15-11-06

DWALEN TUSSEN EN OP DE PANORAMA VAN 't HEUVELLAND

Panoramatocht

Pwc Heuvellandstapper

12 november 2006

 

Genieten van steeds wisselende zichten , heerlijke streepjes onverhard, zich laten meegolven door een landschap van verrassende doorsteekjes en pittige golvingen …

Dit kan slechts in de verre uithoek van West-Vlaanderen zijn , daar alwaar de tijd geen vat heeft. Acht pittoreske dorpjes koesteren zich in een prachtig domein van uitgestrekte vlakten , weilanden , bossen , holle en bolle wegen , gespekt met schichtige golvingen.

Dit is het ‘ Heuvelland ‘ , de West-Vlaamse wandelregio bij uitstek ! We bevinden ons vandaag in ‘ De Klijte ‘ het kleinste van de acht Heuvellanddorpjes , alwaar naast een wekelijkse boerenmarkt de plaatselijke wandelclub haar jaarlijkse ‘ panoramatocht ‘ houdt.

Bezijden de neogotische Onze-Lieve-Vrouwkerk treffen we het ontmoetingscentrum ‘ De Fontein ‘ meteen de aanvang van onze flinke portie wandelsport. En dit liet niet lang op zich wachten toen de langere afstanden meteen de solotoer opmochten en via een smalle onverharde wegel gestadig een eerste stukje klimwerk werden ingestuurd. Voor ons ontrolde zich het groenrijke silhouet van de Scherpenberg , terwijl achter ons zich schimmig een enig ‘ panorama ‘ op de skyline van de Ieperse en Poperingse torens openvouwde. Een tijdlang bedwongen we speels de bosrand en de flanken van de Scherpenberg , glibberige paadjes wijsden ons de richting uit van het stompige karakteristieke kerktorentje van Loker , pittoresk neergepoot in het landschap. Traditioneel mochten we er een allereerste keer rusten na 4 best te pruimen openingskilometers.

Het dorpje Loker straalt het dynamisme van een jonge gemeenschap uit , aanleunend tegen de grens met Frankrijk. De horeca , waakt er angstvallig over dat de geest der Keltische voorvaderen hier steevast aanwezig blijven en serveert dan ook ‘ gastronomie met roots ‘. Als men hier haat ‘ heuvelen ‘ ontdekt men dat ‘ le Plat Pays ‘ van Jacques Brel hier in geen velden of wegen te bespeuren is en na onze obligate afstempeling van de controlekaart dacht er de parcoursmeester van dienst evenzeer zo over. Een kanjer van een brokkenpad liet ons nu puffend opklimmen naar de contouren van de Rode berg en in de richting van het aftandse vervallen vakantiedomein van de Kosmos. Vanop de ‘ Belvédere ‘ konden we ons vergapen aan de weidsheid van een voortreffelijk glooiend landschap van tientallen kerkdorpjes. Waarna een verbluffende opeenvolging van bospaden en natuurwegen ons een eerste keer kriskras binnenloodst in het domein van de Rodeberg en haar Kotje Piepersbos.

Een onbeschaafd stukje holle wegel waarin we helemaal werden opgenomen door de schoonheid van de jaargetijden , bracht ons uiteindelijk op de flanken van de Sulferberg . Waarna we ons hierna in volle val lieten storten in de richting van het bloemendorpje Westouter en een tweede rust troffen in zaal Uytendoale met nogal wat ‘ connaisseurs ‘ van onze wandelklassiekers.

Een veldweg recht tegenover het zaaltje zette ons terug op de juiste weg , alwaar we te grabbel worden gegooid midden een schilderachtige omgeving van de Rode en zwarte Berg. We volgden reeds geruime tijd een graswegel van het natuurdomein Douvevallei , waarbij de grimmige kromming van de Rodeberg tegen de horizon domineert. Meteen mogen we onze volgende uitdaging aangaan met een tweede beklimming van de Rode berg. Moeizaam hesen we ons tussen de bomen naar omhoog , de bladeren knisperen zich onder onze voeten door , kabouterhuisjes steken kopje boven.

Een trits van heerlijke bospaden spuwt ons tenslotte uit ter hoogte van de Lijstermolen , waarna we via een avontuurlijke wijde omtrekkende beweging vol schermutselingen van holle en bolle boswegels de afdaling van de Baneberg mogen aanvatten met een effenaf euforisch zicht op het Sint Pieterskerkje van Loker als apotheose.

In Loker wacht andermaal onze vierde rust , een unieke gelegenheid om wat uit te blazen , want reeds lang voor we de controle in Loker bereikten , beheerste de gekromde rug van de Kemmelberg en zijn kleiner broertje de Monteberg ons vizier. Juist, het vormde meteen ons volgend stapdoel. We flirten in eerste instantie eventjes met de grenslijn van het folkdorpje Dranouter , waarna een verbluffende mooie opeenvolging van karrensporen ons langzaam naar de ‘ kruin ‘ van het Heuvelland hees. Langs de ‘ Ossuaire français ‘ een herdenking aan de gesneuvelde Franse militairen tijdens de Eerste wereldoorlog , wijst een afgespannen boswegel ons de top van de Kemmel aan. Meteen vormt de koninginnenheuvel met zijn 23% stijgingspercentage dan ook de laatste serieuze klimbrok van deze wandeling.

Vlug gevolgd door een effenaf spectaculaire afdaling monden we uit aan de Lettenberg met in zijn flank de restanten van enkele bunkers uit de 1ste Wereldoorlog. Het laat ons uitdeinen in een open vlakte alwaar voor en achter ons een sfeervol beeld van stappers zich kilometers laat meegolven door het landschap van de Zavelaar en we op twee kilometers van de aankomst nog eventjes mogen stempelen in de schuur van een boerderij.

Het duurde nu niet lang meer af het kerktorentje van De Klijte verraadde ons het eindpunt. Getekend met een waardig ‘ heuvellandklimmetje ‘ als afsluit , hadden de Heuvellandstappers onze stoutste verwachtingen terug volledig ingelost !

 

Ga tevens een kijkje nemen naar de bijhorende fotoreportage , door op de foto te klikken !!!

 

           
IMG_7796


20:11 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

connaisseurs Tof zeg, daar moet ik weer eens naar toe.
Ik zal weer een weekendje Westouter boeken in de Vitsemolen.
Ik voel met je verslag al weer de wegjes onder mijn voeten.

Gepost door: G.U.Y. | 15-11-06

Plots weer goesting gekregen om te wandelen. Groetjes.

Gepost door: gidsjoris | 06-12-06

De commentaren zijn gesloten.