24-07-07

WANDELAARS VERTELLEN ... Van Pater tot Trappist

Witsoonetocht

Witsoonestappers Krombeke

21 juli 2007

 

Het piepkleine Krombeke , ergens verscholen in het Poperingse hoppeland , leeft volledig in ban van ridder Cornelius Witsoone , zo ook de plaatselijke wandelclub die er haar naam wist aan te verbinden met ‘ de Witsoonestappers ‘.

Het is dan ook een lange tijd geleden , dat op een  zomerse dag , in de bossen van Krombeke , Ridder Witsoone verdwaalde en hij alle hoop bleek te hebben opgegeven. Ware het niet dat hij na 72 uur rondzwerven en de uitputting nabij , plotseling de Angelusklokken hoorde luidden. Hij ging op het geluid af en kwam uiteindelijk in Krombeke terecht. Uit dankbaarheid schonk hij de arme bevolking van het dorpje 72 ellen grond en gaf hij de opdracht aan de bevolking elke avond de klokken van Krombeke 72 keren te slaan , gelijk aan het aantal uren dat hij verdwaald was in het bos.

Vandaag ligt het dorpje er bij onze aankomst nog slaperig en rustig bij , maar zou het in de loop van de dag een ongewone drukte etaleren , waarbij Krombeke op deze Nationale Feestdag terug een hoogdag vierde gelijk ten tijde van haar legendarische paardenstratenkoers.. De Witsoonestappers hielden er immers hun ‘ Witsoonetocht ‘ meteen een reden te over om in het zog van Ridder Witsoone , te genieten van een stukje Hoppeland en vooral van de bossen rond Sint Sixtus met zijn wereldvermaarde abdij en heerlijk trappistenbier.

Vanuit het Cultureel Centrum ‘ De Bampoele ‘ trokken we eventjes rond het Sint Blasiuskerkje met het nostalgisch kerkhof eromheen . Veel stappen hadden we echter niet van doen om algauw via de “ Graaf van Hoorn “ de landelijkheid in te duiken, alwaar we meteen met volle teugen genieten in de groene romantiek van weidse valleien met zijn prachtige hommelhoven, vrome kapelletjes en de onvergetelijke landschappen van het heuvelland op de achtergrond. Slingerende wegels , schaduwrijke groene doorsteekjes en wiegende landerijen van maïs en tarwe  laten ons een boogje rond Krombeke maken , alwaar  na 5 kilometer een aftands verkeersbord  de heilige gronden van Sint-Sixtus en zijn trappistenbier aanduid en we zo een eerste maal mogen rusten.

We kiezen resoluut om dit heerlijk nobel godendrankje op dit vroege uur nog aan ons te laten voorbijgaan , waarna fraaie groene wandelpaden ons nu volledig indompelden in het Hoppeland. Het Sint Sixtuswandelpad neemt ons  geruime tijd mee door het landbouwgebied dat van oudsher deel uitmaakt van de hoppestreek rond Poperinge. Voor het eerst op ons traject maken we kennis met de intense teelt van de hopperanken , waarna iets verder we een tijdlang mee mogen golven langs de rand van een stukje Bardelenbos  en een leuke veldweg langs de bosrand midden in de velden ons laat kennis maken met de Britse militaire Dozinghem begraafplaats met zijn 3239 graven. De indrukwekkende gebouwen van de abdij blijven een gestadige leidraad gedurende deze lus , daar alwaar de monniken in hun wit-zwarte pij net pinguïns lijken en er een leven lang , zoekend naar God , een stil en bescheiden leven proberen te leiden maar bovenal ook wel een ‘ goddelijk ‘ drank brouwen.

   krombeke 21072007 010 - kopie

klik op de foto om de bijhorende fotoreportage

 

Uiteraard meteen ons volgend stapdoel , en wie onder de wandelaars of wielertoeristen kent deze abdij niet omwille van haar heerlijk trappistenbier. De abdij kwam er dank zei ene Jan Baptist Victoor die hier in 1814 de eenzaamheid kwam opzoeken en in 1831 van de trappisten van de Catsberg de toestemming kreeg om ter plekke een klooster van dezelfde orde op te richten en ondertussen hoort tot één van onze zes Belgische gerenommeerde trappistenabdijen alwaar bier wordt gebrouwen.

Wie zich een kratje van dit geneugten des levens wilde toe-eigenen kwam van een kale reis terug want alles was in de abdij uitverkocht. Wie zich aan het heerlijke gerstenat wilde vergenoegen moest zich begeven naar het nabijgelegen etablissement ‘ in de Vrede ‘ en laten we eerlijk zijn de pater van West-Vleteren , is niks voor niks ooit eens uitgeroepen geweest tot het beste bier ter wereld met alle gevolgen van dien … ja een afrodisiacum alwaar ook wij deze maal niet konden aan weerstaan. Vergeef ons Witsoonestappers … onze zonde , dat wij er ééntje dronken op een ander …

Een vrome dreef leidde ons hierna in de richting van een bedevaartsgrot uit 1921, gebouwd met brokken steen uit de bossen rond de trappistenabdij van Rochefort. Smal en pittoresk slingerde het wegje zich nu langs de bosrand van het Bardelenbos , waarna we op een nagenoeg rustige wijze de laatste rust bereikten op een boerderijtje na 13 kilometers. Een leuke , doch smeuïge veldweg geprangd tussen de maïs en daar ligt het kerkje van Krombeke alweer binnen handbereik. Een onderhoudende wegel tussen de landerijen zet ons terug af in de dorpskern , nog eventjes wat ‘ stratenlopers ‘ spelen , want we moesten toch de aankomstzaal zien te bereiken.

Het gezellig zaaltje en ondertussen reeds heerlijk weertje nodigt menig uit tot wat nakletsen aan de hand van een Hommeltje of het patersbiertje van ‘t Kapittel. Opeens luidt de klokkentoren van Krombeke 72 keer … oei al zo laat , tijd om huiswaarts te keren willen we gelijk ridder Witsoone niet verdwalen in de bossen van Sint Sixtus …

Mannen van de Witsoonestappers bedankt voor de heerlijke ontvangst , het schitterend wandeltraject en ongetwijfeld tot nog eens in het Poperingse Hoppeland …

21:08 Gepost door stefba in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.