17-09-06

HET HEUVELLAND EN ZIJN ELFBERGEN ...

Elfbergentocht

Pwc Heuvellandstappers

16 september 2006

 

Het Heuvelland is een uniek mozaïek van kleine , uitgebalanceerde en waardevolle landschappen. Telkens weten de Heuvellandstappers op de derde zaterdag van september deze prachtige landschapsbeelden aan elkaar te rijgen tijdens een grandioze wandeling die ons van de éné heuvel naar de andere moet brengen … de Elfbergentocht is door de jaren heen dan ook uitgegroeid tot de Westvlaamse wandelklassieker bij uitstek

 

Net twintig heuveltoppen op een rij van Cassel (Fr) tot Kemmel moeten de Heuvellandstappers gedacht hebben , want voor deze twintigste verjaardag krijgen de deelnemers aan de langste afstanden er geen elf voorgeschoteld , doch maar liefst zeventien.  Wij hielden het wat rustiger en verkozen met dit alweer heerlijk zomers weertje de dertig kilometers tot ons te nemen.  Met start in het pittoreske dorpje Westouter tekenden de silhouetten van de heuveltjes zich reeds duidelijk af in het vlakke land. In een chauvinistische bui zouden we ze zelf ‘ bergen ‘ durven gaan noemen, waarbij de wandeling meteen opende met een schitterend eerste stukje onverhard  van het natuurreservaat Sulferberg-Brandersbos. Een opwarmertje in feite van wat nog komen moest , want om elke hoek wachten wel enkele verrassende panorama’s, waarbij de holle wegen en de korte , maar steile venijnige  hellingen de naam West-Vlaamse heuvels alle eer aandoen.

 

We volgden een prettig graspad dwars door het landschap , waarachter in de diepte de Scherpenberg reeds klaar lag om ons te omhelzen, met een ongemeen avontuurlijke bosdoorsteek als gevolg .  Het deed ons uitmondden op enkele rustige lintjes asfalt die ons een mooi beeld weergaven van de bekoorlijke ronddingen van het Heuvelland en het fraai torenspel van de Sint-Petruskerk van Loker.  Uiteindelijk stuurde een heerlijke veldweg ons tussen een weelde van groen naar het onooglijk kleine dorpje zelf , alwaar we een eerste maal halt werden toegeroepen na zeven succulente kilometers.

 

Achterom het dorpje vond de wandeling onmiddellijk zijn landelijke aard terug om ons over en tussen de vele glooiingen door op te maken voor een raid op de Baneberg.  Via een nauwe doorgang aan de voet van de berg wrongen we ons de hoogte in om rakelings langs de Lijstermolen te scheren en meteen de afdaling in te zetten. Het zou de aanzet worden voor een heerlijk stukje wandelen dat ons via veldwegels en holle bospaden langs de flanken van de Vidaigneberg en de Zwarteberg moest brengen in het mysterieuze Kotje Piepersbos.

 

Een leuk verende graswegel midden een vrij recent stukje natuurreservaat nam het hierna enige tijd over  , tot een paar riante doorsteekjes be’haagd’ met hagen , houtkanten , bomenrijen en een vlonderpad dat ons over een moerassige strook moest helpen , ons definitief liet afbuigen naar ‘le Mont Noir ‘ en het domein Marguerite Yourcenar voor de obligate jaarlijkse buitencontrole.

 

Met het schitterend wandelweertje hadden menig zich een plaatsje gezocht op het terras , zodat de mensen van dienst te weinig handen hadden om elkeen tijdig te bestellen. Nadat ook wij van een verfrissende dorstlesser waren bekomen ,   smokkelde een lus door het park ons tenslotte naar de plaatselijke visvijvers van ‘ Les 3 Fontaines ‘ definitief Frankrijk binnen. Of toch net niet , speels fladderen we over de schreve heen en weer , tot op de grens met Boeschepe het avontuurlijke brokkenpad ter hoogte van de Kapel van Olv van Vlaanderen ons weer de dieperik injoeg en we even konden uitblazen over iets vlakkere wegen van de Pudefort. Maar na een poos werden de hellingen weer stugger en speelser toen we ons over de Kokereelberg dienden te hesen.  Een immens panorama rolde zich voor ons open, toen een zoveelste stukje onverhard ons finaal in de richting van Berthen stuurde voor een derde rust. 

 

Achter het kerkje van Berthen ontwaarden we  reeds in de horizon de wazige gestalte van de Catsberg met zijn immense televisiemast en trappistenabdij. Deze klimuitdaging was vandaag enkel voor de doorzetters en de ‘ die HARDS ‘  bestemd , wij stelden ons tevreden met een geoogst maïsveld , waarbij we een schitterend zicht op de Catsberg achter ons lieten.

 

Een ellenlange veldweg zette hierna de aanval in voor een tweede moeizame beklimming van de Zwarte Berg , dat ons al puffend liet uitdeinen in het bosdomein van Madame Yourcenar.  Pas echt spectaculair werd het , toen we ons door het bos  een weg zochten op de kruin van de berg , met een zoveelste behoorlijke lastige en hete klim, om dan regelrecht naar beneden te duiken op zoek naar de buitencontrole waar we enkele glazen fris achterover sloegen en ons tegoed deden aan ons meegebrachte boterhammetjes.

 

Toen we terug een tweede maal het welbekende brokkenpad aan de voet van ‘ Le Mont Noir ‘ mochten neerdalen , hadden we het grootste klim- en klauterwerk nu wel achter de rug. Er volgde  nog een weergaloos wandelpad doorheen het natuurreservaat van de ‘ Broekelzen ‘ tot we in de diepte het schattige Sint-Eligiuskerkje van Westouter zagen liggen. Meteen het richtpunt om onze zoveelste Elfbergentocht feestelijk af te ronden. Want ook nu weer was deze een grote voltreffer geworden met ontelbare hoogtepunten.

 

Wandelen een waar avontuur … daar mag men van uitgaan in het Heuvelland , met de belofte er volgend jaar terug bij te zijn … wie weet op de ultieme 60.

Ga alvast een kijkje nemen op de bijhorende fotoreportage , door op de foto te klikken.

 

 

21:10 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Wow Wat is het ginder mooi zeg. Ik moet toch eens overwegen om ook zo ver te rijden. Ik hou hem alleszins in overweging voor volgend jaar.

Gepost door: Caroline | 20-09-06

De commentaren zijn gesloten.