21-04-07

Als de graven van Vlaanderen in 't Houtland ...

23° Verloren kosttocht

Nacht van Vlaanderen Torhout

4 maart 2007

 

Telkenjare , begin maart staat de Verloren Kosttocht van Wsjv Nacht van Vlaanderen Torhout garant voor een ongeëvenaarde zwerftocht door het Houtland. Met een nieuwe parcoursmeester in het verschiet waren we wel benieuwd of ook nu de hoge reputatie van deze wandelklassieker in ere zou worden gehouden.

Bij onze aankomst in de Sparrestede , bleek al duidelijk dat velen daarbij de openingstocht van de Super 7 wandeltrofee absoluut niet wilden missen , zodat na enig aanschuiven en geduld ook wij onze inschrijvingskaart konden bemachtigen en vol verwachtingen onze tocht aanvatten via de aanpalende sportterreinen.

Aanvankelijk zorgden wat ontwakende dorpsstraten en het stadscentrum , waarbij de voornaamste bezienswaardigheden voor één keer achterwege werden gelaten , ervoor dat we feilloos in de richting van de wijk Don Bosco afstevenden. Weinig benijdenswaardige ouverture weliswaar die ons reeds na een paar kilometers de rustplaats inloodste voor een eerste afstempeling in “ de Bosgalm “.

Gelukkig stuurde kort hierna een prachtig karrenspoor ons tussen de velden , zodat we onze blikken eindelijk konden uitzwermen op het plateau van de Tuimelaar en het nabijgelegen Bos van Wijnendale. Een keur van heerlijke boswegels loodste ons door dat enig mooi streepje ontluikend groen , waarna we ons mochten opmaken voor één der absolute blikvangers van deze tocht : een rondje rond het historische middeleeuwse waterslot van de graven van Vlaanderen en een tweede rust in het kader van de oude kasteelschuur.



Op een boogscheut lag het dorpje Wijnendale , alwaar vooralsnog enkele dorpswegels tussen de behuizing sporadisch afgewisseld met kramikkige kerkwegels ons lieten flirten met de grens van Ichtegem en ons andermaal feilloos loodsten naar een derde rust in het plaatselijke parochiezaaltje.

Het zaaltje zou meteen zorgen voor een belangrijke ommezwaai in ons wandelavontuur. Want meteen stuurde de volgende lus ons al regelrecht door het Provinciaal Domein d’Aertrycke. Een uitgestrekte kennismaking van dit natuurgebied bracht ons tenslotte langs de zijkant van het gelijknamig kasteel. Waarna we resoluut de boer opgingen via enkele puur natuurlijke privé-doorsteekjes van het Bos Pierre de Maere en het ware Houtland eindelijk tot zijn recht kwam. Het zou ons terugbrengen aan de ingang van kasteel d’Aertrycke , van waarop we voorbij een indrukwekkende mammoetboom een enig beeld kregen op de voorkant van het sprookjesachtige kasteel dat zich idyllisch weerspiegelde op de watervlakten. Via een bisnummertje door het domein belandden we zo opnieuw in Wijnendale. En blijkbaar had het zaaltje iets mythisch of mysterieus in zich , want nu zorgde het toch wel voor een ommezwaai in de weersomstandigheden. Een fikse regenbui deed menig de das om , want wie had van de morgen bij dit heerlijk wandelweertje gedacht aan een ommezwaai. Gelukkig hadden wij ons regenscherm bij , zodat we de terugweg konden aanvatten via een resem van boeiende wandelpaadjes van het Verloren Kostdomein en de majestueuze privé-dreef ons afzette in een ander klein natuurgebiedje van de Warande.

Met een verademende avontuurlijke doortrek langs enkele hooggelegen weiden werd dan ook een einde gebreid aan deze 23ste Verloren Kosttocht. Waarbij we toch ditmaal duidelijk de kwinkslagen en exclusieve tussendoortjes van bezieler Willy Casier op onze 26 kilometers langen wandelescapade hadden gemist.

16:24 Gepost door stefba in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.