07-02-07

THE BURNING HILL AT MESSINES ...

Kratertocht

Pwc Heuvellandstappers

14 januari 2007

 

Een verscholen dorpje tussen de glooiingen en voorbodes van het Heuvelland , zo schoon en zo puur als haar mooiste inwoonster ‘ Miss België 2007 Annelien Coorevits ‘. Juist , vandaag bevinden we ons in Wijtschate , alwaar de Heuvellandstappers instaan voor hun winterse Kratertocht.

Veel winters was er echter niet aan , vandaag opende de hemel zich na lange tijd eindelijk op een prachtig spervuur van heerlijke zonnestraaltjes en een blauwe skyline , zodat we na onze inschrijving en een verrassende begroeting van onze twee Nederbelgen Patrick en Linda , meteen werden opgevangen in een adembenemend decor van groenrijke dalingen en golvingen . Nochtans kende deze streek gelegen tussen de waterscheidingslijn van het Ijzer- en Scheldebekken tijdens de Eerste Wereldoorlog een bewogen tijd en werd het dorpje dan ook zowel voor Britten als Duitsers een strategisch punt.

Hier begon de oorlog pas definitief eind oktober met de zware beschieting van 31 oktober 1914. De Duitsers stonden toen aan de oostkant van Wijtschate , terwijl de Britten (de London Schottish Division) vanuit Ieper naar Wijtschate oprukten. Ze trokken aan de westkant voorbij en namen diverse stellingen in langs de heuvel van het Helletje en in het oosten van de weg Wijtschate-Mesen. De Britten zijn echter nooit in Mesen zelf geweest en ook de verhalen rond de ‘ Burning Hill at Messines ‘ klopt niet , want de molen die zij bedoelden stond wel degelijk in Wijtschate. De London Scottisch leden zware verliezen en werden dan ook in de loop van de nacht teruggetrokken.

Vandaag ligt de zo bevochten heuvelrug er vredig bij , en genieten we volop van de prachtige panoramas op de Ieperse skyline en de bulten van het Heuvelland met de Kemmelberg en tout grandeur. Hier en daar midden het decor net als een eilandje waakt een oorlogsmonument of begraafplaats over ‘ Messines Ridge ‘. Momenten om nooit te vergeten.

Het was hier dat onder leiding van Rupprecht van Beieren de Duitsers tussen 1914 en 1917 een 40 meter hoge heuvel ombouwden tot de immense onneembare Bayernwaldvesting . En toen een ongewrongen kleverig stukje onverhard ons rond de contouren van de Spanbroekmolenkrater bracht , konden we zowaar ervaren hoe jonge Duitsers en Britten alhier al ploeterend in barre omstandigheden, in wind en weerwil hun leven lieten voor vrijheid. Op deze site brak op 7 juni 1917 de hel los , toen de Britten in alle geheim 19 dieptemijnen met een totale lading dynamiet van 500000 kilo tot ontploffing lieten komen. Het geluid was naar verluid zelf te horen tot in Londen .

Wij genoten alvast van de immense rust als we iets later deinend door het landschap van de Mittelweg in de richting van Mesen afstevenen. Wellicht het kleinste stadje van Vlaanderen met een eigen autoritair bestuur en burgemeester. Ter hoogte van het Messines Ridge British Cemetery stuurt een resem van aftandse kerkwegels ons rondom het dorpje , alwaar reeds van ver de stugge Ierse Vredestoren aan de horizon prijkt.

Meteen vormde het ‘ Island of Ireland Peace park ‘ ons volgend stapdoel : als vlonderpaden ons langs de New Zealand Memorial en de vredestoren om sturen. De heerlijke wandelpaden , het goddelijke wolkje natuur waarin we toefden en het schitterend weertje maakten van dit stukje ongetwijfeld het absolute hoogtepunt van deze wandeldag. En verre was het nog niet gedaan , toen een sappige graswegel met enig zicht op de dikkop of Sint-Niklaaskerk van Mesen een vervolg breidde aan deze wandelescapade.

Uiteindelijk bereikten we onder de harmonieuze klanken van de vredesbeiaard het nokvolle rustzaaltje . Maar gauw afstempelen en wegwezen . Waarna we tussen de behuizing en een zicht op het vroegere gerechtsgebouw (thans gemeentehuis) en kiosk van Mesen , algauw te velde werden gedropt voor een nieuwe verfrissende lus rond het vredesstadje. Een sfeervol beeld van groepjes verende wandelaars die ver voor of achter ons meegolfden met de kim van het landschap was dan ook ons richtpunt . Waarbij ons bijblijft dat het zicht op de skyline van de Rijselse voorstad en de Leievallei maar steeds overweldigender werd.

Aan de vele calvariekruiskes en bedehuisjes te zien , vertoefden we duidelijk op en langs de paden van een eeuwenoude processieweg , die alhier tijdens de maand september deel uitmaken van ‘ de Grote Keer ‘ en de Onze Lieve Vrouw van Mesen eren. Het ommetje brengt ons tenslotte terug in de richting van Mesen , andermaal ontwaren we een enig zicht op de ‘ the Irish Round tower ‘ . Symbool van verzoening tussen de Ierse protestanten en katholieken , die hier destijds tijdens de Eerste Wereldoorlog zij aan zij streden op onze fronten voor de vrede . Waarna we voor een tweede maal in de schaduw van de Sint-Niklaaskerk , de rust in het plaatselijke schooltje opzoeken.

We kregen maar niet genoeg van de heerlijke wandelmomenten , toen we ons terug op gang zetten en verkozen het extra traject van de 27km te volgen. Het zou ons brengen in een lucratief uitloopstuk in de richting van de Lindenhoek met zijn oud schooltje en de vallei van de Wambeek . Ook hier herinneren menig Britse begraafplaats aan de gruwelen van het oorlogsverleden. Wanneer het kerkje van Wijtschate terug aan de horizon priemt zit alras het einde van een schitterende wandeldag er aan te komen …

Met de gedachte naar al wie dit wil herbeleven of aan diegenen die er vandaag niet bij waren , volgende zondag de Wervikse wandelsport hun ‘ Memorial March of Peace ‘ houden vanuit Mesen !

 

 


IMG_8213

 

21:03 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.