende helling uit de Ronde van Vlaanderen. Een sfeervol beeld van groepjes wandelaars die ver voor of achter ons meegolfden met het deinende landschap was dan ook ons richtpunt. Iets later in de verre diepte lag Schorisse , onze volgende halte en tevens bagagepunt. Ons vochtgehalte werd nog maar eens opgekrikt , het gratis broodje kregen we na twee happen niet meer door de keel.



Maar ook hier voorbij werd ons geen kilometer vlak gegund . Onophoudend klimmen en dalen , vooreerst met Berg Stene en iets later met de ongetwijfelde apotheose. Niettegenstaande de hete temperaturen van de voorbije dagen , volgde een modderige en drassige wegel die ons doorheen en over een prachtig stukje natuur van de Varent stuurde. Eventjes hadden we blijkbaar teveel op onze adem getrapt en diende we wat gas terug te nemen. Gelukkig leenden de prachtige prentkaarten die zich voor ons hadden uitgestald zich er enorm toe.

Tegen de horizon aan merkten we opeens de schoorsteen van de brouwerij Roman op. Het Mekka van deze tocht , alwaar een gratis Sloeber ons stond te wachten. Vanaf hier was het zware klimwerk voorbij. Maar mochten we optornen tegen de zon die zich hoog boven ons aan het firnament had genesteld , toen we in een open en vlak landschap de richting van Mater uitkozen.

Spaarzaam nipten we af en toe eens van ons flesje water , al wie op zijn tandvlees zat , moest nu eventjes doorbijten , het zouden warempel nog veertien verschrikkelijke kilometers worden. Van de traditionele passage door ’t Bos van Ename , de rustige groenrijke doorsteek van de Scheldemeersen met zijn kwakkende kikkers en de lange stukken Reytmeersen was het voor menig al lang niet meer genieten van de schoonheid der natuur. Allen afzien door die verschroeiende zon , het blik op oneindig , iedere oneffenheid losliggende steenbrok of takje tot in uw knokken voelen. Roepend bijna smekend naar wat vocht , water , water , water … tijdens de acht langste kilometers van mijn wandelcarrière richting Welden.

De laatste rust werd dan ook overspoeld om de dorstigen te laven. Enigszins wat opgesmukt konden we het laatste stukje van vijf kilometers aanvangen Ook nu laveerden we langs enkele schitterende wandelwegels langs deze en gene zijde van de Zwalm en Scheldevallei. Ter hoogte van Nederzwalm klommen we weer over de Schelde om zo Zingem binnen te stappen en op 500 meters van de aankomst getrakteerd te worden op een gratis Adriaan Brouwerbiertje.

Een laatste heerlijke doorsteek van kerkwegels en een laatste gezamenlijke aanmoediging loodste ons zo tenslotte weer de voetbalkantine van Zingem binnen.



Het belgerinkel en een welgemeende proficiat aan al die 100 km stappers breiden een eind aan deze grandioze doch loodzware tocht.

Een MEGA SLOEBER hadden we als slot wel dik en dun verdiend …

 

 

20:15 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.