24-04-07

In de voetsporen van Jan van Sombeecke , tussen Durme en Schelde

14° Driestocht

Durmestappers Sombeke

22 april 2007

 

 Sombeke, een deelgemeente van Waasmunster , prachtig genesteld langs de oevers van de Durme en de Sombeekse meersen , zou vandaag het decor gaan vormen van de 14de Driestocht. Een organisatie van de plaatselijke Durmestappers , die over afstanden gaande van 5 tot 42 km ons zouden laten kennismaken met de mooiste uithoekjes van het Durmelandschap , de heerlijkheid Sombeecke en bovenal enkele idyllische natuurstukjes van ‘ de Bunt ‘ en ‘ de Roomacker ‘.

Toen we de prachtig afgezoomde ‘ Dries ‘ geflankeerd door het pittoreske barokke Sint-Rochuskerkje werden opgestuurd , w...
Het zou ons brengen tussen de behuizing door naar de heerlijkheid zelve , daar alwaar destijds de heren van Sombeke met heer en meester regeerden over dit enig stukje gebied. Een 17de eeuwse schandpaal en het kasteel van Sombeke fraai verscholen tussen het groen moesten de aanzet gaan vormen van een stukje Oude Durme wandelroute. Flanerend over de dijken binnen de ontluiking van een aanlokkelijk ochtendzonnetje overschouwden we een enig spel van schorren en slibben , waarbij in de laag gelegen gebieden , vrij brede treksloten reeds jaren worden gebruikt als potpolder.

Het wandelpad dat we volgden voerde ons naar de plaats alwaar vroeger Edmond Verstraeten zat te schilderen , daar waar Het Land van Dendermonde en het Waasland elkaar raken met de Mirabrug als bindend punt. Waarna het pad zich langzaam verder slingerde langs de dijken van de Durme en ons brengt in het natuurgebied van ‘ de Bunt ‘. Niks anders dan een moerassig gebied , waarbij de ondergrond heel wat veen bevatte. Tussen 1500 en 1828 werd deze dan ook ontgonnen en gedroogd tot turf; waarbij de talloze putten die ons wandeltraject passeerden romantische seizoensbeschrijvingen weerspiegelden aan het wateroppervlak.

Het was dan ook na een vijftal ‘ aards paradijselijke ‘ kilometers dat wij in het gelijknamige gehucht onze eerste rust troffen in taverne ‘ in de bunt ‘. De Veerpontweg wijst ons hierna de juiste richting aan van een iets lager gelegen gedeelte van het Tielrodebroek. Met zijn typische flora en avifauna is deze zoutwatergetijdeschorre een unicum in West-Europa , waarbij we dan ook de zeldzame spindotterbloem en zwarte els kunnen waarnemen. Een vlonderpad en een gestage trapklim gunnen ons tenslotte een enig zicht op het kerkje van Tielrode dat zich aan de overkant van de Schelde weerspiegelt. Om het te bereiken dienen wij de veerpont van Tielrode te nemen , een attractie op zich , die jaarlijks zo’n 30000 mensen van en naar het wandelgebied van de Bunt brengt. De Tielroodse veerdienst bestaat dan ook reeds sinds mensenheugnis , waarbij de oudste schriftelijke vermeldingen teruggaan tot 1244.

Eens de overkant bereikt , fladderen we wat langs de historische leefkern van het dorpje gekend omwille van zijn jaarlijke paardenstoet & -wijding op het feest van Sint Petrus en Paulus. Het lusje mondt tenslotte uit aan het idylische ‘ Heiligdom van Sint-Jozef ‘ , een plaatsje die heelwat bedevaarders trekt tijdens de maartmaand.

Het beeld van de veerman iets verderop gids ons verder naar de dijken van de Oude Durme of is het ondertussen de Schelde geworden. Een mens zou het begod niet meer weten met al die overstromingsgebieden begroeid met kleurrijke bloesems van slanke sleutelbloem , muskuskruid , pinksterbloem en zelfs paardenbloem. We omsluiten het dorpje van Tielrode steevast in ons vizier , wanneer een kudde schapen van de Durmse schaapstal grazend op de berm enige tijd onze metgezellen vormen.

De dijk die we hierna volgen maakt onderdeel uit van de Roomacker wandelroute en gunt ons een enig zicht op de Durme- & Scheldevallei en het assymetrisch landschap van de Wase Cuesta. Miljoenen jaren terug heeft de zee hier een dertig meter dikke kleilaag afgezet , zodat steenbakkerijen zich in Tielrode en omgeving kwamen vestigen en er kleiputten ontgonnen. Bij het contourneren van het dorpje weerpiegelt zich dan ook nog hier en daar de rauwe vervallen gebouwen en schoorstenen van dit stukje nostalgie. Waarna we nu steevast de kant opzoeken van het provinciaal domein ‘ de Roomacker ‘. Drassige paden slingeren zich doorheen de wildernis van het weelderig natuurreservaat , ontstaan uit de vroegere kleiputten van de steenbakkerij AMT. Diverse padden en kikkers geven vanuit de zonnige waterpoelen een concert van jewelste , terwijl een koppeltje fuuten een sierlijk liefdesritueel vertonen. Tussen de rietkragen door waakt moedergans autoritair over haar nog jonge kroost en happen wel miljoenen dikkopjes met wijde en grote oogjes aan het wateroppervlak.

Idyllische tafereeltjes binnen een natuurrijk paradijs , die ons tenslotte via het kapelletje van Onze-Lieve-Vrouwe van de Schone Liefde , terug in de bewoonde wereld van Tielrode storten om een tweede rust te gaan opzoeken bij een plaatselijke schrijnwerkerij.

Ruim reeds halfweg wanneer we het wat rustiger mogen aandoen en de wandelweg zich nu een pad zoekt langs de polders en het hooilandschap van het Groot-Broekkouter. Het dient ons de richting aan te wijzen van het nabijgelegen Elversele , alwaar we via een ommetje door het privé-domein van de Onze Lievevrouw kapel der Zeven Weeën onze laatste rust treffen in het schoolcomplex van Priester Poppe . Amper drie kilometers verder van de schrijnwerkerij.

Enfin , een paar staptegels geprangd tussen de behuizing van een sociale woonwijk moeten ons trachten opnieuw op gang te brengen voor een laatste lus. Aanleunend tegen de dorpskern van Sombeke maken we nog eens rechtsomkeer alwaar de wandelpaden nog een stukje van de Sombeekse meersen voorschotelen en alwaar we hier en daar nog een blik vangen van de zwaar aangeslibde oevers van de Durme . Het geheel brengt ons tenslotte naar een allerlaatste stukje bronbosjes , volgestouwd met waterbronnetjes en een ondoordringbare wildernis van zwarte els , meteen een ideale afsluiter van deze lustvolle Driestocht.

 

Voor de bijhorende fotoreportage klik op onderstaande foto

IMG_9275

 

20:22 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-04-07

Een champagne om te ontdekken , te delen of te offreren

 

Tijdens onze wandelescapade tussen de wijnranken door ,leerden we heel toevallig de symphatieke Isabelle kennen, die de druivelaars aan het snoeien was. Ze wist ons te vertellen dat op enkele stappen van de nobele champagne wijngaarden van ' la côte des blancs ' , ze in een symphatieke klein dorpje van de Marnevallei sinds anderhalf jaar een ' chambres d'hôtes ' onderhielden.

 

    

 

We waren wel benieuwd naar het levenswerk van Isabelle en Bruno en begaven ons dan ook naar het dorpje Saint Mard les Rouffy , alwaar we hartelijk werden ontvangen in de gerestaureerde oude hoeve.  Momenteel wachten twee geraffineerde kamers met de toepasselijke namen ' Arums & Coquelicots ' op de gasten , beide kamers kregen dan ook een persoonlijk cachet mee door de gastvrouw. Vooral geïnspireerd op hun reizen in Marokko , waarbij retro en modern worden gecombineerd met enig cachet. Een ruime leefruimte met prachtige open haard nodigt na een dagje champagnestreek ongetwijfeld uit tot een moment van heerlijk mijmeren aan de hand van een fijn boek of een glaasje champagne.

 

Daarvoor zijn Isabelle en Bruno tevens 'viticulteurs' of met andere woorden champagneboertjes , waarbij ze dan ook met plezier hun produkten laten degusteren aan de hand van een bubbelend godendrankje  in een uitnodigend en geraffineerd kader.  

 

Het heerlijke ontbijt van Isabelle, met zorg en smaak samengesteld  , zullen u een aangename herinnering bieden aan uw verblijf ... en hopelijk doen zin krijgen om terug te komen en te herontdekken !

 

Momenteel zijn Isabelle en Bruno volop aan het inrichten van een jacuzzi-ruimte en een derde kamer (die plaats zal bieden tot vier à vijf personen).

 

Wenst u meer te vernemen over de chambres d'hôtes van dit sympathiek jong koppel , bezoek dan alvast eens hun uitgebreide website www.bruno-mailliard.com  of neem telefonisch contact op het nummer 0033.3.26.66.45.03 of per email bruno.mailliard@wanadoo.fr

 

 

 

17:50 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

in 't bubbelend landschap van ' La Montagne de Reims '

35° Randonnée Pédestre de la Montage de Reims

Rando Reims -  14&15 april 2007

 

DAG1

 

Een mens moet soms na enkele drukke werkweken , de teugels losgooien. En hoe kan dit beter dan er een verlengd weekend op uit te trekken , waarbij cultureel en culinair genot en zelfs een tikkeltje wandelen gepaard gaan.

We trokken er dan ook voor enkele dagen tussenuit , naar één van de meest geliefde streken voor een weekendverblijf , met name de " Champagnestreek ". Een prachtige omgeving vol ingrediënten voor een geslaagde trip met een combinatie van prestigieuze champagneboertjes , historische monumenten , lekker eten en bovenal een leuke wandeltweedaagse in het hartje van ' la Montagne de Reims '.

We zouden er namelijk deelnemen aan de 35ste Randonnée Pédestre dans la Montagne de Reims , een organisatie van de Franse wandelvereniging ' Reims Rando '. Een wandelclub die blijkbaar niet aan haar proefstuk toe is en reeds deze internationale wandeling voor de 35ste maal organiseerde , meteen een lustrum editie die op de twee dagen zo'n 800 deelnemers mocht verwelkomen.

Dag 1 , vond dan ook plaats onder het teken van de Marnevallei. Een aanlokkelijk ochtendzonnetje brengt ons naar het dorpje Dizy.
Een dorpje dat eertijds bekend stond om zijn steenbakkerij blijkt duidelijk wanneer de aanvangskilometers ons langsheen enkele imposante inrijpoorten van diverse champagnehuizen loodsen en menig baksteen de merktekens 'DZ' dragen.

Een poosje verder vormt de groenrijke omgeving van het kanaal van Dizy onze metgezel. Dienend om het transport van de bakstenen is het kanaal heden ten dage omgevormd tot een rustige oase voor visser en sportieveling.

Tussen de groene doorsteekjes vangen we her en der reeds een glimp op van de wijngaarden die de majesteuze vallei van de Marne overheersen. Meteen sturen de wandelpaden ons steeds dieper in het bubbelend landschap van de pinot noir en de pinot meunier. De druivensoorten die hier grotendeels worden gebruikt voor de koninklijke godendrank.

Veel verder , op de topheuvel , weerspiegelen de wijngaarden zich van gekende champagnehuizen alszijnde Veuve Cliquot en Moët & Chandon. Vanaf de wegel die de heuvel nu omtrekt , gunnen we onze ogen een enig zicht op de vallei en de hoofdstad van de champagne ' Epernay '.

 

  

De weg zou ons tenslotte brengen in de richting van Hautvillers " le berceau du champagne ". Het was hier dat " Dom Pérignon " de champagne zou hebben uitgevonden. Dit laatste strookt echter niet volledig met de werkelijkheid. Dom Pérignon bracht enkel een aantal verbeteringen toe en introduceerde dan ook " de méthode champenoise " die we nu als kwaliteitsproduct kennen. Ga dit echter nooit gaan vertellen aan de inwoners van dit lieflukkig dorpje , want ze zouden u meewarig gaan bekijken.

De naam van het dorpje laat het al vermoeden ' haut ' betekent hoog , zodat onze wandelweg zich stijgend voert langs de uitgestrekte wijngaarden en ons tenslotte langs de oude muren van de voormalige Benedictijnenklooster binnen loodst in misschien wel het mooiste dorpje van de ganse champagnestreek met zijn fraaie huisjes en smeedijzeren uithangborden. Het befaamde champagnehuis Moët & Chandon heeft dan ook het klooster ingericht als museum en de oorspronkelijke kloostercel en labo van Dom Pérignon nagebouwd. De befaamde wijnbouwer ligt dan ook nog steeds begraven in de abdijkerk.

Via enkele schattige dorpsstraatjes slingeren we ons verder naar het hartje van dit pittoreske dorpje , alwaar een uitnodigend terrasje van de plaatselijke estaminet zorgt voor een pitstop à la flamende. Op de gevel prijken de ambachten van ' le dégorgeur en le remueur '

Een belgische trappist op franse bodem lijkt inderdaad nogal een merkwaardige combinatie , maar het krikte in ieder geval ons vochtgehalte terug de hoogte in alvorens onder een verschroeiende hitte midden april het laatste deeltje aan te vatten die ons moest brengen naar het dorpje Champillon.

We wandelen tussen de plantages over de vettige leemgrond naar de sluimerende dorpjes, vanwaar we weer opklimmen naar een imposant stukje loofbos dat zich in een veelkleurige compositie boven de druivenplantages uitstrekt. Daarboven genieten we van weidse vergezichten over het kleurige landschap en het dorpje zelf.

In de schaduw van het plaatselijk kerkje wacht ons een verrassing aan de hand van een alternatieve barbecue. Waarna we voldaan nog eventjes flaneren langs de pittoreske straatjes van Champillon met zijn vele champagneboertjes en deze eerste dag volstrekt tevreden beëindigen.

DAG 2

 Het was vanuit het pittoreske dorpje ‘ Avenay Val d’or ‘ dat dag 2 van ons wandelverblijf in de Champagnestreek zou aanvangen. Merkwaardig genoeg viel het ons meteen op dat heelwat meer gegadigden dan gisteren, deze tropische zondag zouden trotseren in het teken van ‘ La Montagne de Reims ‘.

En zoals de naam van de tocht reeds laat vermoeden , werden we na enkele best te pruimen schermutselingen door de leefkern van het champagnedorpje meteen op de proef gesteld met een stevige beklimming in de richting van een stukje groen. Verscholen in de dalbedding , temidden van heuvelruggen volgestouwd met wijnranken in oneindige rijen onthulde zich een enig zicht op het kleine dorpje van Mutigny en ‘ le parc naturel régionale de la Montagne de Reims ‘.

Reeds enige tijd volgden we nu resoluut ‘ le sentier du vigneron ‘. Een educatief leerpad over de ambacht van de champagnecultuur, waarna we werden losgelaten op de majestueuze bospaden van het immense woud. In de sporen van reeën en everzwijnen ritselden onze wandelsloffen zich een weg door dit enig palet van ontluikend groen, alwaar de schitterende slierten van anemoon en wild viooltje kleurrijk contrasteerden met de kaarsrechte boomdreven. Om de hoek of andere dreef , trok telkens een nieuw subliem natuurbeeld de bovenhand.

Hierna kronkelden op- & neergaande smalle wandelpaadjes zich een weg langs immense water- & modderpoelen . Best ontwijken uiteraard tot we doorhadden dat de sporen die we ontwaarden, van everzwijnpoten waren en deze plaatsen dienden als baadplaats voor de lieflijke diertjes.

Kort hierna treffen we midden het woud een geïmproviseerde controle en gratis ravitaillering. Eventjes aanschuiven voor een bekertje frisdrank , een appeltje en chocoladekoek en we kunnen er terug tegenaan voor de resterende kilometers.

Het bospad zocht verder zijn weg langs rijkelijk bebloemde bermen , waarna een kanjer van een holle wegel met eikenbomen hoog boven ons, ons tenslotte langs de bosrand bracht. De weg klimt zachtjes, een champagneborder markeert de top van de heuvel , eens boven openbaart ‘ la Montagne de Reims ‘ zich in volle glorie. Een weids landschap van beboste heuvels , graanakkers en vooral uitmuntende parelende wijngaarden : net een gebied in geschenkverpakking.

Van ver priemde reeds het Sint-Tristankerkje van Avenay Val d’or aan de horizon , het eindpunt van onze Randonnée Pédestre. Een gratis glaasje ‘ Brut Tradition ‘ wordt ons aangeboden , we nemen meteen de tijd om op adem te komen na een zoveelste adembenemende ontdekking en heerlijk wandelweekend in de ‘ Champagne ‘.

 

Bekijk tevens de bijhorende fotoreportage , door op onderstaande foto te klikken 

IMG_9127

 


17:02 Gepost door stefba in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Het Bulskampveld ... een veld van stieren !

Bossentocht

Godelievestappers Ruddervoorde

10 maart 2007

 

Niettegenstaande de Godelievestappers uit Ruddervoorde al vele jaren leven in de schaduw van hun grote broer Wsv Beernem , weten ze telkens hun wandeltochten uit te laten groeien tot kwaliteitsvolle organisaties. Vandaag stonden hun Bossentochten vanuit Hertsberge op het programma , zodat we ons reeds verheugden aan een schitterende groene wandeling waarbij het provinciaal domein Bulskampveld – Lippensgoed centraal stond.

Het werd al heel duidelijk , dat een bijzonder gezellig wandelweertje voor een enorme toevloed van wandelgrage deelnemers had gezorgd , toen we alsnog een vrij plaatsje voor onze wagen vonden iets buiten het dorpscentrum. Vrolijk keuvellende wandelaars , gulzig smoezelend aan geurige verse pannenkoeken of gretig slurpend aan een verfrissend streekbiertje hielden er alvast de juiste toon bij , toen wij in de late namiddag alsnog aan ons wandeluitje dienden te beginnen.

Voorwaar werden we onmiddellijk getrakteerd op een gratis verfrissende energierijke drink , toen ons kort verblijf door de kleine dorpskern van Herstberge slechts een vluchtig intermezzo bleek te zijn van één lange boswandeling , waarbij de parcoursmeester op een schitterende manier de talrijke bosdreven wist te combineren met enkele leuke privé doorsteekjes. De wandeling bracht ons aanvankelijk langs het gehucht Neirinck en het domein van ‘ Loca Labora ‘ een centrum waar anders validen aan biologische fruit- en groenteteelt doen. We trokken kriskras door het uitgestrekte loof- en naaldbos , waartussen de zon gretig zorgde voor steeds wisselende effecten tussen de boomstammen en imposante wandeldreven. Zo bereikten we tenslotte het neogotische Bulskampveldkasteel uit de late negentiende eeuw dat prachtig is omgeven door een indrukwekkend arboretum. Doch niet enkel het bijzondere mooie kasteelpark loont er de moeite , want ook de ommuurde moestuin omgevormd tot een unieke kruidentuin van om en bij de 400 plantensoorten is een kijkje meer dan overwaard. Zonder hierbij nog te spreken van de unieke verzameling rollend landbouwmaterieel en het vrij recente vogelasiel waar zieke en gekwetste vogels worden verzorgd vooraleer ze terug in de vrije natuur losgelaten worden.



Ook hierna bleven we heerlijk kronkelen door het bos of door een stukje heidegebied reeds vol bloeiende erica’s , waarna een vlonderpad over een moerassig strookje vennengebied ons de weg wees naar de centrale rust in de vleugel van een gebouwtje deeluitmakend van het psychiatrisch instituut Sint-Amandus.

We sneden onze wandelkoek terug aan via een bijzondere fraaie , volledige natuurlijke lus over een pleiade van smeuïge dreven en boswegels allen deeluitmakend van het Bulskampveld. Het gebied vormde dan ook tijdens de Middeleeuwen één uitgestrekt heidegebied, waarbij de naam is afgeleid van ‘ bulnas campa ‘ wat ‘ veld van de stieren ‘ betekent. Doorheen de eeuwen werd de heide geleidelijk omgevormd tot bos , waarna in 1970 de provincie West-Vlaanderen het domein opkocht en openbaar maakte voor het publiek.

Daarna bracht de wandeling ons naar de ‘ Vorsevijvers ‘ een bosrijk gebied dichtaanleunend tegen Wingene en zijn Blauwhuis , waarbij statige dreven en riante villa’s nu een poos ons deel werden. Enkele laatste smeuïge bospaden en vooral veel groen loodsten ons bijna ongemerkt terug naar Herstberge na een verademende en
aangename bossentocht

16:47 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

in 'land van de Thouroutenaere'

Torhout, trotse stad. Het zou zo op hun naamkaartje kunnen staan.
Want Torhout is terecht trots op wat het zijn bezoekers te bieden heeft.

In de oudste stad van het graafschap Vlaanderen laten monumenten, musea en kasteeldomeinen u de geschiedenis herbeleven.

Kom en ontdek de vele groendomeinen met bossen en landelijke paden, verspreid over de 45km² van de stad. In deze nog ongeschonden natuur onthaast u op uw eigen ritme.

Maar Torhout is ook een bruisende stad, dankzij een brede waaier van evenementen en festiviteiten. De link naar de culinaire traditie is gauw gelegd: hier haalde Abraham zijn mosterd, in de stad waar het bier van eigen bodem zo rijkelijk vloeit als de spraak. Torhout smaakt, door zijn originele restaurants en culinaire specialiteiten.

 

Culinair zijn er de Torhoutse mosterd , de Wijnendalekaas , de mosterdjenever , de Wostijne , de Thouroutnaere pastei en het niet te versmaden ' Thouroutnaere ' bier.

 

thouroutenaere

 

Een vermaard sterk blond bier van hoge gisting, met natuurlijke nagisting op de fles. Het heeft een karakteristieke zacht bittere aroma en een alcoholgehalte van 8.5 % vol.

  • Vol. % alc. : 8.5%
  • Schuim : wit, compact en zeer fijn
  • Kleur : blond

Aroma : goed aroma; een vol mondgevoel; fijne bitterheid van Saaz hop; een zacht moutkarakter; een brede goed afgeronde fruitigheid die opdroogt tijdens de afdronk.

 

Bewaar de flessen altijd rechtop in een frisse en liefst donkere plaats

Schenk uit op 8°à 9° in één keer het grote 'Thouroutenaere'glas zachtjes vullen, zodat er zich een grote schuimkraag ontwikkelt. Laat ongeveer 1cm bezinksel in de fles

Sluit de ogen en proef het fruitig boeket en de zacht-bittere aroma's van dit zalige bier, een totaal unieke smaak.


16:42 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Als de graven van Vlaanderen in 't Houtland ...

23° Verloren kosttocht

Nacht van Vlaanderen Torhout

4 maart 2007

 

Telkenjare , begin maart staat de Verloren Kosttocht van Wsjv Nacht van Vlaanderen Torhout garant voor een ongeëvenaarde zwerftocht door het Houtland. Met een nieuwe parcoursmeester in het verschiet waren we wel benieuwd of ook nu de hoge reputatie van deze wandelklassieker in ere zou worden gehouden.

Bij onze aankomst in de Sparrestede , bleek al duidelijk dat velen daarbij de openingstocht van de Super 7 wandeltrofee absoluut niet wilden missen , zodat na enig aanschuiven en geduld ook wij onze inschrijvingskaart konden bemachtigen en vol verwachtingen onze tocht aanvatten via de aanpalende sportterreinen.

Aanvankelijk zorgden wat ontwakende dorpsstraten en het stadscentrum , waarbij de voornaamste bezienswaardigheden voor één keer achterwege werden gelaten , ervoor dat we feilloos in de richting van de wijk Don Bosco afstevenden. Weinig benijdenswaardige ouverture weliswaar die ons reeds na een paar kilometers de rustplaats inloodste voor een eerste afstempeling in “ de Bosgalm “.

Gelukkig stuurde kort hierna een prachtig karrenspoor ons tussen de velden , zodat we onze blikken eindelijk konden uitzwermen op het plateau van de Tuimelaar en het nabijgelegen Bos van Wijnendale. Een keur van heerlijke boswegels loodste ons door dat enig mooi streepje ontluikend groen , waarna we ons mochten opmaken voor één der absolute blikvangers van deze tocht : een rondje rond het historische middeleeuwse waterslot van de graven van Vlaanderen en een tweede rust in het kader van de oude kasteelschuur.



Op een boogscheut lag het dorpje Wijnendale , alwaar vooralsnog enkele dorpswegels tussen de behuizing sporadisch afgewisseld met kramikkige kerkwegels ons lieten flirten met de grens van Ichtegem en ons andermaal feilloos loodsten naar een derde rust in het plaatselijke parochiezaaltje.

Het zaaltje zou meteen zorgen voor een belangrijke ommezwaai in ons wandelavontuur. Want meteen stuurde de volgende lus ons al regelrecht door het Provinciaal Domein d’Aertrycke. Een uitgestrekte kennismaking van dit natuurgebied bracht ons tenslotte langs de zijkant van het gelijknamig kasteel. Waarna we resoluut de boer opgingen via enkele puur natuurlijke privé-doorsteekjes van het Bos Pierre de Maere en het ware Houtland eindelijk tot zijn recht kwam. Het zou ons terugbrengen aan de ingang van kasteel d’Aertrycke , van waarop we voorbij een indrukwekkende mammoetboom een enig beeld kregen op de voorkant van het sprookjesachtige kasteel dat zich idyllisch weerspiegelde op de watervlakten. Via een bisnummertje door het domein belandden we zo opnieuw in Wijnendale. En blijkbaar had het zaaltje iets mythisch of mysterieus in zich , want nu zorgde het toch wel voor een ommezwaai in de weersomstandigheden. Een fikse regenbui deed menig de das om , want wie had van de morgen bij dit heerlijk wandelweertje gedacht aan een ommezwaai. Gelukkig hadden wij ons regenscherm bij , zodat we de terugweg konden aanvatten via een resem van boeiende wandelpaadjes van het Verloren Kostdomein en de majestueuze privé-dreef ons afzette in een ander klein natuurgebiedje van de Warande.

Met een verademende avontuurlijke doortrek langs enkele hooggelegen weiden werd dan ook een einde gebreid aan deze 23ste Verloren Kosttocht. Waarbij we toch ditmaal duidelijk de kwinkslagen en exclusieve tussendoortjes van bezieler Willy Casier op onze 26 kilometers langen wandelescapade hadden gemist.

16:24 Gepost door stefba in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Gapend tussen de Toebakstreke en de Golden River

Nationale Wandeldag West-Vlaanderen Wervikse wandelsportvereniging                      25 februari 2007

NATIONALE WANDELDAG ... gejaagd door regen en wind.

Drijvende wolken en een schamper zonnetje maakten reeds in de vroege ochtend duidelijk dat de weermaker zich niet van zijn beste zijde zou laten zien. Diverse wolkbreuken mocht de Wervikse Wandelsportvereniging , organisator van het Westvlaamse luik der Nationale Wandeldag dan ook in haar annalen neerpennen.
Toch mochten ze nog om en bij de 4000 deelnemers verwelkomen , waarbij allen vanonder hun regenschermen of met doornatte regenkledij tenvolle genoten van de enig mooie tabakstreek en de schitterende Leievallei.

Alles was in gereedgebracht om er een waar wandelfeest van te maken toen we de ruime startplaats van sporthal Ter Linde betraden. Vrolijke muziekdeuntjes weerklonken reeds in de vroege ochtend, kwestie van ons op het juiste spoor te brengen en volop van deze Nationale Wandeldag te gaan genieten. Alleen zou vandaag de zon het totaal laten afweten toen we via de contouren van de Reutelbeek onze wandelescapade door de Geluwse Gapersgemeente aanvatten. Aanleunend tegen de dorpskern werden we meteen de binnenkoer van een veeteeltbedrijf ingeloodst kwestie van de sponsors ééns in de kijker te stellen en onze komst te bedanken met een heerlijk stukje Vlaskaas ,een echte boterlukke van Destrooper en een appeltje tegen de dorst voor onderweg.

Waarna we dan via enkele groenrijke volkswijken de landelijkheid werden ingestuurd van de tabaksstreek. We schoven nu geruime tijd mee met het roerloze winterse landschap die ons in een wijde bocht zou brengen langs imposante ‘ toebakshoven ‘ van het gehucht de ‘ Stok ‘ en de ‘ Rozenhoek ‘. In de verte weerspiegelde zich het glooiend landschap , voorbode van het Heuvelland , doch ook een zoveelste trits dreigende wolken. Dat dit eerste deel duidelijk in het teken stond van de tabak en Wervik wel degelijk het episch centrum vormt van de Belgische tabaksteelt , bleek aan de markeringen van de plaatselijke ‘ Tabaksfietsroute ‘. Talloze oude tabakseesten , statige boerderijen en enkele opmerkelijke calvariekruisen zouden dan ook de revue passeren tot aan de grens van grote broer Wervik.

In de verte wenkten reeds de wieken van de Ma Campagne molen , meteen ons volgend stapdoel . Eertijds waande men zich in Wervik wel in het molenland , voor de eerste wereldoorlog sierden maar liefst dertien molens het landschap. Vandaag de dag blijven er met Soete’s Molen , de Brikkenmolen en Ma Campagne nog drie over. De Ma Campagnemolen ook wel Kruisekemolen genaamd kende een bewogen geschiedenis , reeds in 1560 stond alhier een staakmolen maar diverse oorlogen zorgden steevast voor een vernieling. De huidige molen dateert van 1995 en is dan ook een staakmolen met open voet dat dient als korenmolen.

Het zou de ingeleide worden van een sierlijk stukje wandelen langs de Sint-Jansbeekvallei , alwaar een groenrijke doorsteek van de Molenmeersen ons tenslotte bracht naar de Wervikse woonkern en een ruime rust in de heerlijkheid Oosthove.

Meteen kreeg de tocht een totaal andere wending , toen de oevers van de Leie ons verder op sleeptouw namen en de opvallendste baken ongetwijfeld de monumentale Sint-Medarduskerk , een pareltje van gotiek , dat zich sierlijk weerspiegelde op het wateroppervlak van de Golden River was. Gevolgd door een overheerlijke lus door het schitterend recreatiedomein ‘ De Balokken ‘ kregen we dan ook de apotheose van deze Nationale Wandeldag voorgeschoteld. Het domein ontstaan door de rechttrekking van de Leie dankt zijn naam om de balen vlas die hier destijds in het water tot roten werden gelegd. We lieten ons dan ook zalig meanderen langs de uitgescheurde oevers van de oude Golden River , waarbij talrijke wandelpaden ons kriskras door de winterse fauna en flora loodsten in alle richtingen van de windwijzer, met een enig zicht op de Wervikse skyline.



Terug de brug gedwarst nam een leuke onverharde wegel van de groenrijke Briekenhoek het over , terwijl iets later ons zicht duidelijk werd gedomineerd door de witte romp van de Brikkenmolen en het Nationaal Tabaksmuseum. Op vertoon van de controlekaart kon men gratis een exhaustieve kennismaking van het snuifen , kauwen en roken van tabak meepikken. Wij van onze kant verkozen een extra pitstop in te lassen in de annex retroherberg van de Grooten Moriaan en te proeven van het plaatselijke huisbiertje.

Onze tank aangevuld wachtte ons nog een streepje cityseeing , met de geklasseerde Sint-Medarduskerk als voornaamste baken , waarna de Leie-oevers ons andermaal brachten naar het domein Oosthove voor een tweede rust. En ook hierna bleven we vooralsnog nog eventjes flaneren langs de oevers van de Golden River om alzo al evenvlug terug de landelijkheid in te duiken van Laag-Vlaanderen en zo op een rustige manier de richting uit te kiezen van Geluwe. Groene doorsteekjes gespekt met nostalgische bedehuisjes en imposante tabakshoeves met indrukwekkend portaalpoort en allen gekleurd met een historische naam, gaande van Wambeke tot Ter Wulfsbroucke en Ter Speghel, vormden de leidraad van het laatste stukje. Ondertussen hadden de hemelspoorten zich opnieuw wagenwijd opengezet toen we een kanjer van een veldweg met de toepasselijke naam Polderweg werden ingestuurd.

Zodat we als verzopen kiekens terug de nokvolle aankomstzaal bereikten en deze verrassende en kwaliteitsvol georganiseerde wandeldag afsloten met het handelsmerk van de Wervikse wandelsport : een smaakvol Piconnetje.

16:17 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |