20-10-06

SINT-HUBERTUS , patroonheilige der jagers ... apostel der Ardennen

Sint-Hubertustocht

Vlaemsch  Huizeke  Godewaersvelde

15  oktober  2006

 

Verscholen tussen de golvingen van de Westvlaamse bergen , net over de grens met Frankrijk ligt een poëtisch stukje Frans-Vlaanderen. Het dorpje dat we vandaag bezoeken leeft tijdens de derde zondag van oktober telkens in het teken van de heilige Sint-Hurbertus.
Reeds van ver ontwaren we de bult , Catsberg genaamd , alwaar rond de klok van tienen ‘ les Débuché des Flandres ‘ zullen aanvangen. Dit enig spektakel aan de voet van de abdij des Mont des Cats lokt telkenjaar talrijke liefhebbers van de natuur , de jacht en paarden naar het lieflijke dorpje Godewaersvelde. Reeds vele jaren houdt de plaatselijke wandelclub ‘ Vlaemsch Huizeke ‘ er traditioneel haar Sint-Hubertustochten , die de deelnemers moet brengen op en over de contouren van de nabijgelegen sappige kuitenbijter.

En blijkbaar hadden de weergoden ook dit jaar de kant gekozen van het Vlaemsch Huizeke , een aanlokkelijk herfstzonnetje had reeds menig deelnemer op de been gebracht toen we rond de klok van tien ons ook waagden aan wat beentjes strekken. De geuren van de ‘ jambon grillée met een echt stukje Frans stokbrood ‘ deden ons reeds watertanden , maar vooreerst wisten we te genieten van een avontuurlijke natuurwandeling langs de vele brokkelpaadjes van ‘ le sentier des Fraudeurs et estaminets “.

Inderdaad , vele honderden jaren lang was de smokkel alhier tussen België en Frankrijk een belangrijke bron van inkomsten voor de grensbewoners. Hun verhalen en smokkelspullen werden onlangs verzameld in een nieuw museum dat sinds enige maanden haar deuren opende in Godewaersvelde.

,,De smokkel gebeurde voornamelijk van België naar Frankrijk en vierde hoogtij in de achttiende eeuw'', kunnen we lezen in de brochure van de organisatie Hier en Flandre, Douane et Fraude, Blauwers en Commiezen. ,,Dan hebben we het in hoofdzaak over tabak, koffie en suiker. Maar eigenlijk werd alles het land in en uit gesmokkeld. Tot schapen en biggen toe. Die dieren werden letterlijk de mond gesnoerd om voorbij de douane te komen.''

In een dorp als Godewaersvelde had iedereen met de smokkel te maken. Ofwel was je smokkelaar ofwel douanier. Maar het gebeurde even goed dat de vrouw van de douanier smokkelde terwijl manlief er op uit moest trekken om de ,,blauwers'' (West-Vlaams voor smokkelaars) te betrappen.

             IMG_4091

 


Vaste compagnons voor zowel de smokkelaars als de douaniers waren de honden. Tegenwoordig zouden dierenrechtenorganisaties moord en brand schreeuwen, want de dieren hadden bepaald geen gemakkelijk leven. ,,Omdat de honden zich zouden verstoppen voor de douaniers, maakten de smokkelaars ze bang. Ze trokken het pak van een douanier aan en strooiden peper in de ogen van de honden''. De dieren kregen speciaal gemaakte rugzakken aan waarin ze tot zes kilogram tabak de grens over brachten. Als een douanier een hond te pakken kreeg, maakte hij hem meteen af. Hij sneed de linker voorpoot af en bracht die naar het plaatselijke postgebouw. Voor elke gedode smokkelhond ontving hij een premie. Op die manier konden de douaniers hun karige loon aardig aandikken.''

De bloeiperiode van de smokkel hield op kort na de Tweede Wereldoorlog. De laatste bekende smokkelaar van Godewaersvelde was Albert Capoen. Hij overleed in 2002.

De smokkelroutes van toen zijn vandaag onze ideale wandelroutes geworden om de top van ‘ le Mont des Cats ‘ te bereiken. In de buurt van Godewaersvelde heb je ,,de bergen van Vlaanderen'', waarbij wel om elk hoekje zich een enig schoon panorama over de vallei tentoonstelt. In vergelijking met echte bergen gaat het hier gelukkig over slechts om glooiende heuveltjes maar mooi is het wel. Een wandeling op de Mont des Cats leidt je naar het mooiste panorama van de regio, waarbij in de afzink van ‘ Le Col de Berthen ‘ we nog maar eens onze ogen kunnen ontplooien op de contouren van Poperinge en Ieper . De rust is er compleet met het benedictijner klooster op de achtergrond, doch vandaag uiteraard uitermate opgefleurd door een meute prachtig uitgedoste amazones op hun statig ros.

Weer afgedaald kunnen we in Godewaersvelde in een van de 'estaminets' genieten van de typisch Vlaamse streekgerechten: Vlaamse karbonades, potjevlesch of hutsepot, overgoten met een al even Vlaams biertje . We houden het op een heerlijke dorstlesser, waarbij het ons opvalt dat de Vlaamse leeuw hier alom klauwt. Op tal van muren, achter ramen en in de cafés vind je stickers en affiches met Hier spreekt men Vlaams. Toch is het bijna onverstaanbaar, want het Vlaams hier is niet meer geëvolueerd sinds de negentiende eeuw.

Weliswaar voelen we er ons thuis , menig wandelaar blijft lekker doorzakken op het zonovergoten buitenterrasje van de wandelclub ‘ Vlaemsch Huizeke ‘met een Picon , een Douanierke of uiteraard de overheerlijke ‘ baguette met jambon grillée ‘.

O wat hebben we terug genoten van deze prachtige streek., dank zij ‘ nos amis marcheurs du Vlaemsch Huizeke Godewaersvelde’.

20:45 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Een week geduld Door omstandigheden zat het dit jaar er niet in om de Sint Hubertus tocht van het Vlaams Huizeke mee te doen.
Ik heb dat dan maar vervangen door een wandelweekend de week er na. Niet hetzelfde, maar toch ook goed.
De jambon grillée miste ik wel.

Gepost door: G.U.Y. | 22-10-06

De commentaren zijn gesloten.