30-10-06

TUSSEN POÊZIE EN FRONTIERE ... IN WATOU

Frontieretocht

29 oktober 2006

Witsoonestapper Krombeke

 

Het had geen haar gescheeld of het dorpje dat we vandaag bezoeken was voorgoed in 1793 aan Frankrijk verknocht. Op het grondgebied van het dorpje maken enkele beken zich samen op om iets verder zich in de Ijzer te gaan gooien. Juist die beken zorgden ervoor , dat ze de natuurlijke grens bepaalden tussen Frankrijk en de Nederlanden en het dorpje dus Vlaams bleef. Dit terwijl dorpjes met Vlaamsere namen als Houtkerke , Winnezeele , Steenvoorde of Goddewaersvelde juist wel in franse handen vielen. Het dorpje leunt met zijn volle gewicht tegen Frankrijk aan : de schreve of de frontiere zoals ze dit alhier zo schoon kunnen zeggen.

 

Meteen een reden voor de Witsoonestappers Krombeke om vanuit dit poëtisch dorpje , godgezegend met maar liefst drie artisanale brouwerijen , een heuse ' Frontieretocht ' te houden. We bevinden ons niet meer en niet minder in de uithoek van het Hoppeland , met name Watou.Alwaar we vanuit Oc Boland , na de nodige inschrijvingsformaliteiten en een babbel alhier en aldaar , onze 25km's lange wandelescapade aanvangen. Het beloofd alweer een aangenaam wandelweertje te worden , wanneer de pijlen ons meteen de richting aanwijzen van de poëtische dorpskern. Het Sint Bavokerkje heerst er als een baken over de diverse Vlaamse gevels van aanlokkelijke drank- & eethuisjes , terwijl midden het pleintje het één of ander lichtzinnig voorwerp oproept tot kunst. Verder op de hoek van de straat duid het brouwersmonument op de rijke brouwersgeschiedenis van Watou. Met Sint Bernardus , d'Hellekapelle en Vereecke 't kapittel beschikt het dorp nog over drie artisanale brouwerijen , een unicum in Vlaanderen.

 

We volgden hierna reeds geruime tijd de rechtlijnige weg in de richting van Steenvoorde, alwaar tussen het gekleurd lappendeken van koolzaad en suikerbieten in de verte de contouren van de Cats- & Casselberg als paddestoelen uit de grond priemen. We flaneren langzaam verder langs gehuchtjes met lyrische namen , als Witte muizen en Rattekop en bevinden ons al enige tijd op de Plokkersmenroute. Het is volop genieten van de oeverloze stilte en rust die alhier geschied en ons alover het glooiend landschap brengt. Op ieder hoekje staat wel her en der een sereen bedehuisje of imposant boerenhof netjes ingepland , uitkijken op de immense poldervlakte of starend naar de nabijgelegen zichten op de Westvlaamse heuvels.

 

In het gehucht ' de Pauw ' treffen we onze eerste rust , waarna we verder zwerven in de regionen van de Katteman en de hogergelegen fazantheuvel gaan opzoeken. De zon heeft ondertussen plaats gemaakt voor de grillige vormen van wolken , die met hun argusogen dreigend neerkijken op het desolate landschap , als we de afdaling aanvatten naar de 'ketel'. In een nabijgelegen weide vallen we voor de charmes van het fëeerieke heksenhuisje , een overblijfsel van een verbrande hoeve en een tijdlang ons laten meegolven met de bosrand van het Helleketelbos. Smeuïige bospaden worden onze metgezellen , langs de overblijfselen van wat ooit het grootste Atlantische eikenbos was en waaruit veel later de dennen dienden als steunpilaren voor de nabije hoppevelden. Bizarre creaties van schimmels , paddestoelen , zwammen en mossen spreiden hun mooiste kleuren en geuren tentoon , parelsnoeren van bedauwde spinnenwebben en ragfijne draden van herfstspinnetjes glinsteren in de kleurenpracht van knabberige herfstbladeren en kastanjebolsters. Voor sommigen ware halloweentaferelen , voor ons een unicum : DE HERFST

 

Een prachtige omzwerving brengt ons tenslotte terug in het gehucht " de Pauw " en een overvolle rustpost. Terug op weg weerspiegelde zich Poperinge gracieus aan de horizon , reeds enige tijd bewandelen we het Smouthoukpad. In vervlogen tijden een gebied van noeste arbeiders die amper genoeg verdienden om wat smout te kopen voor op de boterham , terwijl de gegoede klasse woonde op de ' Boterhoeck '.

 

Met het kerkje van Houtkerke in zicht kregen we dan toch nog de verhoopte ' frontiere ' voorgeschoteld. Het nostalgische kommiezenkot had reeds geruime tijd plaats gemaakt voor een moderner tiercè en gokkantoor. Doch de vooroorlogse afspanningen met annex tabaks- en likeurwinkel waren voorwaar met de tijd blijven stilstaan. Alleen liet de waardin zich heden ten dage bijstaan door een koketer nichtje die frivool met houten lepels roerde in het streekgebonden aperitiefje van een Picon of pastis. En de zaak barstenvol liet lopen.

 

Onder de schaduw van het kerkje van Houtkerke troffen we dan nog onze laatste rust, alwaar menig Pajottenlander en Meetjeslander (Roal Benti en Vollezele waren er immers met de bus) nipten aan een donkere of bleke pater van Watou. Een keurig afgelijnd laatste stukje onverhard stuurde ons nu in de richting van Winnezeele en de Casselberg. Echter een brug te ver voor deze Frontieretocht , zodat de Warandebeek , het gelijknamig wandelpad en de 'frontiere' ons veilig terug op Belgische bodem brachten en het einde van een voortreffelijke wandeldag inluidden. 

 

 

Ga tevens een kijkje nemen aan de bijhorende fotoreportage , door op de foto te klikken

 

IMG_7614

 

19:43 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-10-06

SINT-HUBERTUS , patroonheilige der jagers ... apostel der Ardennen

Sint-Hubertustocht

Vlaemsch  Huizeke  Godewaersvelde

15  oktober  2006

 

Verscholen tussen de golvingen van de Westvlaamse bergen , net over de grens met Frankrijk ligt een poëtisch stukje Frans-Vlaanderen. Het dorpje dat we vandaag bezoeken leeft tijdens de derde zondag van oktober telkens in het teken van de heilige Sint-Hurbertus.
Reeds van ver ontwaren we de bult , Catsberg genaamd , alwaar rond de klok van tienen ‘ les Débuché des Flandres ‘ zullen aanvangen. Dit enig spektakel aan de voet van de abdij des Mont des Cats lokt telkenjaar talrijke liefhebbers van de natuur , de jacht en paarden naar het lieflijke dorpje Godewaersvelde. Reeds vele jaren houdt de plaatselijke wandelclub ‘ Vlaemsch Huizeke ‘ er traditioneel haar Sint-Hubertustochten , die de deelnemers moet brengen op en over de contouren van de nabijgelegen sappige kuitenbijter.

En blijkbaar hadden de weergoden ook dit jaar de kant gekozen van het Vlaemsch Huizeke , een aanlokkelijk herfstzonnetje had reeds menig deelnemer op de been gebracht toen we rond de klok van tien ons ook waagden aan wat beentjes strekken. De geuren van de ‘ jambon grillée met een echt stukje Frans stokbrood ‘ deden ons reeds watertanden , maar vooreerst wisten we te genieten van een avontuurlijke natuurwandeling langs de vele brokkelpaadjes van ‘ le sentier des Fraudeurs et estaminets “.

Inderdaad , vele honderden jaren lang was de smokkel alhier tussen België en Frankrijk een belangrijke bron van inkomsten voor de grensbewoners. Hun verhalen en smokkelspullen werden onlangs verzameld in een nieuw museum dat sinds enige maanden haar deuren opende in Godewaersvelde.

,,De smokkel gebeurde voornamelijk van België naar Frankrijk en vierde hoogtij in de achttiende eeuw'', kunnen we lezen in de brochure van de organisatie Hier en Flandre, Douane et Fraude, Blauwers en Commiezen. ,,Dan hebben we het in hoofdzaak over tabak, koffie en suiker. Maar eigenlijk werd alles het land in en uit gesmokkeld. Tot schapen en biggen toe. Die dieren werden letterlijk de mond gesnoerd om voorbij de douane te komen.''

In een dorp als Godewaersvelde had iedereen met de smokkel te maken. Ofwel was je smokkelaar ofwel douanier. Maar het gebeurde even goed dat de vrouw van de douanier smokkelde terwijl manlief er op uit moest trekken om de ,,blauwers'' (West-Vlaams voor smokkelaars) te betrappen.

             IMG_4091

 


Vaste compagnons voor zowel de smokkelaars als de douaniers waren de honden. Tegenwoordig zouden dierenrechtenorganisaties moord en brand schreeuwen, want de dieren hadden bepaald geen gemakkelijk leven. ,,Omdat de honden zich zouden verstoppen voor de douaniers, maakten de smokkelaars ze bang. Ze trokken het pak van een douanier aan en strooiden peper in de ogen van de honden''. De dieren kregen speciaal gemaakte rugzakken aan waarin ze tot zes kilogram tabak de grens over brachten. Als een douanier een hond te pakken kreeg, maakte hij hem meteen af. Hij sneed de linker voorpoot af en bracht die naar het plaatselijke postgebouw. Voor elke gedode smokkelhond ontving hij een premie. Op die manier konden de douaniers hun karige loon aardig aandikken.''

De bloeiperiode van de smokkel hield op kort na de Tweede Wereldoorlog. De laatste bekende smokkelaar van Godewaersvelde was Albert Capoen. Hij overleed in 2002.

De smokkelroutes van toen zijn vandaag onze ideale wandelroutes geworden om de top van ‘ le Mont des Cats ‘ te bereiken. In de buurt van Godewaersvelde heb je ,,de bergen van Vlaanderen'', waarbij wel om elk hoekje zich een enig schoon panorama over de vallei tentoonstelt. In vergelijking met echte bergen gaat het hier gelukkig over slechts om glooiende heuveltjes maar mooi is het wel. Een wandeling op de Mont des Cats leidt je naar het mooiste panorama van de regio, waarbij in de afzink van ‘ Le Col de Berthen ‘ we nog maar eens onze ogen kunnen ontplooien op de contouren van Poperinge en Ieper . De rust is er compleet met het benedictijner klooster op de achtergrond, doch vandaag uiteraard uitermate opgefleurd door een meute prachtig uitgedoste amazones op hun statig ros.

Weer afgedaald kunnen we in Godewaersvelde in een van de 'estaminets' genieten van de typisch Vlaamse streekgerechten: Vlaamse karbonades, potjevlesch of hutsepot, overgoten met een al even Vlaams biertje . We houden het op een heerlijke dorstlesser, waarbij het ons opvalt dat de Vlaamse leeuw hier alom klauwt. Op tal van muren, achter ramen en in de cafés vind je stickers en affiches met Hier spreekt men Vlaams. Toch is het bijna onverstaanbaar, want het Vlaams hier is niet meer geëvolueerd sinds de negentiende eeuw.

Weliswaar voelen we er ons thuis , menig wandelaar blijft lekker doorzakken op het zonovergoten buitenterrasje van de wandelclub ‘ Vlaemsch Huizeke ‘met een Picon , een Douanierke of uiteraard de overheerlijke ‘ baguette met jambon grillée ‘.

O wat hebben we terug genoten van deze prachtige streek., dank zij ‘ nos amis marcheurs du Vlaemsch Huizeke Godewaersvelde’.

20:45 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-10-06

BELGIË BIERPARADIJS

Tijdens ons zondaguitstapje kwamen we heel toevallig voorbij een meer dan honderd jaar oude herberg , die de gemoedelijke sfeer van weleer uitstraalt. Met de ludieke naam ' HET BOERENHOL ' , is deze afspanning gelegen aan de voet van Reningelst met een zicht op de prachtige omgeving van het Westvlaamse Heuvelland.

                          

                                    

Het ' Boerenhol ' vormt dan ook de ideale stopplaats na een fiets- of wandeltocht in de omgeving , waarbij we met het pittig herfstweertje midden oktober nog ruimschoots konden genieten van enkele na-zomerse suggesties.

 

Men kan er dan ook genieten van een vijftigtal heerlijke streekbiertjes , een stevige boerenboterham of een van de plaatselijke gerechten ' een schelle van de zeuge , boerenpaté , potjesvleesch en een patat in de pelle.

 

daarnaast kunnen de kinderen er ook best hun hartje ophalen , want naast tal van gezelschapsspelen beschikt het ' boerenhol ' tevens een ruim assortiment aan volksspelen : gaande van de sjoelbak , trou madam tot een waar petanquespel.

 

Vanop het ruim vernieuwde terras was het genieten van een verfrissend streekbiertje met name de Prior 8 van de Brouwerij St-Bernardus uit het nabijgelegen Watou

 

 
 
Dit edele, heerlijke bier, van hoge gisting, heeft een robijnpaarse kleur met een moutig-fruitige volle smaak (8% alcoholvolume).
Dit bier heeft een mooie ronde schuimlaag, door de nagisting op fles, met een nasmaak die de perfecte balans tussen zoet en bitter weet te creëren
 
Wat later begon het maagske te brommen en met een ' Grote Tellore streekproducten in het vooruitzicht , waagden we ons aan het grotere broertje van de Prior. Met name de Abt12 van dezelfde brouwerij. Het biertje is dan ook de absolute top in de hiërarchie van de St.Bernardusbieren en het bier met het hoogste alcoholgehalte (10,5% alcoholvolume).
Een donker ivoorkleurig bier van hoge gisting. Het paradepaardje van de brouwerij dat zich vlot laat drinken door zijn zachte volmondige smaak.
De Abt heeft een zeer fruitig aromaboeket.
 
 
Onze eega had het wel gevonden op een ander streekbiertje van Watou , met het vooruitzicht van Halloween vond ze wel iets in het Helleketelbier.
 
 
Het is een heerlijk , gezond amberkleurig biertje van 7% met een bijzondere smaak. Ambachtelijk gebrouwen door Brouwerij DeBie in Loker , is het een biertje van hoge gisting , gebrouwen op kleine schaal met uitsluitend natuurlijke ingrediënten als mout , hop , tarwe , kandijsuiker , gist , water en kruiden. Het bier heeft een ietwat zoetig en bittere smaak.

 

21:18 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-10-06

LE ROMAN PAÏS

12° Marche dans la Vallée des Oiseaux

30 september 2006

La Godasse Rebecq

 

In het westen van Waals-Brabant tussen Zenne en Dijle , ligt een onbekend mooi stukje België. Dicht leunend tegen de Brusselse hoofdstad vormt dit licht heuvellend natuurgebiedje een ideale uitvalsbasis voor een verkenning van een streek alwaar pittoreske dorpjes omgeven door holle wegen , groene doorsteekjes , bossen en grote Brabantse leenhoeven de bovenhand halen.

Vandaag vertoeven we tergelegenheid van ‘ la 12° Marche dans la Vallée des Oiseaux ‘ tussen het hoogland van rijke doemteelten en de brede valleien met bossen en weiden van le Roman Païs.

La Godasse Rebecq is onze gastheer wanneer we in de vroege ochtend onze wagen keurig parkeren in de nabijheid van het nog slaperig dorpsgezicht. Menig wandelaar maakt zich klaar voor een ultieme zestiger die de stappers in lijn van Villers-la-Ville terug naar Rebecq moet brengen. Gezien verplichtingen in de late namiddag houden wij het slechts op 20 km , alwaar we ons aanvankelijk mogen opmaken voor een rondje cityseeghing. Enkele nauwe steegjes loodsten ons langs de voornaamste bezienswaardigheden van het dorpje. Meteen kregen we er een heerlijk historisch stukje bij met het oude ‘ Maison des Vieillards ‘ uit 1300 , het geboortehuis van Ernest Solvay , de Sint-Gerykerk en les Moulins d’Arenberg

De Zenne snijdt zowaar het centrum van Rebecq middendoor , waarbij de watervallen van de Senne in de middeleeuwen werden uitgebaat voor het malen van het graan , eerst door de Landheren van Rebecq en later in 1606 door de hertogen d’Arenberg. In de 19de eeuw werden de gebouwen verbouwd tot een fabriek van zijden kousen en vandaag de dag weerspiegelt de grote schouw zich nog steeds in het watervlak van de Zenne. Alleen de voorbijgestreefde industrie is verdwenen en vervangen door een gezellig staminee met eveneens een porfiermuseum. Aan de andere kant bevindt zich de kleine Arenbergmolen, het bezat eertijds een houten buitenwiel , vier paar molenstenen en een stootblok. Sinds 1975 is het geheel gerestaureerd en omgebouwd tot een molenmuseum en een smidse.
Het steenrode dorpje waarin de grillige Zenne haar weg gevonden had , lieten we tenslotte achter ons ter hoogte van het geklasseerde stationnetje van Rebecq. Schemerige nevelslierten over het lichtglooiend landschap lieten al enige tijd vermoeden dat een zonnige herfstdag zich aankondigde toen we erlangs een lang karrenspoor , een eerste maal mochten genieten van een grandioos uitzicht op ‘ la Vallée des Oiseaux ‘. Via een onverharde wegel trokken we daarna langs de fraai gerestaureerde Ferme du Croiseau , die vanop een hoogte de streek op een unieke manier domineerde.

We waren nog maar net goed opgewarmd of daar wachtte reeds na vier kilometers onze eerste rust in de annex van een garage en een keurig neergepote partytent. Veel te vroeg ons inziens , zodat we onze weg vervolgden via een brokkenpad net achter de woning. We werden er triomfantelijk onthaald door het ia gebalk van onze spitsbroeder de ezel , gelukkig konden we de lievelingen sussen met een toevallig stukje druivensuiker.

De onverharde weg loodste ons binnen in een open landschap, prachtig doorspekt met talrijke knotwilgen die met hun oude , knoestige vormen de ingroene weiden nog een beeldiger cachet gaven. Een overheerlijke lus door het werkelijk schitterend natuurgebied van de vallei de lesbecq die zich hier diep en grillig door het bomenrijke landschap slingerde , bracht ons tenslotte terug naar de Rue Haute voor een tweede rust. We hadden er een kleine acht kilometers opzitten , zodat onze picknick werd aangesproken en we een lekker zitje opzochten in het zonnetje.

Ook tijdens de volgende bouclé wisten ‘ les Godasses ‘ ons te bekoren , want adembenemend waren de lange stukken die ons op het hooggelegen plateau door de velden stuurden. Even verder staken we een eerste maal ‘ de Zenne ‘ over , een schilderachtig riviertje dat zich vrolijk klaterend door het rijke groen van populieren en stokoude wilgen wringt. Voorbij een hagelwitte oude herenhoeve stuurde de wandelweg ons opnieuw de hoogte in , waarbij we steeds één oog gericht hielden op de prachtige panorama die zich achter ons uitspreidden. Iets later verzonken we in een complete rust van dit eindeloos landschap , toen een idyllisch strookje groen ons naast het tracé van het toeristisch stroomtreintje ‘ le petit train du bonheur ‘ bracht en zo door het bekoorlijke dal van de vogels tuft. Voorbij het pittoreske eindstationnetje van Rognon , moesten we ons even slank maken , want een trits enge draaipoortjes loodsten ons nu op een weergaloze wijze door de weiden. We doken onder het indrukwekkende spoorviaduct , dwarsten nog maar eens het slingerend Zennewater en een lange weidedoorsteek bracht ons tenslotte aan de grens van Steenkerque (Braine-le-Comte) met het gehucht Hou en zijn aftandse oude watermolen. De Zenne lieten we nog maar eens onder ons door klateren om wat later op het achterkoertje van het statige boerenhof ‘ Ferme des Prés ‘ halt te houden voor een laatste zitpauze en het onderhouden van ons vochtgehalte met een streekgebonden Saint Feuillin en een heerlijk stukje kriekentaart.

Een steil pad zond ons daarna de hoogte in om ons binnen te leiden in de weidse , open vlakte van Stoquoi. Dit met alom verblindende zichten op de velden onder de schittering van een aanstekelijk herfstzonnetje. Kilometers lang dwarrelden we door het landschap alwaar we in de verte trosjes wandelaars zagen opschuiven in de richting van de imposante Ferme de la Promenade en haar boomgaard. Het bracht ons tenslotte terug aan de dorpsgrens van Rebecq , alwaar enkele smalle dorpswegels tussen hoge gevels en serene bedehuisjes ons terug feilloos afzetten aan la Salle Paroissale. Met de belofte hier zekers nog eens terug te komen !

 

Ga tevens een kijkje nemen aan de bijhorende fotoreportage , door op de foto te klikken

 

                   IMG_7487

 


21:36 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |