30-10-06

TUSSEN POÊZIE EN FRONTIERE ... IN WATOU

Frontieretocht

29 oktober 2006

Witsoonestapper Krombeke

 

Het had geen haar gescheeld of het dorpje dat we vandaag bezoeken was voorgoed in 1793 aan Frankrijk verknocht. Op het grondgebied van het dorpje maken enkele beken zich samen op om iets verder zich in de Ijzer te gaan gooien. Juist die beken zorgden ervoor , dat ze de natuurlijke grens bepaalden tussen Frankrijk en de Nederlanden en het dorpje dus Vlaams bleef. Dit terwijl dorpjes met Vlaamsere namen als Houtkerke , Winnezeele , Steenvoorde of Goddewaersvelde juist wel in franse handen vielen. Het dorpje leunt met zijn volle gewicht tegen Frankrijk aan : de schreve of de frontiere zoals ze dit alhier zo schoon kunnen zeggen.

 

Meteen een reden voor de Witsoonestappers Krombeke om vanuit dit poëtisch dorpje , godgezegend met maar liefst drie artisanale brouwerijen , een heuse ' Frontieretocht ' te houden. We bevinden ons niet meer en niet minder in de uithoek van het Hoppeland , met name Watou.Alwaar we vanuit Oc Boland , na de nodige inschrijvingsformaliteiten en een babbel alhier en aldaar , onze 25km's lange wandelescapade aanvangen. Het beloofd alweer een aangenaam wandelweertje te worden , wanneer de pijlen ons meteen de richting aanwijzen van de poëtische dorpskern. Het Sint Bavokerkje heerst er als een baken over de diverse Vlaamse gevels van aanlokkelijke drank- & eethuisjes , terwijl midden het pleintje het één of ander lichtzinnig voorwerp oproept tot kunst. Verder op de hoek van de straat duid het brouwersmonument op de rijke brouwersgeschiedenis van Watou. Met Sint Bernardus , d'Hellekapelle en Vereecke 't kapittel beschikt het dorp nog over drie artisanale brouwerijen , een unicum in Vlaanderen.

 

We volgden hierna reeds geruime tijd de rechtlijnige weg in de richting van Steenvoorde, alwaar tussen het gekleurd lappendeken van koolzaad en suikerbieten in de verte de contouren van de Cats- & Casselberg als paddestoelen uit de grond priemen. We flaneren langzaam verder langs gehuchtjes met lyrische namen , als Witte muizen en Rattekop en bevinden ons al enige tijd op de Plokkersmenroute. Het is volop genieten van de oeverloze stilte en rust die alhier geschied en ons alover het glooiend landschap brengt. Op ieder hoekje staat wel her en der een sereen bedehuisje of imposant boerenhof netjes ingepland , uitkijken op de immense poldervlakte of starend naar de nabijgelegen zichten op de Westvlaamse heuvels.

 

In het gehucht ' de Pauw ' treffen we onze eerste rust , waarna we verder zwerven in de regionen van de Katteman en de hogergelegen fazantheuvel gaan opzoeken. De zon heeft ondertussen plaats gemaakt voor de grillige vormen van wolken , die met hun argusogen dreigend neerkijken op het desolate landschap , als we de afdaling aanvatten naar de 'ketel'. In een nabijgelegen weide vallen we voor de charmes van het fëeerieke heksenhuisje , een overblijfsel van een verbrande hoeve en een tijdlang ons laten meegolven met de bosrand van het Helleketelbos. Smeuïige bospaden worden onze metgezellen , langs de overblijfselen van wat ooit het grootste Atlantische eikenbos was en waaruit veel later de dennen dienden als steunpilaren voor de nabije hoppevelden. Bizarre creaties van schimmels , paddestoelen , zwammen en mossen spreiden hun mooiste kleuren en geuren tentoon , parelsnoeren van bedauwde spinnenwebben en ragfijne draden van herfstspinnetjes glinsteren in de kleurenpracht van knabberige herfstbladeren en kastanjebolsters. Voor sommigen ware halloweentaferelen , voor ons een unicum : DE HERFST

 

Een prachtige omzwerving brengt ons tenslotte terug in het gehucht " de Pauw " en een overvolle rustpost. Terug op weg weerspiegelde zich Poperinge gracieus aan de horizon , reeds enige tijd bewandelen we het Smouthoukpad. In vervlogen tijden een gebied van noeste arbeiders die amper genoeg verdienden om wat smout te kopen voor op de boterham , terwijl de gegoede klasse woonde op de ' Boterhoeck '.

 

Met het kerkje van Houtkerke in zicht kregen we dan toch nog de verhoopte ' frontiere ' voorgeschoteld. Het nostalgische kommiezenkot had reeds geruime tijd plaats gemaakt voor een moderner tiercè en gokkantoor. Doch de vooroorlogse afspanningen met annex tabaks- en likeurwinkel waren voorwaar met de tijd blijven stilstaan. Alleen liet de waardin zich heden ten dage bijstaan door een koketer nichtje die frivool met houten lepels roerde in het streekgebonden aperitiefje van een Picon of pastis. En de zaak barstenvol liet lopen.

 

Onder de schaduw van het kerkje van Houtkerke troffen we dan nog onze laatste rust, alwaar menig Pajottenlander en Meetjeslander (Roal Benti en Vollezele waren er immers met de bus) nipten aan een donkere of bleke pater van Watou. Een keurig afgelijnd laatste stukje onverhard stuurde ons nu in de richting van Winnezeele en de Casselberg. Echter een brug te ver voor deze Frontieretocht , zodat de Warandebeek , het gelijknamig wandelpad en de 'frontiere' ons veilig terug op Belgische bodem brachten en het einde van een voortreffelijke wandeldag inluidden. 

 

 

Ga tevens een kijkje nemen aan de bijhorende fotoreportage , door op de foto te klikken

 

IMG_7614

 

19:43 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.