10-07-06

DANS LES PAS DE LA SORCIERE " QUINTINE "

Promenade au Pays de Quintine

Les Trouveres Ellezelles

01 juli 2006

 

Exotische wandeltemperaturen brengen ons ditmaal naar het hartje van ‘ le Pays des Collines ‘, daar alwaar heksen en lekker bier er tradities zijn geworden : het pittoreske Ellezelles.

De inschrijvingsplaats ligt prachtig genesteld in de schaduw van het heksendorpje , zodat we meteen een overheerlijk zicht op het landschap bekomen. De tocht zelf opende met een resem rustige , bevallige wegjes die zich gezellig golvend door het landschap loodsen. Wanneer we een kanjer van een boerenspoor worden ingestuurd , vertoeven we midden een kleurrijk lappendeken van tarwe- en roggevelden . De zon had nu reeds volop onze kant gekozen en op een rustige manier evolueerden we verder door een landschap dat het mooie torenwerk van diverse nabijgelegen dorpjes beter in beeld bracht.

Het pad stuurde ons hierna in de lommerrijke omgeving van een stukje bos. De avontuurlijke wegel bracht ons moeizaam de hoogte in tussen kaarsrechte zuilen van beuken . Aanvankelijk mochten we nog wat speels flaneren met de bosrand en een enig zicht op ‘ le Pays des Collines ‘ tot opeens het kerkje van het gehucht Grand Monchaut aan de horizon priemde.

Eventjes mochten we het open plateau blijven volgen , wat nog maar eens zorgde voor een schatkamer van vergezichten. Een heerlijk brokkenpad loodste ons hierna terug op het grondgebied van Ellezelles , open golvende ruimtes werden gelukkig steevast afgewisseld met idyllische groene doorsteekjes , waarbij dartele distelvlinder en atalanta zich tegoed doen aan de immense bloemenpracht. Gelukkig kunnen we in de schaduwrijke plekjes van statige boerderijen toch nog eventjes tot onze positieven komen. Tot we opeens in het bos van Tombelle op zoek mogen gaan naar een stukje avontuur. Midden het bos stoten we op een project van de één of andere natuurkundige omtrent de drinkbaarheid van het aanwezige bronwater. Het bos stuurde ons hierna beeldig , golvend en kronkelend door de groene tinten , terwijl de donkere contouren van de boomstammen fel contrasteerden met het zonlicht dat door de dunne kruinen zich een weg probeerde te priemen. Uiteindelijk spuwde het bos ons uit langs de bosrand en een stukje bewoning met een fraaie houtwerker van heksengedrochten , waarna een majestueus éénmanspad geprangd tussen deinende weiden ons op een kokette manier terug de hoogte injoeg.

 

   

Ook het daarop volgend asfaltwegje hees ons nog eventjes de hoogte in , waarna we ons konden richten op de wieken van ‘ Le Moulin du Cat Sauvage ‘ . Iets verder werden we verwelkomt door de moederheks Quintine in een afgedankte loods voor een eerste rust.

Een reeks kinderkopjes zet ons terug op weg langsheen veld- en kerkwegels van het gehucht Beaufays , alwaar ook nu weer onze ogen niet uitgekeken raken op de fraaie vergezichten van het verstrekkende glooiende landschap en een stukje Ravel wandel- & fietspad. We bereiken tenslotte terug de dorpskern van Ellezelles , slenteren heel eventjes langs de behuizing maar niet voor lang , want …

Voorbij het gewezen stationnetje van Ellezelles stuurde een bijzonder mooi wandelpad op de bedding van een verdwenen spoorlijn ons nu een flink stuk verder in de richting van haar gekende brasserie Ellezelloise. Toevallig troffen we hier onze tweede rust , meteen de reden om met dit prachtig weer ons een buitenzitje op het aanpalende terras te bemachtigen en met zicht op de prachtige streek te genieten van een heerlijk Quintine streekbiertje en onze meegebrachte boterhammetjes. Meer moet een mens niet hebben …



Maar uiteindelijk roept de plicht … een mooie , wijde onverharde bocht loodst ons nog eventjes omheen het dorpje Ellezelles. Tenslotte bereiken we de dorpskom via één der gekende heksenwegeltjes van ‘ le Sentier de l’Etrange ‘. Het pittoreske dorpje met zijn Sint Pieterskerkje straalt de eenvoud en rust zelve uit , met dit weertje blijkt elkeen wel zijn siësta te houden. Naast het kerkje valt ons oog op een schandpaal versierd met twee leeuwenmuilen. We dwarsen het pleintje , via ‘ le bain des sorcieres ‘ , waarna een leuk graspad tussen de behuizing door ons terug de landelijkheid instuurt.

Menig bedehuisje siert nu onze weg tijdens het afsluitend stukje , wellicht om de devotie en het geloof in het eigenaardige van hekserij te bannen … De natuur nam nu terug de bovenhand en we hoefden alleen maar op de geuren van de barbecue af te gaan om deze voortreffelijke en verrassende wandeling af te ronden.

Met een Quintine en een heerlijke barbecueschotel !

 

21:40 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.