20-05-07

In Flanders Fields : the poppies blow down ...

100km van Ieper

18 mei 2007 - Driedaagse van Ieper

 

Al 36 jaar vormt de ‘100 km van Ieper’ een icoon binnen de wandelwereld der lange afstand. Destijds stond “ Wandelclub Ieper “ dan ook aan de wieg van het georganiseerd wandelen binnen Vlaanderen. Met ups en downs wisten ze telkens, drie dagen lang groot en klein op verkenning te sturen naar de mooiste plekjes van Ypres Salient. Het geheel groeide dan ook uit tot een wandelklassieker met internationale uitstraling, waarbij menig Britten en Duitsers aan deelnamen.

Al 36 jaar vormt de ‘100 km van Ieper’ een icoon binnen de wandelwereld der lange afstand. Destijds stond “ Wandelclub Ieper “ dan ook aan de wieg van het georganiseerd wandelen binnen Vlaanderen. Met ups en downs wisten ze telkens, drie dagen lang groot en klein op verkenning te sturen naar de mooiste plekjes van Ypres Salient. Het geheel groeide dan ook uit tot een wandelklassieker met internationale uitstraling, waarbij menig Britten en Duitsers aan deelnamen.

070

Doch oude gloriën blijven blijkbaar niet eeuwig bestaan en medio de jaren ’80 komt een einde aan de Ieperse Wandelclub. Het is dan ook pas in 1986 dat een nieuw comité de “ Driedaagse 100 km van Ieper ‘ overneemt en de organisatie een nieuw elan instuwt tijdens het Hemelvaartweekend. Sinds enige jaren staat de vrijdag dan ook traditioneel in het teken van de groene longen rond Ieper, waarbij het provinciaal Domein “ De Palingbeek ‘‘, Zillebekevijver en de oude vaart Komen-Ieper worden aangedaan. Zaterdag wordt bestempeld als de koningin etappe, waarbij we worden ondergedompeld in de rijke natuurverscheidenheid van het Heuvelland, terwijl zondag “ Flanders Fields “ met zijn vele oorlogsmonumenten en kerkhoven de hoofdtoon gaan vormen.

Voor deze 36ste editie werden we meteen tevens een primeur voorgeschoteld, daar de startplaats in de gloednieuwe Fenixzaal aanvatte. Waarna de diverse afstanden  de imposante  Majoorgrachten werden opgestuurd voor een ontluikende verkenning van enkele Ieperse groene pareltjes langs de diverse Vauban-vestingwallen.  Als een baken weerspiegelt zich iets verder, het kleine Ramparts Cemetery Lille gate, in het roerloze water van de vestinggrachten. Samen met de 197 gesneuvelde en onbekende soldaten, die er begraven liggen, konden we zo uitkijken op de historische Rijselpoort en natuurpracht van het waterspaarbekken der “ Verdronken Weiden “. Het zou ons brengen in de richting van de Ieperse legerkazerne Lemahieu, welgekend als kampplaats tijdens de Vierdaagse van de IJzer waarna we eindelijk via een strookje van de oude vaart Komen-Ieper het hinterland introkken.

Het verhaal van de oude vaart illustreerde duidelijk hoe mooi de natuur hier stilaan de bovenhand haalt op het ingenieuze doch falende plan om een lange scheepvaartverbinding te maken tussen het Leie- & Ijzerbekken, toen we de richting afstevenden van die andere natuuroase “ het Provinciaal Domein De Palingbeek “. Bezijden het Cemetery, moesten we het vooralsnog stellen met de bosrand en een zicht op de skyline der Ieperse torens, teneinde in de annexen van de voormalige hoeve Callewaert onze eerste rust te treffen met een verfrissend yoghurtje en drankje.

De hoeve werd dan ook omgevormd tot een bezoekerscentrum, waarbij men nuttige tips kan verkrijgen voor het zorgzaam en diervriendelijk omgaan met huis- & neerhofdieren, alsook het ecologisch verbouwen van groenten. Een snoer van aangelegde wandelpaden leidde ons nu langs de ecologische tuin, waarbij zich de groenrijke contouren van “ de palingbeek “ duidelijk illustreerden en we eventjes konden nippen van een passage langs de sterrenwacht Astrolab Iris. We kozen echter de richting uit van het Molenbos, alwaar we konden wegmijmeren over een rijke waaier van bospaden en weidedoorsteken. Vlug gevolgd door een ander stukje heerlijk park- en natuurgebied van de Vierlingen. Selecte paden, die binnenkort onderdeel zullen uitmaken van een gloednieuw wandelnetwerk, baden zich een weg langs idyllische hoekjes van vijvers, kleinschalige graslanden met mooie poelen, hooilanden en de imposante mijnkrater “ Caterpillar “.

Het geheel mondde uit op een strookje asfalt die ons nu resoluut de weg aanwees tot de feitelijke toegang van het provinciaal domein. Aan de ingang wachtte ons vooreerst nog een tweede rust en gratis bevoorrading, waarna de glibberige kasseistrook langs de oevers van de waterplas ons enige tijd op sleeptouw nam voor een fijne afronding van dit enig mooi stukje natuurlandschap. Uiteindelijk mochten we het domein uitritselen ter hoogte van de Hollebeekse golfterreinen en bogen we af naar het gelijknamig kleine Westhoekdorpje, door een open landschap dat hier bijzondere onrustige golvingen door het landschap joeg en ons een enig zicht gunde tot tegen de West-Vlaamse heuvels.

In het zog van de driebeukige neogotische Onze Lieve Vrouwgeboortekerk troffen we andermaal een rust, alwaar een plaatselijk staminee zich ontfermde over ons met een natje en een droogje. Dat Hollebeke in 1973 ooit als eerste bloemendorp van Vlaanderen werd verkozen blijkt nu nog aan de kleurrijke netheid die het dorpje uitstraalde tijdens onze passage. Doch dat het dorp tevens begin september leeft in de ban van het feest van Maria-Geboorte zal menig zijn ontgaan. Ook bij de Hollebekenaars is het hun ooit gebeurd en dat brak hun volgens een aloude legende heel zuur op. De legende vertelt immers dat ooit in een ver verleden in de nabije bossen een houten Mariabeeldje werd gevonden. Het kreeg een plaats in de kapel en werd telkenmale op 8 september door het dorp gedragen. Eén keer waren de inwoners van Hollebeke de processie echter vergeten, zodat het beeldje de processie door de landerijen dan maar op eigen houtje had gedaan en ’s anderendaags het beeldje werd teruggevonden helemaal met modder besmeurd. Nooit of nooit zou een Hollebekenaar tegenwoordig deze traditie over het hoofd durven te zien.

Er restte ons immers nog een lange weg te gaan en het volgend stuk werd dan ook verlucht met een tweede strookje van het oude kanaal Komen-Ieper. Een schitterend stukje groen lint voerde ons langs een enige biotoop van open water met fonteinkruiden, waterweegbree, rietmoerassen met gele lis, zwanenbloem, ruigten van kattenstaart, koninginnenkruid of wilgenstruwelen en meer gesloten bosjes. Het was pas ter hoogte van de oude sluispoorten van Houtem dat we de wildernis uitkwamen en onze blikken eventjes konden afwenden op het kerkje van dit Waalse dorpje. Waarna onze voeten zich nu eventjes konden verluchten met een paar staptegels en stevige karrensporen en ons in een wijde boog rond Houtem stuurden met verhelderende zichten op de nabije Leievallei en het Heuvelland.  Ter hoogte van het gehucht ‘ de Chicane “ wendde ons wandelpad zich eventjes af in de richting van het Jacques Brel-dorpje Zandvoorde , waarbij het landschap uitnodigt om te kijken op het deinend bosrijk gebied van de Gasthuisbossen.  De omloop neemt echter een andere wending wanneer een kanjer van een karrenspoor ons terug de richting van Hollebeke opstuurt en we na 23 kilometers nog eventjes kunnen uitblazen in een druk beklante buitencontrolepost.                          

045

Hierna beroeren we eventjes de groenrijke fragiele doorsteekjes langs de spoorweglijn Poperinge-Kortrijk  , waarna de kasteelhoekstraat ons de hoogte injaagt voor een bijzonder prettig en gevarieerd lapje bos van de Gasthuisbossen en de Zwarte Leen.  Erlangs de behuizing worden we nu geloodst naar de historische “ Hill60 “, een plaats waar duidelijk blijkt hoe genadeloos de Eerste Wereldoorlog in deze streek heeft toegeslagen.  Een Memorial herdenkt de gesneuvelden , maar het terrein herbergt in feite ook veel lichamen die nooit of te nimmer nog zijn teruggevonden door de omgewoelde aarde tijdens hevige gevechten.

Een rits van staptegels tussen de deinende velden en akkers loods ons tenslotte nabij het “ Large Wood Railway Cutting Cemetery “ het grondgebied van Zillebeke binnen , alwaar we in de schaduw van de Sint-Katharinakerk onze laatste rust treffen in het plaatselijke dorpsschooltje.  Er restten ons nog een drietal kilometers te gaan , die we aansnijden met een gratis ijsje en de Zillebekevijver.  Een wandelpad langs de oevers van het slome water wordt nu enige tijd onze metgezel , tot wanneer de Ieperse torens zich aan de horizon boren en het eindpunt nu duidelijk niet meer veraf is.  En we zo deze eerste dag van de driedaagse kunnen bezegelen met een verfrissend en verkwikkend gerstenat.

 

16:26 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

sportieve groetjes Nog veel sportplezier ,
ik zelf doe aan wielrennen.
daaaag!!

Gepost door: steffi | 25-05-07

De commentaren zijn gesloten.