10-07-06

BELGIÊ : HET BIERPARADIJS

Brasserie Ellezelloise

 

Tijdens onze wandeluitstap in het Waalse Ellezelles (net over de taalgrens met Ronse) , viel ons oog op la Brasserie Ellezelloise.

Uniek genesteld tussen de glooiingen van ' Le Parc Naturel des Collines '  probeert de huisbrouwer H. Gerard zich te behouden aan de lokale verankering en het respect voor de landelijke omgeving.

 

 

De brouwerij zelf kan men bezoeken tijdens de week na afspraak en ook op zondag kan men vanuit de gelagzaal proeven van de vijf ambachtelijke streekbiertjes die er worden gebrouwen.

 

Tijdens onze kennismaking waagden we ons aan het voornaamste huisproduct " La Quintine ". De naam van het biertje verwijst naar de plaatselijke folklore , waarbij Quintine de naam is van de heks die er in 1610 werd verbrand. Het blonde biertje van hoge gisting , 8% Vol Alcohol ., niet gecentrifugeerd , niet gefilters , niet gepasteuriseerd en hergist in de fles. Het aangename aan het biertje is de fles , die is uitgerust met een trekdop, die net zoals vroeger gebruikt werd op een melkfles. Bij het proeven ontwaart men een frisse bittere smaak en een felle aromatische geur van hopsoorten.

 

Naast de Quintine , brouwt la Brasserie Ellezelloise nog een Quintine Ambrée , La saisis , Hercule en een saison 2000.

 

 

22:13 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

IN DE VOETSPOREN VAN ADRIAAN BROUWERS ...

Adriaan Brouwerstocht

Hanske de Krijger Oudenaarde

8 juli 2006

 

In het kader van « Vlaanderen Feest « en vooral « Vlaanderen Wandelt « leek ons een wandeling in en rond de tweede cultuur historische stad van Oost-Vlaanderen wel een leuk uitje. Oudenaarde heeft dan ook heelwat bezienswaardigheden te bieden , met zijn gotisch stadhuis met lakenhalle pronkend op de grote markt , zijn middeleeuwse Kasselrijhuis , zijn statige Sint Walburgakerk , begijnhof , Abdij van Maagdendale en zoveel meer ...

Met daarnaast de Adriaan Brouwerstocht van de plaatselijke wandelclub Hanske de Krijger kon onze dag niet meer stuk , zo dachten we ...

In het zog van de Sint Walburgakerk vonden we in al de drukte van de aankomende festiviteiten dan toch nog de inschrijvingsplaats , na een halfuurtje zoeken naar de nodige Mars-pijlen. Blijkbaar was komende uit de richting van Waregem , het aanbrengen van enige markering geen overbodige luxe geweest, maar wij hebben er in ieder geval geen gezien.

Enfin , na de nodige frustaties en commoties konden we dan toch nog beginnen aan onze wandelescapade , die ons in de schaduw van de Onze Lieve vrouw van Pamelekerk meteen langs het jaagpad van de Schelde stuurde. Een hele poos moesten we ons tevreden stellen met de deinende golven van het water , de weerspiegeling van het wateroppervlak , de fleurige berenklauw en klaproosbermen en de uitgestrekte kale vallei van de Scheldemeersen. Weliswaar weinig spectucalair , maar vooral rustgevend ...

Uiteindelijk mochten we dan de Scheldeoevers verlaten , voor een eerste stukje onverhard die ons erlangs de prachtige abdij van Beaulieu zou sturen. Het was de Gwijde van Dampierre die in 1286 de baronie van Petegem kocht en de burcht herstelde. Zijn vrouw, Isabella van Namen, stichtte er een vrouwenabdij der Arme Klaren. De abdij werd op 26/12/1293 betrokken.
Gedurende 5 eeuwen bleef het klooster van Beaulieu bestaan tot bij het decreet van 1783, toen door Jozef II vele kloosterorden werden opgeheven. In 1786 werden al de gebouwen verkocht en grotendeels afgebroken. Ondanks het bewogen verleden getuigen deze gebouwen nog van een eens zo rijke geschiedenis. De huidige eigenaar is Yvan Faveere uit Wortegem die het gastenkwartier en de ingangspoort aankocht en helemaal wil laten restaureren. Het kapelaanshuis is eigendom van de familie Libert. In de ingangspoort bevindt zich het wapenschild van Gwijde van Dampierre (Guy de Dampierre, comte de Flandre).


Ondertussen bevonden we ons op het grondgebied van Petegem , alwaar een prachtig zicht op het deinende landschap der Vlaamse Ardennen nooit veraf is. Eventjes neemt de entourage van de befaamse Golf & Countryclub van Petegem ons op sleeptouw , tussen de groene doorsteekjes door kunnen we af en toe een kijkje gaan nemen naar de holes en het gerestaureerde kasteel van de heren van de La Croix d’Ogimont.

Tenslotte belandden we definitief tussen de behuizing , alwaar in dezelfde tijdsgeest als de abdij van Beaulieu zich het romaanse kerkje van Petegem weerspiegelt en we ietsje later in het Rozenhof een rust aantreffen.

Hierna volgen we een tijdlang een asfaltstrook doorheen het typische glooiende landschap van de Vlaamse Ardennen. Grote landbouwbedrijven midden golvende vruchtbare kouters en akkers trekken er onze aandacht , tot we aan de horizon het kraakwitte kerkje van Moregem ontwaren. Meteen ons volgend stapdoel. Net over de Doornkapel neemt een geïmproviseerde landweg tussen een aardappelveld ons op sleeptouw. We richten ons tot het geklasseerde dorpsgezicht van Moregem met zijn prachtig Sint Pietersstoelkerkje , net voor het kerkje loodsen enkele staptegels ons terug de landelijkheid in op zoek naar de Beverse Vierschaar.

Het gros van deze wandeling hadden we blijkbaar reeds gehad , waarbij we ons nu een tijdlang moesten tevreden stellen met enkele drukke steenwegen en huisjes kijken van het gehucht Huttegem. Reeds van ver prijkte de statige toren van de Sint Walburgakerk aan de horizon , meteen ons richtpunt voor het beëindigen van deze tocht.

We werden vooreerst nog door de brouwerswagen van Roman , getrakteerd op een fris Adriaan Brouwersbiertje , en met dit heerlijk wandelweertje konden we het niet weerstaan. Een groene doortrek langs de Donkvijver betekende dan ook het einde van deze matige wandeling.

Dat de mannen en vrouwen van Hanske de Krijger heelwat beters in petto hebben, werd ons in het verleden al meermaals bewezen ... en enigszins ontgoocheld zochten we dan maar ons vertier en plezier op in het historische centrum van Oudenaarde ...

Maar dit is een ander verhaal !

21:42 Gepost door stefba in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

DANS LES PAS DE LA SORCIERE " QUINTINE "

Promenade au Pays de Quintine

Les Trouveres Ellezelles

01 juli 2006

 

Exotische wandeltemperaturen brengen ons ditmaal naar het hartje van ‘ le Pays des Collines ‘, daar alwaar heksen en lekker bier er tradities zijn geworden : het pittoreske Ellezelles.

De inschrijvingsplaats ligt prachtig genesteld in de schaduw van het heksendorpje , zodat we meteen een overheerlijk zicht op het landschap bekomen. De tocht zelf opende met een resem rustige , bevallige wegjes die zich gezellig golvend door het landschap loodsen. Wanneer we een kanjer van een boerenspoor worden ingestuurd , vertoeven we midden een kleurrijk lappendeken van tarwe- en roggevelden . De zon had nu reeds volop onze kant gekozen en op een rustige manier evolueerden we verder door een landschap dat het mooie torenwerk van diverse nabijgelegen dorpjes beter in beeld bracht.

Het pad stuurde ons hierna in de lommerrijke omgeving van een stukje bos. De avontuurlijke wegel bracht ons moeizaam de hoogte in tussen kaarsrechte zuilen van beuken . Aanvankelijk mochten we nog wat speels flaneren met de bosrand en een enig zicht op ‘ le Pays des Collines ‘ tot opeens het kerkje van het gehucht Grand Monchaut aan de horizon priemde.

Eventjes mochten we het open plateau blijven volgen , wat nog maar eens zorgde voor een schatkamer van vergezichten. Een heerlijk brokkenpad loodste ons hierna terug op het grondgebied van Ellezelles , open golvende ruimtes werden gelukkig steevast afgewisseld met idyllische groene doorsteekjes , waarbij dartele distelvlinder en atalanta zich tegoed doen aan de immense bloemenpracht. Gelukkig kunnen we in de schaduwrijke plekjes van statige boerderijen toch nog eventjes tot onze positieven komen. Tot we opeens in het bos van Tombelle op zoek mogen gaan naar een stukje avontuur. Midden het bos stoten we op een project van de één of andere natuurkundige omtrent de drinkbaarheid van het aanwezige bronwater. Het bos stuurde ons hierna beeldig , golvend en kronkelend door de groene tinten , terwijl de donkere contouren van de boomstammen fel contrasteerden met het zonlicht dat door de dunne kruinen zich een weg probeerde te priemen. Uiteindelijk spuwde het bos ons uit langs de bosrand en een stukje bewoning met een fraaie houtwerker van heksengedrochten , waarna een majestueus éénmanspad geprangd tussen deinende weiden ons op een kokette manier terug de hoogte injoeg.

 

   

Ook het daarop volgend asfaltwegje hees ons nog eventjes de hoogte in , waarna we ons konden richten op de wieken van ‘ Le Moulin du Cat Sauvage ‘ . Iets verder werden we verwelkomt door de moederheks Quintine in een afgedankte loods voor een eerste rust.

Een reeks kinderkopjes zet ons terug op weg langsheen veld- en kerkwegels van het gehucht Beaufays , alwaar ook nu weer onze ogen niet uitgekeken raken op de fraaie vergezichten van het verstrekkende glooiende landschap en een stukje Ravel wandel- & fietspad. We bereiken tenslotte terug de dorpskern van Ellezelles , slenteren heel eventjes langs de behuizing maar niet voor lang , want …

Voorbij het gewezen stationnetje van Ellezelles stuurde een bijzonder mooi wandelpad op de bedding van een verdwenen spoorlijn ons nu een flink stuk verder in de richting van haar gekende brasserie Ellezelloise. Toevallig troffen we hier onze tweede rust , meteen de reden om met dit prachtig weer ons een buitenzitje op het aanpalende terras te bemachtigen en met zicht op de prachtige streek te genieten van een heerlijk Quintine streekbiertje en onze meegebrachte boterhammetjes. Meer moet een mens niet hebben …



Maar uiteindelijk roept de plicht … een mooie , wijde onverharde bocht loodst ons nog eventjes omheen het dorpje Ellezelles. Tenslotte bereiken we de dorpskom via één der gekende heksenwegeltjes van ‘ le Sentier de l’Etrange ‘. Het pittoreske dorpje met zijn Sint Pieterskerkje straalt de eenvoud en rust zelve uit , met dit weertje blijkt elkeen wel zijn siësta te houden. Naast het kerkje valt ons oog op een schandpaal versierd met twee leeuwenmuilen. We dwarsen het pleintje , via ‘ le bain des sorcieres ‘ , waarna een leuk graspad tussen de behuizing door ons terug de landelijkheid instuurt.

Menig bedehuisje siert nu onze weg tijdens het afsluitend stukje , wellicht om de devotie en het geloof in het eigenaardige van hekserij te bannen … De natuur nam nu terug de bovenhand en we hoefden alleen maar op de geuren van de barbecue af te gaan om deze voortreffelijke en verrassende wandeling af te ronden.

Met een Quintine en een heerlijke barbecueschotel !

 

21:40 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-07-06

KUNT U MIJ DE WEG WIJZEN NAAR ... JULI

 

De zomer en vakantieperiode heeft zich ondertussen met exotische temperaturen aangekondigd. Onze studenten kunnen twee maanden lang volop genieten , terwijl menig onder ons straks in binnen- of buitenland zal vertoeven voor een welverdiende periode van rust en wie weet misschien ook wel van hier en daar een wandeltochtje mee te pikken.

 

Wij hebben pas ons verlof begin september en in de mate van het mogelijke zullen wij deelnemen aan volgende wandelorganisaties.

 

De juli maand werd alvast op de eerste dag prachtig ingezet met een heerlijke wandeltrip doorheen ' Le Pays des Collines '. Op zaterdag 1 juli stonden ' Les Trouveres  ' garant voor een voortreffelijke wandeling in het hartje van Ellezelles. Daar alwaar reeds jaren lang de heksen en een lekker biertje de traditie vormen.

 

                                    

Komende zaterdag staat de wandelsport in het teken van ' Vlaanderen Wandelt ' . Onze kuststreek , Vlaamse Ardennen of de tuinbouwstreek rond Roeselare komen er immers aan bod. Afhankelijk van het weer verkiezen wij Oudenaarde of wordt het misschien tot over de taalgrens met een mooie tocht in la Thudinie bij la Police de Binche. Zondag verkiezen wij het golvende Brabantse landschap van Hamme-Mille alwaar les Marcheurs Indépendants er reeds voor de 30ste maal hun marsen houden.

 

Juli maand is altijd een beetje feesten , barbecuen en wie weet ook misschien eens een wat verdere wandeltocht meepikken. Worden het de Ardennen , de Oostkantons of het Haspengouw ?  Met Malmedy , Vierves/Viroin of Langdorp weet men op voorhand een uitstekende keuze te maken tijdens het weekend van 15 en 16 juli. 

 

21 juli meteen Nationale feestdag en verlengd weekend. Drie dagen stappen zou best kunnen : het Hoppeland , de streek rond Marche les Dames en de Zennevallei spreken wel aan

 

En dan blijft er nog het laatste weekend van juli over. In schoonheid sluiten we af met de Zwintocht in Knokke op zaterdag en vertoeven we op de weide van het Folkfestival op zondag in het folkloristische Dranouter.

 

 

 

 

22:35 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

LE SOUVENIR & L'AMITIE - 4 JOURS DE PLAISIR SUR LA MESA

40° Anniversaire de la Mesa

Marche Européene du Souvenir et de l'Amitié

 

Met om en bij de 15000 deelnemers , zou de 40ste editie van de MESA uitgroeien tot een ongekende wandelapotheose binnen Wallonië. Vier dagen lang zouden we in het kader van de herdenking om de Slag van de Ardennen en de vriendschap tussen burger en leger stappen binnen het prachtige natuurlandschap van de Belgische Ardennen.

 

 

 

 

Lees onze wandelverslagen omtrent deze prachtige vierdaagse op het wandelportaal www.wandelmee.be

 

DAG1 : ARLON - MARTELAGNE

DAG 2 : MARTELAGNE-BASTOGNE

DAG 3 : BASTOGNE- HOUFFALIZE

DAG 4 : HOUFFALIZE - VIELSALM

 

20:27 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

SINT ADRIAANS ACHTERNA IN GERAARDSBERGEN

Sint Adriaanstocht

Padstappers Geraardsbergen

17 juni 2006

 

Zaterdag ll. wisten de Padstappers ons tijdens de Sint Adriaanstocht nog maar eens te vergasten met een grandioos wandelparcours in de achtertuin der Vlaamse Ardennen. De Padstappers deden dan ook hun naam alle eer aan , waarbij een resem van schitterende landschapsbeelden aan elkaar werden geregen door krinkel de winkelende riante wandelpaadjes … en ja waarbij we zelfs tijdens deze prachtige zonnige dag ook nu weer eventjes mochten de strijd aangaan met enkele fijnmazige modderstrookjes.



Zo kennen we de ¨ padstappers ‘’ en zo zijn ze dan ook op hun TOP …

De zon was al hardnekkig bezig haar best te doen , toen we vrij laat in het piepkleine Onkerzele onze inschrijvingskaart gingen ophalen en alsnog kozen voor de 32 kilometer. Meteen mochten we achterom het dorpje wat tussen de tuintjes of tussen het groen gaan rommelen , waarbij we op de flanken van de Bovenhoek konden uitkijken op een sublieme natuurimpressie van de Dendervallei en een effenaf mooi zicht meepikten op het stadscentrum van Geraardsbergen dat aan onze voeten volop in de zon lag te baden.

Hierna volgden riante wandelwegen en brokkenpaadjes elkaar op tot we uiteindelijk op de Dender stootten. Het rustige wandel- & fietspad nam ons nu een hele poos mee langs de kronkelende meanders in de richting van Schendelbeke.

Daar wachtte ons ter hoogte van de jeugdherberg de bekende Schipkensbrug, waarna eens de brug over enkele gezellige dorpswegels ons na een 5-tal kilometers deponeerden aan de eerste rust.

Enkele dorpsstraten en een flink stuk verder pikten we aan op een heerlijke boerenwegel die ons langs de spoorstaven lijnrecht in de richting bracht van Idegem. Hier gingen we opnieuw heerlijk flaneren langs en tussen uitgestrekte ongerepte stukjes glooiende akkers en weiden. Het zou ons tenslotte afzetten in Smeerebbe-Vloerzegem , een dorp die op het eerste gezicht waarschijnlijk meer letters in haar naam heeft dan inwoners , doch waarbij de kleine dorpskom met zijn pittoresk kerkje eventjes zorgde voor een vertederend moment. Het oubollige , smalle kasseistrookje langs het kerkje zou de aanzet worden van een voortreffelijk wandelavontuur in het Moenebroekreservaat. Een resem van schitterende wandelpaadjes met de gekende ‘ Padstappers-fobie ‘ (alias modder) vormden enige tijd onze metgezel doorheen een weelde van groen . Soms geprangd tussen prikkeldraad, langs en door weiden of tunnels van heggen baanden we ons een weg.

Tenslotte bracht een breed karrenspoor ons terug in de bewoonde wereld , alwaar enkele authentieke kerkwegels ervoor zorgden dat we de rust in Schendelbeke voor een tweede maal feilloos bereikten. En ons waagden aan een lekkere Geraardsbergse smos met een Sint-Andriaansbiertje.

Ook hierna bleef de wandeling hoog scoren , waarbij we heel eventjes terug aantikten met de boorden van de Dender en een volgende lus volledig in het teken stond van het recreatiedomein ‘ De Gavers ‘. De deinende wandelpaden zorgden voor een schitterende trek omheen de uitgestrekte waterplas. Gele plomp , lisdodde en waternimfen bloeiden dan ook weelderig langs de oevers , terwijl speelse libellen op en neer fladderen over de waterspiegel. Moeder eend kwetterde waakzaam over haar kroost en menig kanjer van karper kwam eventjes bereidwillig grootmonds happen naar een vleugje frisse lucht. Allen idyllische beeldjes in een goudbeschenen landschap.

De wandeling bleef ook achteraf onvoorwaardelijk zweren bij moeder natuur , toen een reeks van schilderachtige veldwegen en goddelijke stukken onverhard ons ten slotte afzette nabij het natuur en milieu educatief centrum de Helix, voor een welverdiend schaduwrijk buitenzitje en een even verfrissende dorstlesser.

Uiteindelijk zetten we er nog een laatste maal de pees op , het wandelpad brengt ons een tijdlang doorheen het Raspaillebos , alwaar de verkreukelde ‘ Look zonder look ‘ nog steeds haar fijne aroma’s afscheid en we een eerste maal de Bosberg mogen beklimmen. Op de top spuwt het bos ons weer uit en ontrolt zich voor ons een machtig panorama op het Pajottenland. Want daar terwijl we via enkele manbrede wegels naar beneden duiken tussen het koren, ligt Galmaarden in de horizon te wachten. Op- en neergaande paadjes laten ons gedwee meedeinen met het landschap , tot de venijnige Papenstraat voor ons een klimmende loper uitrolt en we zo voor een tweede maal in de richting van de Helix afstevenen.

Hierna mogen we nog maar eens via een majestueuze holle boswegel onze klimmerscapaciteiten bovenhalen op de flanken van de Bosberg. Via een stukje bos belandden we uiteindelijk op de top van deze en mogen we voor één keer de gekende kasseistrook afdalen. Een kleurrijk rechtlijnig groen lint van het Karboolbos zet dan maar de eindspurt in . Voor ons ligt reeds het kerkje van Onkerzele op zijn heuveltop het landschap te overschouwen. Een stekelige laatste klimpartij , met achterom een effenaf uniek panorama op het Raspaillebos , de Bosberg en het achterliggend Pajottenland is dan ook onze laatste weldaad voor vandaag. Eventjes mogen we bezijden de Sint Martinuskerk , nog wat de kilte gaan opzoeken , maar daar wacht reeds het schoolcomplexje van de Speeldoos.

Meteen een reden om deze schitterende , wat zeg ik GRANDIOSE WANDELING , af te sluiten met een laatste Sint Adriaansbiertje en een heerlijke verse Mattentaart.

Padstappers , dit was nog maar eens TOP ! Zekers weten !

 

20:17 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

SLOEBEREN LANGS DE STRATEN VAN ZINGEM ...

Sloebertocht

10 juni 2006

Scheldestappers Zingem

 

Blijkbaar hadden alle respectabele wandelclubs van overal ten lande hun wandelzonen & -dochters op de lange afstand naar Zingem gestuurd. Vrijdag waren ze met bijna 500 op de 100 en zaterdag tekenden een 300-tal deelnemers present voor een ongeëvenaarde Sloebertocht langs pittoreske hoekjes van de Schelde- en Zwalmvallei.

Voor hun 25ste verjaardag hadden de Scheldestappers er meteen ook maar mooi weer bij besteld , het zou zelf kort na de middag stikheet gaan worden met temperaturen om en bij de 25 à 30 graden.

Vooralsnog werden we op deze vroege ochtend onmiddellijk de Scheldemeersen van de Weiput ingestuurd , alwaar een nevelsliert zich prachtig weerspiegelde op de drassige weiden en akkers en in schril contrast stond met een opkomend zonnetje. Een snoet van hobbelige wegen , knuppelpaadjes en schilderachtige hoekjes krinkelde zich door het landschap. Het pad bracht ons hierna een tijdlang op het jaagpad langs de Schelde , waarbij de rust amper werd verstoord door een voorbijkomende kwetterende kolonie ganzen en een mastodont van een binnenvrachtschip.

De aanvangskilometers in de richting van Nederzwalm mochten dan nog als vrij rustig bestempeld worden , maar toen we langs de Zwalmbeek flaneerden , werd reeds duidelijk dat de prachtige heuvellende Zwalmstreek daar verandering zou in brengen. Een resem van voet- , veld- en aardewegels bleef zich maar opdringen. Klimmend en dalend genieten we dan alsnog van het schitterend landschap op de Zwalmstreek en de Vlaamse Ardennen. Een pad dwars door de plantage van een fruitteler moet ons brengen op het grondgebied van Horebeke. En blijkbaar leeft hier alles in het teken van protestanten en geuzen. Het plaatselijke geuzenpad die ons eens de diepte injaagt , dan weer de hoogte , dwars door een tarweveld of geprangd tussen prikkeldraad is al enige tijd onze metgezel. Aan de horizon ontwaarden we het kraakwitte kerkje van Sint Kornelis Horebeke meteen ook onze tweede rust na 17 km.

Het pittigere klimwerk zat er nu aan te komen , een kanjer van een boerenwegel moest ons brengen over de top van de Buikberg. Voor en achter ons vormde zich een immens lint van wandelaars dat zich moeizaam over de hellingen rees. De Pottenberg was onze volgende uitdaging , een éénmanspad lusde ons rond de bult en voorbij de Perlinkmolen. En nog was de kous niet af , Zegelsem lag zowaar voor het grijpen , maar wijselijk werden we de Leberg opgestuurd voor onze volgende beklimming. Voorbij het monasterium van Mariakluizen zorgden een wirwar van voetwegen en de weelderige overgroeide Holweg voor enige afkoeling. Want de zon begon warempel duchtig haar best te doen , toen we op een heerlijk natuurlijke wijze Zegelsem bereikten en voor een derde maal mochten rusten.

Hierna bleven we wat rond zwerven rond het kasseidorpje , terug gespekt met beeldige natuurpaden die ons moesten brengen langs talrijke hellingen van ondermeer de Steen- & Ganzenberg. Een potig brokkenpad langs een maïsveld bracht ons hierna naar een stukje bos , dat ons via een steile klim binnenloodste en ons nu eventjes liet genieten van de lommer. Een bultig graspad weefde een vervolg aan onze wandelescapade doorheen het natuurreservaat van ’t Burreken. Waar we na een wijde natuurlijke lus in de voetbalkantine van Zegelsem halfweg waren en eventjes tijd namen om rustig het aangeboden rijsttaartje te verorberen en iets te drinken. Buiten lagen al meerdere stappers uitgeteld naar lucht te happen en verfrissing , het bleek nu reeds duidelijk dat deze Sloebertocht haar tol zou gaan eisen.

Een knokig dalende schots en scheefs gezakte kasseiweg was onze volgende beproeving. We zagen menig 100 km stapper verkrampen en zich alsnog proberen een weg te banen langs het schaarse groen en netels. Het natuurpad waarover we na de controle gestuurd werden , schonk ons een zoveelste panorama op de kenmerkende heuvels , het Brakelbos en het Waalse Vloesberg. Wat verder passeerden we een merkwaardige woning-kasteeltje , het bleek de woonst te zijn van de excentrieke kunstenaar Jan Fabre. Waarna we nu via een stukje asfalt voor één keer mochten afdalen naar de Foreerst. Maar wie dalen zegt , weet ook best dat een beklimming volgt. Een karrenspoor en hogergelegen graswegel loodste ons dan ook langs de flanken van deze gekende helling uit de Ronde van Vlaanderen. Een sfeervol beeld van groepjes wandelaars die ver voor of achter ons meegolfden met het deinende landschap was dan ook ons richtpunt. Iets later in de verre diepte lag Schorisse , onze volgende halte en tevens bagagepunt. Ons vochtgehalte werd nog maar eens opgekrikt , het gratis broodje kregen we na twee happen niet meer door de keel.



Maar ook hier voorbij werd ons geen kilometer vlak gegund . Onophoudend klimmen en dalen , vooreerst met Berg Stene en iets later met de ongetwijfelde apotheose. Niettegenstaande de hete temperaturen van de voorbije dagen , volgde een modderige en drassige wegel die ons doorheen en over een prachtig stukje natuur van de Varent stuurde. Eventjes hadden we blijkbaar teveel op onze adem getrapt en diende we wat gas terug te nemen. Gelukkig leenden de prachtige prentkaarten die zich voor ons hadden uitgestald zich er enorm toe.

Tegen de horizon aan merkten we opeens de schoorsteen van de brouwerij Roman op. Het Mekka van deze tocht , alwaar een gratis Sloeber ons stond te wachten. Vanaf hier was het zware klimwerk voorbij. Maar mochten we optornen tegen de zon die zich hoog boven ons aan het firnament had genesteld , toen we in een open en vlak landschap de richting van Mater uitkozen.

Spaarzaam nipten we af en toe eens van ons flesje water , al wie op zijn tandvlees zat , moest nu eventjes doorbijten , het zouden warempel nog veertien verschrikkelijke kilometers worden. Van de traditionele passage door ’t Bos van Ename , de rustige groenrijke doorsteek van de Scheldemeersen met zijn kwakkende kikkers en de lange stukken Reytmeersen was het voor menig al lang niet meer genieten van de schoonheid der natuur. Allen afzien door die verschroeiende zon , het blik op oneindig , iedere oneffenheid losliggende steenbrok of takje tot in uw knokken voelen. Roepend bijna smekend naar wat vocht , water , water , water … tijdens de acht langste kilometers van mijn wandelcarrière richting Welden.

De laatste rust werd dan ook overspoeld om de dorstigen te laven. Enigszins wat opgesmukt konden we het laatste stukje van vijf kilometers aanvangen Ook nu laveerden we langs enkele schitterende wandelwegels langs deze en gene zijde van de Zwalm en Scheldevallei. Ter hoogte van Nederzwalm klommen we weer over de Schelde om zo Zingem binnen te stappen en op 500 meters van de aankomst getrakteerd te worden op een gratis Adriaan Brouwerbiertje.

Een laatste heerlijke doorsteek van kerkwegels en een laatste gezamenlijke aanmoediging loodste ons zo tenslotte weer de voetbalkantine van Zingem binnen.



Het belgerinkel en een welgemeende proficiat aan al die 100 km stappers breiden een eind aan deze grandioze doch loodzware tocht.

Een MEGA SLOEBER hadden we als slot wel dik en dun verdiend …

 

 

20:15 Gepost door stefba | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |