25-09-06

een verhaal van TOEBAK , ROMEINSE KRIJGERS & PICON

30° TABAKSTOCHT

Wervikse wandelsportvereniging

24 september 2006

 

Reeds voor de 30ste maal van in de uithoek van Zuid-Westvlaanderen de Internationale Tabakstocht plaats. Alhoewel we ditmaal slechts sporadisch eventjes over de schreve trokken in Comines France , stond deze 30ste Tabakstocht ook nu weer in het teken van den TOEBAK , ROMEINSE KRIJGERS en een overheerlijke PICON

 

Ga alvast een kijkje nemen naar de bijhorende fotoreportage , door op de foto te klikken.

 

 

20:45 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-09-06

HET HEUVELLAND EN ZIJN ELFBERGEN ...

Elfbergentocht

Pwc Heuvellandstappers

16 september 2006

 

Het Heuvelland is een uniek mozaïek van kleine , uitgebalanceerde en waardevolle landschappen. Telkens weten de Heuvellandstappers op de derde zaterdag van september deze prachtige landschapsbeelden aan elkaar te rijgen tijdens een grandioze wandeling die ons van de éné heuvel naar de andere moet brengen … de Elfbergentocht is door de jaren heen dan ook uitgegroeid tot de Westvlaamse wandelklassieker bij uitstek

 

Net twintig heuveltoppen op een rij van Cassel (Fr) tot Kemmel moeten de Heuvellandstappers gedacht hebben , want voor deze twintigste verjaardag krijgen de deelnemers aan de langste afstanden er geen elf voorgeschoteld , doch maar liefst zeventien.  Wij hielden het wat rustiger en verkozen met dit alweer heerlijk zomers weertje de dertig kilometers tot ons te nemen.  Met start in het pittoreske dorpje Westouter tekenden de silhouetten van de heuveltjes zich reeds duidelijk af in het vlakke land. In een chauvinistische bui zouden we ze zelf ‘ bergen ‘ durven gaan noemen, waarbij de wandeling meteen opende met een schitterend eerste stukje onverhard  van het natuurreservaat Sulferberg-Brandersbos. Een opwarmertje in feite van wat nog komen moest , want om elke hoek wachten wel enkele verrassende panorama’s, waarbij de holle wegen en de korte , maar steile venijnige  hellingen de naam West-Vlaamse heuvels alle eer aandoen.

 

We volgden een prettig graspad dwars door het landschap , waarachter in de diepte de Scherpenberg reeds klaar lag om ons te omhelzen, met een ongemeen avontuurlijke bosdoorsteek als gevolg .  Het deed ons uitmondden op enkele rustige lintjes asfalt die ons een mooi beeld weergaven van de bekoorlijke ronddingen van het Heuvelland en het fraai torenspel van de Sint-Petruskerk van Loker.  Uiteindelijk stuurde een heerlijke veldweg ons tussen een weelde van groen naar het onooglijk kleine dorpje zelf , alwaar we een eerste maal halt werden toegeroepen na zeven succulente kilometers.

 

Achterom het dorpje vond de wandeling onmiddellijk zijn landelijke aard terug om ons over en tussen de vele glooiingen door op te maken voor een raid op de Baneberg.  Via een nauwe doorgang aan de voet van de berg wrongen we ons de hoogte in om rakelings langs de Lijstermolen te scheren en meteen de afdaling in te zetten. Het zou de aanzet worden voor een heerlijk stukje wandelen dat ons via veldwegels en holle bospaden langs de flanken van de Vidaigneberg en de Zwarteberg moest brengen in het mysterieuze Kotje Piepersbos.

 

Een leuk verende graswegel midden een vrij recent stukje natuurreservaat nam het hierna enige tijd over  , tot een paar riante doorsteekjes be’haagd’ met hagen , houtkanten , bomenrijen en een vlonderpad dat ons over een moerassige strook moest helpen , ons definitief liet afbuigen naar ‘le Mont Noir ‘ en het domein Marguerite Yourcenar voor de obligate jaarlijkse buitencontrole.

 

Met het schitterend wandelweertje hadden menig zich een plaatsje gezocht op het terras , zodat de mensen van dienst te weinig handen hadden om elkeen tijdig te bestellen. Nadat ook wij van een verfrissende dorstlesser waren bekomen ,   smokkelde een lus door het park ons tenslotte naar de plaatselijke visvijvers van ‘ Les 3 Fontaines ‘ definitief Frankrijk binnen. Of toch net niet , speels fladderen we over de schreve heen en weer , tot op de grens met Boeschepe het avontuurlijke brokkenpad ter hoogte van de Kapel van Olv van Vlaanderen ons weer de dieperik injoeg en we even konden uitblazen over iets vlakkere wegen van de Pudefort. Maar na een poos werden de hellingen weer stugger en speelser toen we ons over de Kokereelberg dienden te hesen.  Een immens panorama rolde zich voor ons open, toen een zoveelste stukje onverhard ons finaal in de richting van Berthen stuurde voor een derde rust. 

 

Achter het kerkje van Berthen ontwaarden we  reeds in de horizon de wazige gestalte van de Catsberg met zijn immense televisiemast en trappistenabdij. Deze klimuitdaging was vandaag enkel voor de doorzetters en de ‘ die HARDS ‘  bestemd , wij stelden ons tevreden met een geoogst maïsveld , waarbij we een schitterend zicht op de Catsberg achter ons lieten.

 

Een ellenlange veldweg zette hierna de aanval in voor een tweede moeizame beklimming van de Zwarte Berg , dat ons al puffend liet uitdeinen in het bosdomein van Madame Yourcenar.  Pas echt spectaculair werd het , toen we ons door het bos  een weg zochten op de kruin van de berg , met een zoveelste behoorlijke lastige en hete klim, om dan regelrecht naar beneden te duiken op zoek naar de buitencontrole waar we enkele glazen fris achterover sloegen en ons tegoed deden aan ons meegebrachte boterhammetjes.

 

Toen we terug een tweede maal het welbekende brokkenpad aan de voet van ‘ Le Mont Noir ‘ mochten neerdalen , hadden we het grootste klim- en klauterwerk nu wel achter de rug. Er volgde  nog een weergaloos wandelpad doorheen het natuurreservaat van de ‘ Broekelzen ‘ tot we in de diepte het schattige Sint-Eligiuskerkje van Westouter zagen liggen. Meteen het richtpunt om onze zoveelste Elfbergentocht feestelijk af te ronden. Want ook nu weer was deze een grote voltreffer geworden met ontelbare hoogtepunten.

 

Wandelen een waar avontuur … daar mag men van uitgaan in het Heuvelland , met de belofte er volgend jaar terug bij te zijn … wie weet op de ultieme 60.

Ga alvast een kijkje nemen op de bijhorende fotoreportage , door op de foto te klikken.

 

 

21:10 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-09-06

THE SWITCHBACK MEMORIAL MARCH

4° Switchback Memorial March

Provinciale Staf Oost-Vlaanderen

9 september 2006

 

Ieder jaar wordt in het Meetjesland en meerbepaald in de streek van Maldegem-Adegem  de bevrijding van België op het einde van de tweede Wereldoorlog door de Canadese bevrijdingstroepen  in herinnering gehouden.  Hiervoor staat de vzw België-Canada garant met talrijke festiviteiten en herdenkingsplechtigheden.  Sinds een viertal jaar hoort daar ook een “ Switchback Memorial March “ bij , een ideale uitvalsbasis om in het zog van onze memorabele Canadese oud-strijders te genieten van een unieke zwerftocht doorspekt met een resem van natuurpracht.

 

De inschrijvingslocatie was gevestigd in het Canada War Museum , opgericht op 28 juni 1995 door de Heer Gilbert Van Landschoot  tengevolge een belofte aan zijn vader. Toen deze op zijn sterfbed onthulde dat hij zijn leven te danken had aan de Canadese bevrijders en mensen verborgen hield voor de Gestapo. Met de gedragscode “ Eens hebben de Canadezen wat voor mij gedaan , daarom zult gij vroeg of laat iets voor hun terugdoen “ werd de oprichting van het oorlogsmuseum een feit.  Vanuit Adegem , werden de deelnemers , naarmate de gekozen afstand , met keurige militaire regelmaat via bussen naar de diverse startplaatsen gebracht.  Gezien het een mars in lijn betreft , kon men opteren voor 32 – 24 – 16 en 8 km. Wij pikten er de 24 km mee, waar we vanuit Zomergem in de schaduw van het statige Sint-Martinuskerkje omgeven door een Belgische militaire begraafplaats , meteen door de wijdse akkers en velden van deze bruisende landbouwersgemeente werden gestuurd.

 

Zo schoven we op in de richting van Ursel , waar we het asfalt een eerste maal mochten inruilen voor een heerlijk natuurpad dat ons feestelijk doorheen het Keigatbos en langs met koeien bezaaide weiden stuurde. Toen we een statige dreef van beuk opdraaiden vormde het Keigatboswandelpad reeds enige tijd onze metgezel. Het zou ons brengen ter hoogte van de oude militaire vliegtuigbasis van Ursel , alwaar we ons andermaal mochten vergapen aan enkele groenrijke doorsteekjes hier en daar afgebakend door een typisch laagstaand Meetjesland hoevetje. Dit schitterend pad bracht ons weer bij de beschaving van de drukke N461. In feite niks meer en niks minder om ons richting de toegangspoort van het militaire domein te begeven op zoek naar een eerste rustpauze in de loods van onze nationale defensie. Het toeval wilde dat hier net een colonne oude militaire voertuigen neerstreek met enkele oorlogsveteranen. Een aardig meegenomen stukje geschiedkundige nostalgie.

 

Toen we ons uiteindelijk terug op gang schoten, zorgde het Drongengoedbos voor een uitgebreide boswandeling die ons tussendoor bij de gelijknamige hoeve bracht. Rond de gebouwen van deze voormalige abdijhoeve der paters Norbertijnen werd toevallig een plechtigheid gehouden , zodat we de aanwezige notabelen verder hun ding lieten doen en ons ietwat afzijdig toch wat van dit uniek patrimonium poogden mee te pikken.  De schitterende natuurpaden die ons tot hiertoe werden aangeboden kregen meteen een vervolg met het Maldegemveld , een kostbaar stukje natuur waarbij men de oorspronkelijke heidevegetaties en kreupelhout begroeiing  via begrazing door Galloway koeien terug volledig tot zijn recht wil laten komen. We bleven de knuppelpaadjes maar aan elkaar sprokkelen   , waarbij onophoudend natuurpaden hun best bleven doen om ons op de mooist mogelijke manier naar de volgende halte in Kleit te brengen.

 

Zei het toch via een paar langgerekte 8 kilometers , bereikten we tenslotte het plaatselijke cultuurzaaltje van Kleit voor een laatste rust. Uitgeblust door het bekoorlijke wandelweertje en praktisch een kleine maand van wandelinactiviteit  maakten we ons op voor het laatste gedeelte , ook hier bleven we rustig en vooral natuurlijk door het open en soms golvend landschap van ‘ de Helle ‘ dwalen. Een wapperende Canadese vlag tussen de golvende weiden door trekt onze aandacht , als blijkt dat we ons alhier in een tent van de defensie een bekertje frisse yoghurt drink of  koude café frappé soldaat mogen maken.

 

Een nagelrechte veldweg neemt ons hierna enkele kilometers op sleeptouw ,  waarna reeds in de horizon het rustige Adegem pronkt en meteen het einde inluid van deze gesmaakte natuurwandeling.

 

Alwaar we bij het afstempelen , worden getrakteerd op een waar bombardement van enkele gratis gadgets en op het terras van het Canada War Museum ons een laatste maal vergapen aan enkele oude legervehikels met een welverdiende dorstlesser. 

 

 

 

Ga alvast eveneens een kijkje nemen naar de uitgebreide fotoreportage , door op de foto te klikken.

 

 

 

12:21 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |