16-07-07

PASSCHENDAELE , where the hills and the graves have no name ...

Zomertocht

Drevetrotters Zonnebeke

15 juli 2007


Passchendaele (een dal van lijden) where the hills and graves have no name …

 

Vandaag zou een zomerse wandeldag ons moeten brengen in een lieflijke omgeving van de dorpjes Zonnebeke en Passendale. Vanuit het cultureel centrum ’t Zonnerad , hielden de Drevetrotters er immers hun “ Zomertocht “ .

 

Veel zomers was er echter althans in de vroege ochtend niet aan , toen we de wandeling gezapig aanvatten via een doorsteek van de sociale woonwijk ‘ Boudewijnpark ‘ en de hemel grijs tot donker kleurde.  Tussen de behuizing door , deinde ons zicht op een glooiend landschap van de Doel en de gelijknamige bossen , die ons resuloot liet afstevenen naar het ‘kasteelpark van Zonnebeke ‘. 

 

Het was precies 90 jaar geleden dat deze idyllische omgeving was omgeschapen tot één groot slachtveld , dewelke zou uitgroeien tot de bloedige en nutteloze oorlogsstrijd van “ The Battle of Passchendaele “ met vele slachtoffers aan zowel Britse als aan Duitse zijde. Ter herinnering aan deze gruwelen , spelen de ganse week zich alhier in het kasteeldomein en de directe omgeving  , diverse evocaties af van oorlogstaferelen en het leven tijdens de Eerste Wereldoorlog.

 

Tijdens onze rondgang van het kasteeldomein belandden we  zowaar in een intens levensverhaal van de Britse & geallieerde soldaten  op weg naar ‘ the Bloody Fields of Flandres ‘.  De oude spoorweglijn Ieper-Roeselare zou nu geruime tijd de leidraad gaan vormen van ons wandelverhaal.  Tegenwoordig omgetoverd tot een idyllisch fleurig wandel- & fietspad vormde deze spoorweg tijdens de eerste wereldoorlog een cruciaal hoogtepunt in de oorlogsgeschiedenis. In het najaar van oktober 1917 veroveren de Britten tijdens de “ slag om Broodseinde “ de Duitse stellingen op de heuvel , doch de slechte weersomstandigheden en de vele beschietingen zorgen ervoor dat de omgeving wordt herschapen in één grote modderpoel waarbij nog nauwelijks vooruitgang kan worden geboekt.

 

We nemen u graag mee in een memoire uit de hand van “ Second Lieutenant Edwin Camplon Vaughan.

 

“ Vanuit de duisternis kwam langs alle kanten geklaag en gehuil van gewonden , lang snikkend gekerm van ondraaglijke pijn en wanhopig geschreeuw. Het was verschrikkelijk te moeten vaststellen hoe tientallen mannen met ernstige verwondingen beschutting gezocht hadden in nieuwe bomtrechters , die nu snel vol liepen. De kracht ontbrak hen om er weer uit te kruipen , zodat ze geleidelijk aan verdronken “

 

 

zonnebeke 15072007 040 - kopie

Klik op de foto om naar de bijhorende fotoreportage te zien.

Ondertussen heeft het geroffel en gedonder in de verte ons net als destijds een hallucinant gevoel van kanonschoten en artillerievuur , toen we verder oprukten naar de hoogte van ’s Graventafel.  Vanop de bult hadden de Duitsers destijds een immens zicht op het lugubere strijdtoneel van ondergelopen loopgraven en meersen,  de Britten waren dan ook niks meer en niks minder dan een wankel kaartenspel die zo  als schietschijf dienden.  Vandaag is het landschap herschapen in een groenrijk en vredig toneel , waarbij de wandelwegen zich glooiiend voortbewegen in de richting van het kaasdorpje Passendale en wel hier en daar een kruisje of gedenkplaat aan ‘ the Great War ‘ gedenkt.

 

Net op tijd bereikten we de dorpskern, toen de hemel zich nog donkerder kleurde en een regen afvuurde van weerlichten en bliksemschichten. Gelukkig vonden we toevlucht in de Sint-.Audomaruskerk van Passendale , alwaar we in het kader van ‘ the Battle ‘ een tentoonstelling konden meepikken van hedendaagse landschapstaferelen die ooit deel uitmaakten van den ‘ Groten Oorlog ‘. 

 

Een interessante rondleiding die ons tenslotte bracht in het cultureel centrum van Passendale voor een  rust en alwaar een geurige koffie verder, het staken der vuren zou inluiden. Het likken der wonden kon beginnen ‘ Passchendaele’ is niet alleen een episode uit de geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog, het is ook een begrip geworden, een internationaal symbool voor oorlogsgeweld in zijn meest gruwelijke vorm. In 1917 werden hier in honderd dagen meer dan 400.000 militairen buiten gevecht gesteld voor een terreinwinst van slechts enkele kilometers. Het doel van de Derde slag bij Ieper of beter ‘ the Battle of Passchendaele “ was de verovering van Oostende en Zeebrugge,  Duitse duikboothavens en ankerplaatsen voor zeppelins van waaruit de Britse handels- en oorlogsvloot en later de Amerikaanse schepen werden aangevallen. De voorafgaandelijke beschieting met 4,2 miljoen obussen veranderde het slagveld in een ontoegankelijke modderpoel. Het veroverde terrein was strategisch onbruikbaar en veranderd in een onoverzienbare trechter- en modderveld bezaaid met lijken, verzonken materiaal en duizenden onontplofte obussen. Een dozijn dorpen waren volledig verwoest.

 

De terugweg wordt dan ook aangevat via de Canadian Memorial , een gedenkzuil op de heuvel van “Crest Farm”  die herinnert aan de gesneuvelde Canadezen van de Eerste & Tweede divisie tijdens de inname van Passendale en vanwaaruit we ongetwijfeld de slag mochten herbeleven wanneer we in de glooiende vlakte van ‘Tyne Cot ‘ neerkijken op het indrukwekkend gelijknamig Britisch Cemetery.

 

De naam “ Tyne Cot” was de naam die door het Britse leger werd gegeven aan de schuur die stond te midden van een vijf- à zestal ‘pillboxes ‘.  Met 11952 doden is deze plaats de grootste Commenwealthbegraafplaats ter wereld , waarbij menig grafzerken de speciale vermelding meekregen  "Known/Believed to be buried in this cemetery" . Een begraafplaats waar ‘ the graves have no name ‘ , een begraafplaats alwaar op de vermistenmuren  de namen gebeiteld staan van duizenden en duizenden  onbekende soldaten die nooit of te nimmer zullen teruggevonden worden.  Aan ‘ the Cross of Remenbrance ‘ prijkt de bloemenruiker dewelke koningin Elizabeth II van Engeland hier enkele dagen geleden neerlegde.

 

Ja ’t is den oorlog da’ je hier were vindt

En ’t graf van duizenden soldaten

Altijd iemands vader , altijd iemands kind ...

 

Als afsluit weerspiegelen zich in de verte de torens van Ieper  aan de horizon ... 90 jaar later in het zog van ‘ Ypres Salient ‘ , to never forget again !

 

21:25 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.