15-11-06

DWALEN TUSSEN EN OP DE PANORAMA VAN 't HEUVELLAND

Panoramatocht

Pwc Heuvellandstapper

12 november 2006

 

Genieten van steeds wisselende zichten , heerlijke streepjes onverhard, zich laten meegolven door een landschap van verrassende doorsteekjes en pittige golvingen …

Dit kan slechts in de verre uithoek van West-Vlaanderen zijn , daar alwaar de tijd geen vat heeft. Acht pittoreske dorpjes koesteren zich in een prachtig domein van uitgestrekte vlakten , weilanden , bossen , holle en bolle wegen , gespekt met schichtige golvingen.

Dit is het ‘ Heuvelland ‘ , de West-Vlaamse wandelregio bij uitstek ! We bevinden ons vandaag in ‘ De Klijte ‘ het kleinste van de acht Heuvellanddorpjes , alwaar naast een wekelijkse boerenmarkt de plaatselijke wandelclub haar jaarlijkse ‘ panoramatocht ‘ houdt.

Bezijden de neogotische Onze-Lieve-Vrouwkerk treffen we het ontmoetingscentrum ‘ De Fontein ‘ meteen de aanvang van onze flinke portie wandelsport. En dit liet niet lang op zich wachten toen de langere afstanden meteen de solotoer opmochten en via een smalle onverharde wegel gestadig een eerste stukje klimwerk werden ingestuurd. Voor ons ontrolde zich het groenrijke silhouet van de Scherpenberg , terwijl achter ons zich schimmig een enig ‘ panorama ‘ op de skyline van de Ieperse en Poperingse torens openvouwde. Een tijdlang bedwongen we speels de bosrand en de flanken van de Scherpenberg , glibberige paadjes wijsden ons de richting uit van het stompige karakteristieke kerktorentje van Loker , pittoresk neergepoot in het landschap. Traditioneel mochten we er een allereerste keer rusten na 4 best te pruimen openingskilometers.

Het dorpje Loker straalt het dynamisme van een jonge gemeenschap uit , aanleunend tegen de grens met Frankrijk. De horeca , waakt er angstvallig over dat de geest der Keltische voorvaderen hier steevast aanwezig blijven en serveert dan ook ‘ gastronomie met roots ‘. Als men hier haat ‘ heuvelen ‘ ontdekt men dat ‘ le Plat Pays ‘ van Jacques Brel hier in geen velden of wegen te bespeuren is en na onze obligate afstempeling van de controlekaart dacht er de parcoursmeester van dienst evenzeer zo over. Een kanjer van een brokkenpad liet ons nu puffend opklimmen naar de contouren van de Rode berg en in de richting van het aftandse vervallen vakantiedomein van de Kosmos. Vanop de ‘ Belvédere ‘ konden we ons vergapen aan de weidsheid van een voortreffelijk glooiend landschap van tientallen kerkdorpjes. Waarna een verbluffende opeenvolging van bospaden en natuurwegen ons een eerste keer kriskras binnenloodst in het domein van de Rodeberg en haar Kotje Piepersbos.

Een onbeschaafd stukje holle wegel waarin we helemaal werden opgenomen door de schoonheid van de jaargetijden , bracht ons uiteindelijk op de flanken van de Sulferberg . Waarna we ons hierna in volle val lieten storten in de richting van het bloemendorpje Westouter en een tweede rust troffen in zaal Uytendoale met nogal wat ‘ connaisseurs ‘ van onze wandelklassiekers.

Een veldweg recht tegenover het zaaltje zette ons terug op de juiste weg , alwaar we te grabbel worden gegooid midden een schilderachtige omgeving van de Rode en zwarte Berg. We volgden reeds geruime tijd een graswegel van het natuurdomein Douvevallei , waarbij de grimmige kromming van de Rodeberg tegen de horizon domineert. Meteen mogen we onze volgende uitdaging aangaan met een tweede beklimming van de Rode berg. Moeizaam hesen we ons tussen de bomen naar omhoog , de bladeren knisperen zich onder onze voeten door , kabouterhuisjes steken kopje boven.

Een trits van heerlijke bospaden spuwt ons tenslotte uit ter hoogte van de Lijstermolen , waarna we via een avontuurlijke wijde omtrekkende beweging vol schermutselingen van holle en bolle boswegels de afdaling van de Baneberg mogen aanvatten met een effenaf euforisch zicht op het Sint Pieterskerkje van Loker als apotheose.

In Loker wacht andermaal onze vierde rust , een unieke gelegenheid om wat uit te blazen , want reeds lang voor we de controle in Loker bereikten , beheerste de gekromde rug van de Kemmelberg en zijn kleiner broertje de Monteberg ons vizier. Juist, het vormde meteen ons volgend stapdoel. We flirten in eerste instantie eventjes met de grenslijn van het folkdorpje Dranouter , waarna een verbluffende mooie opeenvolging van karrensporen ons langzaam naar de ‘ kruin ‘ van het Heuvelland hees. Langs de ‘ Ossuaire français ‘ een herdenking aan de gesneuvelde Franse militairen tijdens de Eerste wereldoorlog , wijst een afgespannen boswegel ons de top van de Kemmel aan. Meteen vormt de koninginnenheuvel met zijn 23% stijgingspercentage dan ook de laatste serieuze klimbrok van deze wandeling.

Vlug gevolgd door een effenaf spectaculaire afdaling monden we uit aan de Lettenberg met in zijn flank de restanten van enkele bunkers uit de 1ste Wereldoorlog. Het laat ons uitdeinen in een open vlakte alwaar voor en achter ons een sfeervol beeld van stappers zich kilometers laat meegolven door het landschap van de Zavelaar en we op twee kilometers van de aankomst nog eventjes mogen stempelen in de schuur van een boerderij.

Het duurde nu niet lang meer af het kerktorentje van De Klijte verraadde ons het eindpunt. Getekend met een waardig ‘ heuvellandklimmetje ‘ als afsluit , hadden de Heuvellandstappers onze stoutste verwachtingen terug volledig ingelost !

 

Ga tevens een kijkje nemen naar de bijhorende fotoreportage , door op de foto te klikken !!!

 

           
IMG_7796


20:11 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-11-06

ZIJN HET NU BRIGANDS , BIER OF TROTTERS ???

Provinciale wandeldag West-Vlaanderen

Brigandtrotters Ingelmunster

5 november 2006

 

Ingelmunster , een provinciestadje in het hart van West-Vlaanderen leeft sinds mensenheugenis in de ban van brigands en hun brigandsbier.  Zo’n vijftien jaar terug kwamen daar de Brigandtrotters bij. En precies vandaag hadden ze blijkbaar iets te vieren , tijdens de Provinciale wandeldag West-Vlaanderen werd hun gemeente het Mekka van de Vlaamse wandelsport.  Alwaar maar liefst meer dan 4000 deelnemers hebben genoten niet enkel van het prachtig najaarsweertje maar tevens van een onuitgegeven wandelparcours langs de rustige Mandelvallei.

 

De ruime gemeentelijke sporthal van Ingelmunster liep rond de klok van negen , reeds afgeladen vol met een meute deelnemers van her en der. Aan hun wandelplunje kan men afleiden dat wel ieder hoekje uit West-Vlaanderen hun wandelzonen & dochters vandaag naar de Brigandsgemeente had uitgestuurd. Het was dan ook lekker drummen en aanschuiven aan de inschrijvingstafel voor het bemachtigen van zijn startkaart en een lekker aangeboden glimmende appel. 

 

Wie dacht dat Ingelmunster met zijn vlakke landelijke wegjes die ons kronkelend door het rustige landschap van Betty Boops ,  groentetelers en patattenboeren maar weinig te bieden had , kwam vandaag weliswaar vlug op zijn beslissing terug.  Onze wandeling startte meteen met een verkenning van het historische dorpscentrum . Verscholen tussen het groen kregen we onvermijdelijk een zicht op het pittoreske Sint-Amandskerkje uit 1736, alwaar in de schaduw van de kerktoren het Brigandsbeeldje sierlijk pronkt.  Meteen mochten we kort hierna kopje onder duiken in het prachtige Ingelmunsterse kasteeldomein. Knapperige paden langs statige bomenrijen loodsten ons omheen het park en zijn kasteel. Het kasteel vormt dan ook de rode draad van de Ingelmunsterse geschiedenis, het werd door de graaf van Vlaanderen , Robrecht de Fries , rond 1075 als versterkte burcht gebouwd. Het kende een bewogen tijd in 1297 , toen Filips de Schone , koning van Frankrijk er kwam verblijven.  In 1580 vond de slag van Ingelmunster plaats , waarbij Franse Hugenoten kwamen strijden tegen de Spaanse bezetters. In 1825 tenslotte kwam het kasteel in handen van de Descantons de Montblanc , die het kasteel eerder als een buitenverblijf zagen dan een woonst. Het kasteel werd van Middeleeuwse burcht omgetoverd dat landhuis , doch gezien de familie er zelden verbleef , kwam het kasteel tenslotte in 1986 in handen van de brouwersfamilie VanHonsebrouck, die er een brouwerijmuseum in onderbracht.  Op 17 september 2001 werd het kasteel en museum echter door een brand verwoest en sedertdien is men voortdurend bezig om het kasteel zijn 'bourgeoisie'stijl terug te geven.

 

Voor het bezoeken van de brouwerijkelder was het weliswaar nog te vroeg , zodat een ‘ nostalgische beukendreef  ‘ ooit eigendom van barones Mevr. Mathilde de Meaux  en ondertussen omgetoverd tot lindendreef de aanzet vormde voor een rondtrek in de landelijkheid van een erg vlakke streek en het gehucht H. Hart. Het toepasselijke ‘ Brigandswandelpad ‘ liet ons wegdeinen  in kleurrijke patronen van  groen van de weiden en wintervelden volgestouwd met prei , groene kolen en selder en het bruin van kale akkers , hier en daar frivool opgeschrikt door de bewoning van het één of ander keuterboertje. We kregen hierna al vlug voet op het Ardooise grondgebied en richten nu onze wandelpijlen in de richting van Sint Kristoffel en een veel te kleine tussencontrole.  Hierna zou de tocht pas openbarsten en daar zorgde onverwijld reeds de kasteeldreef van ’t Blauwhuis voor. Verrukkelijk bospaden wenden zich kriskras een weg door het Provinciaal domein ’t Veld en de merkwaardige passage langs ’t Veldkruis.

 

Enkele gras- & aftandse kerkwegels van het Paul Clauspad, wentelden ons langs een drassig gebied van weilanden , gespekt met zalige stukjes groen van de Mandelvallei. Ze brachten ons tenslotte aan de rand van Emelgem , alwaar we werden opgesoupeerd in het recente Merelbos met een mix van herfstelijke kleuren en de mateloos gezellige wandeltemperaturen.

 

Hierna konden we ons richten op de kerktorens van Izegem , maar voor we aldaar onze laatste controle bereikten , spande een leuk stukje gemeentelijke park langs het Mandelkanaal nog een wijde boog. Tenslotte konden we dan toch de Emelgembrug dwarsen , eventjes flirten met het Izegemse centrum en andermaal onze controlekaart stempelen, weliswaar tot onze verwondering op de rust van 12 en 35km.  

 

Wonderbaarlijk hadden we ergens de splitsing van de 21 en 28km gemist , doch niet getalmd, een gezellig wandelpad geprangd tussen de spoorlijn en wat groen zou ons tenslotte afzetten langs de boorden van het Mandelkanaal. Kaarsrecht vervolgden we op het groene jaagpad onze weg , tot ter hoogte van een imposante rij populieren die zich breed en log in het water weerspiegelen en een bredere inkeep we het glinsterende waterlint achter ons mochten lieten.

 

De gemeentelijke sportzaal zat ondertussen afgeladen vol met smoeffelende wandelaars . De Brigandtrotters hadden werkelijk alles gegeven wat ze in huis hadden en voldaan klinkten we op dat wonderbaarlijk succes dat ze verhaalde in meer dan 4000 deelnemers. 

 

Ja juist met een BRIGAND !!!

 

Gaat u tevens een kijkje nemen naar de bijhorende fotoreportage , door gewoonweg op de foto te klikken

 

    IMG_7738

 

21:51 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |