01-05-07

Met Louise Marie op stap in de Vlaamse Ardennen ...

Louise Marie tocht

Kbg Op stap Nukerke

28 april 2007

 

Louise Marie een onooglijk piepklein dorpje verscholen tussen de glooiingen der Vlaamse Ardennen vormde op deze zonovergoten zaterdagochtend onze uitvalsbasis voor de gelijknamige ‘ Louise Marie – tocht ‘.

 

Met de vorige edities in onze gedachten was onze keuze vlug gemaakt en al na de inschrijving in het aftandse cultuurzaaltje van La Salette was het meteen raak. De zon streelde al vriendelijk onze kruin toen we de wandeling opstartten en al vlug de leefkern met zijn schattig kerkje achter ons lieten voor een heerlijk inloopstukje , dat ons gezapig via een resem van schitterende bospaden geflankeerd door hoge varens  het Daelbosch door stuurde.

 

Toen we langs de bosrand door werden uitgespuwd , onthulde zich een breed uitgespannen beeld over de glooiende landschappen van de Vlaamse Ardennen. Het was dan ook een kanjer van een graswegel op het gehucht Leideveld , dat ons ettelijke kilometers op sleeptouw dreef en ons in de richting stuurde van het Omer Wattezdorpje ‘ Schorisse ‘ voor een eerste rust. 

Het dorpje werd op dit vroege uur dan ook letterlijk onder de voeten gelopen door voorbij vliegende wielertoeristen en wandelaars , waarna we in de schaduw van de Sint-Pieterskerk het plaatselijk Omer Wattezwandelpad volgden en meteen het ruigere klimwerk werden voorgeschoteld. Vooralsnog bewandelden we de blote flank van de Foreerst , waardoor we nog eventjes ons zicht konden laten uitzwermen op de verhelderende vergezichten der Vlaamse Ardennen. Maar algauw mochten we ons gaan schrap zetten voor de potige beklimming van de Steenberg en Ganzenberg. Bijna boven laat een stevige graswegel ons afzwenken naar het natuurreservaat ’t Burreken. Het betekend de aanzet van een schitterende pleiade aan brokkenpaden en verloren gewaande kasseiwegels die ons langs dikke schermen groen van hazelaar en es moeten brengen. Gezellig op- en neergaand huppelen we hier en daar over een vliedend beekje  , waarna een draaipoortje ons letterlijk door een kleurrijke weidedoorsteek de hoogte in troont en we iets later door een wel erg smalle wegel ons mochten gaan wringen tussen wel erg vervaarlijke brandnetels.

 

Eens boven is het genieten van het weidse landschap van vers ingezaaide akkers en tal van groene weilanden.  Waarna de holle wegel van de Foreerst met ons de dieperik in dook en een schitterende veldwegel zich een weg boorde doorheen de vallei om ons uiteindelijk voor een tweede maal neer te poten in de schaduw van de rust in ‘ zaal de Wante ‘ van Schorisse. Na een controlestop stortten we ons weer in het heerlijke heuvellende landschap en nadat een netelig brokkenpad geprangd tussen de prikkeldraad en een rij kaarsrechte populieren ons voorbij een oude ‘kasteel’watermolen gebracht had , liet een zoveelste venijnige beklimming ons oprukken naar de contouren van het bosdomein Ter Rijst.  Doch vooralsnog bleven de voorraad aan natuurpaden zich opvolgen langs uitgestrekte geploegde akkers  of moesten we een tijdlang dwars door het frisgroene gras waden. Uiteindelijk was het een zonovergoten wegje dat ons alsnog met een krachtig en nijdig klimmetje tussen de lekkere koele en verende bospaden van Ter Rijst bracht.  Prachtig ingekleurd met een blauw wit tapijt van hyacint , look zonder look en anemoon werden de lapjes bos en groene doorsteekjes aanééngeregen. Een bijzonder stukje die ons tenslotte terug langs de bosrand uitstootte dwars door een vers omgeploegd veld  en waarbij de bomen gelukkig hun schaduw in de goede richting liet vallen moesten ons nu brengen naar een laatste rust met een bekertje gratis water aan het kapelletje van Annoven .

 

     Klik op de foto om de bijhorende fotoreportage te zien

IMG_9364

 

Bij het verlaten van het kleine gehuchtje keken we neer op een imposante beboste kruin van ‘ le Bois de la Houppe en zijn radartoren ‘.  Een bekoorlijk stapdoel die we weliswaar links lieten liggen , toen de parcoursmeester van dienst ons de richting van het gehucht Koekamer aanwees , alwaar een smalle wegel geprangd tussen twee huizen ons andermaal op een verbluffende wijze laat lopen langs een erehaag van groen en de kasteeldreef van het domein Gauthier.

 

Aan de horizon verscheen, zo voor het grijpen terug het Sint Apolliniakerkje van Louise Marie.  Echter werden we nog eventjes het hoekje omgeleid , alwaar een smal pad langs een oude spoorwegberm nog maar eens voor een prachtig natuurkransje ging zorgen en ons de richting uitstuurde van het Muziekbos.  We bleven gelukkig gespaard van de lange beklimming naar de Boekzitting  , gezien we via een smal pad langs de bosrand door op een authentieke manier een punt mochten zetten achter deze grandioze Louise Marie tocht.

 

Een tocht doorspekt met  sappige veldwegen , verrassende groene bosdoorsteken , hobbelige brokkenpaden tussen en langs of zelfs dwars door maïs- & korenvelden  steeds gekleurd met wisselende zichten op de Vlaamse Ardennen.  Een tocht alwaar Etienne , den facteur , zich andermaal overtrof en steeds stof leveren tot heel wat straffe wandelanekdoten …

 

Zo hebben we ze graag !

 

11:12 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.