24-07-07

WANDELAARS VERTELLEN ... Van Pater tot Trappist

Witsoonetocht

Witsoonestappers Krombeke

21 juli 2007

 

Het piepkleine Krombeke , ergens verscholen in het Poperingse hoppeland , leeft volledig in ban van ridder Cornelius Witsoone , zo ook de plaatselijke wandelclub die er haar naam wist aan te verbinden met ‘ de Witsoonestappers ‘.

Het is dan ook een lange tijd geleden , dat op een  zomerse dag , in de bossen van Krombeke , Ridder Witsoone verdwaalde en hij alle hoop bleek te hebben opgegeven. Ware het niet dat hij na 72 uur rondzwerven en de uitputting nabij , plotseling de Angelusklokken hoorde luidden. Hij ging op het geluid af en kwam uiteindelijk in Krombeke terecht. Uit dankbaarheid schonk hij de arme bevolking van het dorpje 72 ellen grond en gaf hij de opdracht aan de bevolking elke avond de klokken van Krombeke 72 keren te slaan , gelijk aan het aantal uren dat hij verdwaald was in het bos.

Vandaag ligt het dorpje er bij onze aankomst nog slaperig en rustig bij , maar zou het in de loop van de dag een ongewone drukte etaleren , waarbij Krombeke op deze Nationale Feestdag terug een hoogdag vierde gelijk ten tijde van haar legendarische paardenstratenkoers.. De Witsoonestappers hielden er immers hun ‘ Witsoonetocht ‘ meteen een reden te over om in het zog van Ridder Witsoone , te genieten van een stukje Hoppeland en vooral van de bossen rond Sint Sixtus met zijn wereldvermaarde abdij en heerlijk trappistenbier.

Vanuit het Cultureel Centrum ‘ De Bampoele ‘ trokken we eventjes rond het Sint Blasiuskerkje met het nostalgisch kerkhof eromheen . Veel stappen hadden we echter niet van doen om algauw via de “ Graaf van Hoorn “ de landelijkheid in te duiken, alwaar we meteen met volle teugen genieten in de groene romantiek van weidse valleien met zijn prachtige hommelhoven, vrome kapelletjes en de onvergetelijke landschappen van het heuvelland op de achtergrond. Slingerende wegels , schaduwrijke groene doorsteekjes en wiegende landerijen van maïs en tarwe  laten ons een boogje rond Krombeke maken , alwaar  na 5 kilometer een aftands verkeersbord  de heilige gronden van Sint-Sixtus en zijn trappistenbier aanduid en we zo een eerste maal mogen rusten.

We kiezen resoluut om dit heerlijk nobel godendrankje op dit vroege uur nog aan ons te laten voorbijgaan , waarna fraaie groene wandelpaden ons nu volledig indompelden in het Hoppeland. Het Sint Sixtuswandelpad neemt ons  geruime tijd mee door het landbouwgebied dat van oudsher deel uitmaakt van de hoppestreek rond Poperinge. Voor het eerst op ons traject maken we kennis met de intense teelt van de hopperanken , waarna iets verder we een tijdlang mee mogen golven langs de rand van een stukje Bardelenbos  en een leuke veldweg langs de bosrand midden in de velden ons laat kennis maken met de Britse militaire Dozinghem begraafplaats met zijn 3239 graven. De indrukwekkende gebouwen van de abdij blijven een gestadige leidraad gedurende deze lus , daar alwaar de monniken in hun wit-zwarte pij net pinguïns lijken en er een leven lang , zoekend naar God , een stil en bescheiden leven proberen te leiden maar bovenal ook wel een ‘ goddelijk ‘ drank brouwen.

   krombeke 21072007 010 - kopie

klik op de foto om de bijhorende fotoreportage

 

Uiteraard meteen ons volgend stapdoel , en wie onder de wandelaars of wielertoeristen kent deze abdij niet omwille van haar heerlijk trappistenbier. De abdij kwam er dank zei ene Jan Baptist Victoor die hier in 1814 de eenzaamheid kwam opzoeken en in 1831 van de trappisten van de Catsberg de toestemming kreeg om ter plekke een klooster van dezelfde orde op te richten en ondertussen hoort tot één van onze zes Belgische gerenommeerde trappistenabdijen alwaar bier wordt gebrouwen.

Wie zich een kratje van dit geneugten des levens wilde toe-eigenen kwam van een kale reis terug want alles was in de abdij uitverkocht. Wie zich aan het heerlijke gerstenat wilde vergenoegen moest zich begeven naar het nabijgelegen etablissement ‘ in de Vrede ‘ en laten we eerlijk zijn de pater van West-Vleteren , is niks voor niks ooit eens uitgeroepen geweest tot het beste bier ter wereld met alle gevolgen van dien … ja een afrodisiacum alwaar ook wij deze maal niet konden aan weerstaan. Vergeef ons Witsoonestappers … onze zonde , dat wij er ééntje dronken op een ander …

Een vrome dreef leidde ons hierna in de richting van een bedevaartsgrot uit 1921, gebouwd met brokken steen uit de bossen rond de trappistenabdij van Rochefort. Smal en pittoresk slingerde het wegje zich nu langs de bosrand van het Bardelenbos , waarna we op een nagenoeg rustige wijze de laatste rust bereikten op een boerderijtje na 13 kilometers. Een leuke , doch smeuïge veldweg geprangd tussen de maïs en daar ligt het kerkje van Krombeke alweer binnen handbereik. Een onderhoudende wegel tussen de landerijen zet ons terug af in de dorpskern , nog eventjes wat ‘ stratenlopers ‘ spelen , want we moesten toch de aankomstzaal zien te bereiken.

Het gezellig zaaltje en ondertussen reeds heerlijk weertje nodigt menig uit tot wat nakletsen aan de hand van een Hommeltje of het patersbiertje van ‘t Kapittel. Opeens luidt de klokkentoren van Krombeke 72 keer … oei al zo laat , tijd om huiswaarts te keren willen we gelijk ridder Witsoone niet verdwalen in de bossen van Sint Sixtus …

Mannen van de Witsoonestappers bedankt voor de heerlijke ontvangst , het schitterend wandeltraject en ongetwijfeld tot nog eens in het Poperingse Hoppeland …

21:08 Gepost door stefba in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-07-07

PASSCHENDAELE , where the hills and the graves have no name ...

Zomertocht

Drevetrotters Zonnebeke

15 juli 2007


Passchendaele (een dal van lijden) where the hills and graves have no name …

 

Vandaag zou een zomerse wandeldag ons moeten brengen in een lieflijke omgeving van de dorpjes Zonnebeke en Passendale. Vanuit het cultureel centrum ’t Zonnerad , hielden de Drevetrotters er immers hun “ Zomertocht “ .

 

Veel zomers was er echter althans in de vroege ochtend niet aan , toen we de wandeling gezapig aanvatten via een doorsteek van de sociale woonwijk ‘ Boudewijnpark ‘ en de hemel grijs tot donker kleurde.  Tussen de behuizing door , deinde ons zicht op een glooiend landschap van de Doel en de gelijknamige bossen , die ons resuloot liet afstevenen naar het ‘kasteelpark van Zonnebeke ‘. 

 

Het was precies 90 jaar geleden dat deze idyllische omgeving was omgeschapen tot één groot slachtveld , dewelke zou uitgroeien tot de bloedige en nutteloze oorlogsstrijd van “ The Battle of Passchendaele “ met vele slachtoffers aan zowel Britse als aan Duitse zijde. Ter herinnering aan deze gruwelen , spelen de ganse week zich alhier in het kasteeldomein en de directe omgeving  , diverse evocaties af van oorlogstaferelen en het leven tijdens de Eerste Wereldoorlog.

 

Tijdens onze rondgang van het kasteeldomein belandden we  zowaar in een intens levensverhaal van de Britse & geallieerde soldaten  op weg naar ‘ the Bloody Fields of Flandres ‘.  De oude spoorweglijn Ieper-Roeselare zou nu geruime tijd de leidraad gaan vormen van ons wandelverhaal.  Tegenwoordig omgetoverd tot een idyllisch fleurig wandel- & fietspad vormde deze spoorweg tijdens de eerste wereldoorlog een cruciaal hoogtepunt in de oorlogsgeschiedenis. In het najaar van oktober 1917 veroveren de Britten tijdens de “ slag om Broodseinde “ de Duitse stellingen op de heuvel , doch de slechte weersomstandigheden en de vele beschietingen zorgen ervoor dat de omgeving wordt herschapen in één grote modderpoel waarbij nog nauwelijks vooruitgang kan worden geboekt.

 

We nemen u graag mee in een memoire uit de hand van “ Second Lieutenant Edwin Camplon Vaughan.

 

“ Vanuit de duisternis kwam langs alle kanten geklaag en gehuil van gewonden , lang snikkend gekerm van ondraaglijke pijn en wanhopig geschreeuw. Het was verschrikkelijk te moeten vaststellen hoe tientallen mannen met ernstige verwondingen beschutting gezocht hadden in nieuwe bomtrechters , die nu snel vol liepen. De kracht ontbrak hen om er weer uit te kruipen , zodat ze geleidelijk aan verdronken “

 

 

zonnebeke 15072007 040 - kopie

Klik op de foto om naar de bijhorende fotoreportage te zien.

Ondertussen heeft het geroffel en gedonder in de verte ons net als destijds een hallucinant gevoel van kanonschoten en artillerievuur , toen we verder oprukten naar de hoogte van ’s Graventafel.  Vanop de bult hadden de Duitsers destijds een immens zicht op het lugubere strijdtoneel van ondergelopen loopgraven en meersen,  de Britten waren dan ook niks meer en niks minder dan een wankel kaartenspel die zo  als schietschijf dienden.  Vandaag is het landschap herschapen in een groenrijk en vredig toneel , waarbij de wandelwegen zich glooiiend voortbewegen in de richting van het kaasdorpje Passendale en wel hier en daar een kruisje of gedenkplaat aan ‘ the Great War ‘ gedenkt.

 

Net op tijd bereikten we de dorpskern, toen de hemel zich nog donkerder kleurde en een regen afvuurde van weerlichten en bliksemschichten. Gelukkig vonden we toevlucht in de Sint-.Audomaruskerk van Passendale , alwaar we in het kader van ‘ the Battle ‘ een tentoonstelling konden meepikken van hedendaagse landschapstaferelen die ooit deel uitmaakten van den ‘ Groten Oorlog ‘. 

 

Een interessante rondleiding die ons tenslotte bracht in het cultureel centrum van Passendale voor een  rust en alwaar een geurige koffie verder, het staken der vuren zou inluiden. Het likken der wonden kon beginnen ‘ Passchendaele’ is niet alleen een episode uit de geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog, het is ook een begrip geworden, een internationaal symbool voor oorlogsgeweld in zijn meest gruwelijke vorm. In 1917 werden hier in honderd dagen meer dan 400.000 militairen buiten gevecht gesteld voor een terreinwinst van slechts enkele kilometers. Het doel van de Derde slag bij Ieper of beter ‘ the Battle of Passchendaele “ was de verovering van Oostende en Zeebrugge,  Duitse duikboothavens en ankerplaatsen voor zeppelins van waaruit de Britse handels- en oorlogsvloot en later de Amerikaanse schepen werden aangevallen. De voorafgaandelijke beschieting met 4,2 miljoen obussen veranderde het slagveld in een ontoegankelijke modderpoel. Het veroverde terrein was strategisch onbruikbaar en veranderd in een onoverzienbare trechter- en modderveld bezaaid met lijken, verzonken materiaal en duizenden onontplofte obussen. Een dozijn dorpen waren volledig verwoest.

 

De terugweg wordt dan ook aangevat via de Canadian Memorial , een gedenkzuil op de heuvel van “Crest Farm”  die herinnert aan de gesneuvelde Canadezen van de Eerste & Tweede divisie tijdens de inname van Passendale en vanwaaruit we ongetwijfeld de slag mochten herbeleven wanneer we in de glooiende vlakte van ‘Tyne Cot ‘ neerkijken op het indrukwekkend gelijknamig Britisch Cemetery.

 

De naam “ Tyne Cot” was de naam die door het Britse leger werd gegeven aan de schuur die stond te midden van een vijf- à zestal ‘pillboxes ‘.  Met 11952 doden is deze plaats de grootste Commenwealthbegraafplaats ter wereld , waarbij menig grafzerken de speciale vermelding meekregen  "Known/Believed to be buried in this cemetery" . Een begraafplaats waar ‘ the graves have no name ‘ , een begraafplaats alwaar op de vermistenmuren  de namen gebeiteld staan van duizenden en duizenden  onbekende soldaten die nooit of te nimmer zullen teruggevonden worden.  Aan ‘ the Cross of Remenbrance ‘ prijkt de bloemenruiker dewelke koningin Elizabeth II van Engeland hier enkele dagen geleden neerlegde.

 

Ja ’t is den oorlog da’ je hier were vindt

En ’t graf van duizenden soldaten

Altijd iemands vader , altijd iemands kind ...

 

Als afsluit weerspiegelen zich in de verte de torens van Ieper  aan de horizon ... 90 jaar later in het zog van ‘ Ypres Salient ‘ , to never forget again !

 

21:25 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-07-07

wandelmee virtueel door de ogen van onze wandelbloggers

Ook dit weekend willen wij u de diverse fotoreportages van onze verslagers niet onthouden.  Neem alvast een kijkje door gewoonweg op de clublogo's te gaan kijken.

 

Tevens brengen wij u " HET WANDELNEWS " via freewebs.com . Ga alvast een kijkje nemen en geniet mee van onze divere wandelverslagen en deze van andere wandelaars.

 

940_wandelschoen

 

Zaterdag 14 juli 2007


35° Marche Internationale

Malmedy Marche

Malmedy%202007-07-14%20%28101%29

 

Fotoreportage Claude Tixon

 

Adriaan Brouwerstocht

Hanske de Krijger Oudenaarde

 

logo

Fotoreportage Jeroen & Kristel ( zilverdistel)

 

 

Zondag 15 juli 2007


20° Zomertocht - 50km van het Hageland

Wsc Langdorp

 

embleem4

 

Fotoreportage Paul Baesteans

 

 

9° Twee landentochten

Trekvogels Boekhoute

club383

Fotoreportage Caroline (Panthera)

 

 

21° Marche des Epis

Les Piverts de Courriere

piv

Fotoreportage Claude Tixon

 

Zomertocht

Drevetrotters Zonnebeke

club078

 

Fotoreportage Stefaan Bailleur

22:34 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-07-07

POTTEN BREKEN OP DE SCHERPENBERG ...

15° Pottenbrekerstocht

Westhoekstappers Vlamertinge

8 juli 2007

 

Bij het ontwaken floreerde reeds een aanlokkelijk ochtendzonnetje aan het firmament , de eerste echte zomerse dag was eindelijk aangebroken. Tijd dus om onze wandelhorizon nog eens richting het zuidwesten van West-Vlaanderen te sturen en er te genieten van een stukje idyllisch Heuvelland met zijn weidse panorama’s en populaire heuvelrij.

 

Vanuit de kleinste deelgemeente “ De Klijte “ , zouden wij er deelnemen aan de 15de Pottebrekerstocht , een inrichting van Westhoekstappers Vlamertinge.  Een merkwaardige naam voor een wandeltocht weliswaar , ware het niet dat alhier tijdens de Middeleeuwen de lakennijverheid hoogtij vierde en er tussen de steden van Poperinge en Ieper nogal wat concurrentie  bestond , met als gevolg dat menig ruzie en strijd werd beslecht in Vlamertinge en nogal wat potten ‘bier’ sneuvelden.

 

In het zog van het schattige marktpleintje en zijn Onze Lieve Vrouwenkerkje werden we algauw de behuizing uitgeleid , waarbij zich een schitterend panorama ontrolde over het glooiend hinterland en de Ieperse torens. Om iedere bocht ligt wel een verrassend hoekje , waarbij het glooiend en gevarieerd landschap van de West-Vlaamse “ Bergen “ je voortdurend gezelschap houden en waarbij menig kuitenbijter u tot op het tandvlees tergt.  In de verte weerspiegelde zich reeds de kruin van de Scherpenberg : een kleine heuveltop van 125m boven de zeespiegel , die slechts een bultje is bovenop een brede glooiing en waarbij een mooi afgerond bosje duidelijk opvalt.

 

Het Scherpenbergbeekje , die zich door het gelijknamige valleitje boetseerde was nu geruime tijd onze metgezel , waarna de Zandberg(straat) ons gestadig de hoogte injoeg op zoek naar de schaduwrijke contouren van de Scherpenberg en een enig zicht op de getuigenheuvels van de Cats- & Rode berg.   

 

De lommerrijke doortocht van de Scherpenberg ontvouwde zich in een grandioos spektakel en wijds zicht van glooiende akkers en weiden . Aan de horizon glinsterde de Leie- & Douvallei en “ tout grandeur “ , terwijl de merkwaardige Sint Pieterskerk van Loker met zijn vier hoektorentjes meewarig aan de hemel priemde.  Lange tijd domineerde het beeld van Loker ons zicht , doch alvorens de dorpskern te gaan opzoeken voor een rust , stuurde een brokkenpad ons meedogenloos de dieperik van de Brulooze in . Waarna we dan toch uiteindelijk rechtsomkeer mochten maken en onder het wakende oog van de heilige Sint Pieter mochten afstempelen in het culturele centrum van Loker.

 

We hadden er reeds zeven verbluffende kilometers opzitten toen we bezijden enkele sfeervolle mysterieuze bruine heksenkroegen terug het wijdse heuvellend landschap werden ingestuurd via de historische Godschalkstraat.  Alhier bevind zich ‘ Huize Godtschalck ‘ een begeleidingstehuis voor bijzondere Jeugdbijstand. De voorziening biedt onderdak aan 51 kinderen en jongeren en werd in 1872 opgericht als een ‘ oudemannenhuis voor kranke ouderlingen van de stad Ieper….. waarbij de luchtgesteltenis  den besten invloed had op hun gezondheid en hun gemoed’. Dit initiatief sterft echter een stille dood en na 24 jaar maakt men er een weeshuis van. Op de vooravond van de Eerste Wereldoorlog beslaat het, voor die tijd zeer moderne, gesticht met gebouwen en gronden meer dan 5 hectare. Er wonen ongeveer 200 kinderen. Tijdens de oorlog verblijven er Britse officieren, en er is ook een medische post in ondergebracht. Begin 1918, tijdens het Duitse lenteoffensief, wordt het weeshuis met de grond gelijkgemaakt. In 1927 verrijst 150 meter dichter bij de dorpskom, een nieuw gebouw. Het is hier dat Huize Godtschalck nu gevestigd is.

 

 

Op een boogscheut verder in een volkomen rust en in de weerspiegeling van de Kemmel- & Lettenberg,  vormt de begraafplaats ‘Locre Hospice Cemetery’ nog een stille getuige van de gruwelijke tijden die zich alhier 90 jaar geleden tijdens de Eerste Wereldoorlog afspeelden. Enige tijd volgen we dan ook de Duitse demarcatielijn , die ons verder op sleeptouw neemt door het golvend unieke Heuvellandschap en een breed zicht op de Kemmelberg.

 

Met de Brulooze en de flanken van de Scherpenberg slingeren onze wandelwegen zich doorheen het dal , waarna de bosrand van de Zavelaar  ons een laatste maal de hoogte injaagt. Meteen een waardige afsluit van deze geslaagde Pottebrekerstocht.

 

19:33 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-07-07

wandelmee virtueel door het oog van diverse wandelbloggers ...

            
 

Drie jaar langs was het wandelportaal www.wandelmee.be  de voornaamste bron op het gebied van alle wandelnews in ons wandelminded Belgenlandje. Tot vandaag abrupt een einde kwam aan de wandelsite bij uitstek waarbij vooral de gesmaakte wandelverslagen , het wandelnews en de diverse fotoreportages over georganiseerde wandeltochten menig aantrek vonden.

 

Doch het " WANDELEN " gaat gewoon verder en menig wandelmee.be reporter heeft dan maar voorlopig op eigen houtje zijn wandelblog aangemaakt en zijn foto's van de gekende PICASA webalbums op het net geplaatst.

 

Via toebakstapper.skynetblogs.be willen wij u " voorlopig " het reilen en zeilen binnen de wandelsport niet onthouden. Vandaar dat wij iedere week u een overzicht zullen aanbieden van onze reporters en zodoende hun wandelverhalen en fotoreportages op de hand kunnen volgen. Zei het wellicht nogal primitief , maar beter iets dan niks. En wie weet naderhand kunnen wij mits de juiste ingesteldheid op een constructieve en onderhoudende basis verder werken aan een vernieuwende basis !!!

 

Graag geven wij u het volgend overzichtje : het bekijken van de diverse fotoreportages kan door op het respectievelijke logo van de clubs te gaan klikken.

 

  Zaterdag 7 juli 2007


31° Marche Int. de la Frontière

Les Panards Winennois

moyen_sigle_panards

 

Wandelreporter Jean Thiezen

                                      

Winenne%202007-07-07%20%28101%29

 

Wandelreporter Claude Tixon

 

 

21° 100km en Thudinie

Marcheurs de la Police de Binche

 

image_43186e12952fb

Wandelreporter Paul Baestaens

 

                                                                                                                              

Zondag 8 juli 2007     


31° Marche Int. de la Frontière

Les Panards Winennois

                                                             

v_noisetier

Wandelreporter Shannen Melis

 

 

37° Guldensporentochten

Wsv Lachende Wandelaars Aalter

aalter2

Wandelreporters Caroline & Willy (www.panthera.be)

 

Schiptrekkerstocht

Wsv Sportvrienden

 

club087

Wandelreporters Jeroen en Kristel (zilverdistel)

 

15° Pottebrekerstocht

Westhoekstappers Vlamertinge

 

club205

Wandelreporter Stefaan Bailleur (toebakstapper)

 

31° Marche de l'AMI

Amicale Marcheurs Indépendants

 

Hamme%20Mille%202007-07-08%20%28101%29

 

Wandelreporter Claude Tixhon

 

logos_AMI

Wandelreporter Jean Thiezen

 

  

 

Zo dit is een voorlopig overzicht van de wandelescapades die onze diverse wandelmee medewerkers maakten. In de loop van de week hopen we daar nog diverse fotoreportages te mogen aan toevoegen , hierbij denkend aan deze van Patrick ,  Eric , Guy  en nog enkele andere.

 

Alle " nieuwe " begin is uiteraard moeilijk , doch wij zijn ervan overtuigd dat ook voor de toekomst " ruimte " moet zijn voor een nieuw wandelportaal. Vandaar de oproep wie zich geroepen voelt om in het belang van onze geliefkoosde wandelsport te willen meewerken aan een nieuw initiatief , zijn ideeën of ook know-how ter beschikking wil stellen.  Aarzel niet en neem contact met ons op ....

 

18:41 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-07-07

IN HET ZOG VAN DE GOLDEN RIVER ...

20° Voettocht te Lauwe

Wandelclub 12 uren van Lauwe

1 juli 2007

 

Wandelclub de 12 uren van Lauwe hadden vandaag duidelijk iets te vieren , toen we voor onze komst werden verwelkomt met een gulheid aan geschenken ter gelegenheid van de 20ste verjaardag .  En deze lijn werd ook doorgetrokken in de diverse omlopen , toen we via een aanloopfase van enkele woonwijken keurig werden gedropt langs de oevers van de Golden River , alwaar de zon zich gretig weerspiegelde aan het wateroppervlak.

 

Geflankeerd door een statige rij populieren volgde ons pad reeds enige tijd het plaatselijk roterijruiterpad die ons steevast voerde doorheen het lichtglooiende landschap van de Grens & Leiestreek.  De Leie vormde hier althans tijdens de 18de en 19de eeuw het episch centrum van een bloeiende vlasnijverheid , waarbij langs onze duidelijk erg landelijke trek langs vochtige weiden en knotwilgenrijen menig  omwalde hoeven en vervallen roterijbedrijfjes de restanten vormden van dit oude cultuurlandschap.

 

Het was dan ook de oude vlashoeve Dewitte die na vier voortreffelijke kilometers dienst uitmaakte van een eerste rust , alwaar menig stapper de zonnige binnenkoer verkoos buiten een binnenzitje. Waarna een resem van staptegels ons verder dreef in een mysterieus tijdperk alwaar smokkel en tering de bovenhand haalde.  De plaatselijke ‘ kommiezenroute ‘ zou nu enige tijd de leidraad gaan vormen van deze 20ste Dwars door Lauwe , alvorens via de oude roterijputten (thans visvijvers) van ’t Biezeveld terug het Leielandschap te gaan opzoeken.

 

Al meteen doken we terug de natuur in dank zij een feestelijk verend wandelpad dat ons tussen de akkers en weiden door in de richting van de Lauwberg stuurde. Vanop zijn hoogte hadden we een enig zicht op de Leie vallei en Lauwe himself. Onze natuurlijke aubade stuurde ons op een heerlijke manier naar de absolute blikvanger van de dag :  de prachtige privétuin van “ les Tuilleries du lauwberg “. Een oude kleiput met een woeste en harde grond en vijver , werden gedurende dertig jaar omgeschapen tot een enige kijktuin.

 

lauwe 010707 022

Klik op de foto voor een uitgebreide reportage over deze wandeltocht

 

Op een onovertroffen manier loodste de idyllische waterplas ons langs een lentetuin , een rozentuin , hoogstammige boomgaard , rotstuin en zelfs een vlindertuin die met hun eigen sfeer en karakter elk iets authentieks uitstraalden. De schitterende tuindoorsteek zette ons tenslotte af in het recente Pershoekbos, alwaar een zalig gras- & hooipad ons krinkelend door het landschap stuurde en het machtige silhouet van de sjouwer steeds naderbij kwam.   Tot het monument die de noeste arbeid van Vlaamse gastarbeiders in Frankrijk voorstelt kwam het echter niet , hiervoor zorgde het Kortewagenpad toen we rechtsomkeer maakten en een tweede rust gingen opzoeken in het schooltje van de Molen.

 

Er resten ons nog slechts een kleine drie kilometers , kwestie om via enkele onverharde doorsteekjes van het Kraaiveld een laatste zicht op te vangen van die wondermooie Leievallei en de obligate passage aan de gratis fruitbedeling.  Waarna de Leieboorden een einde breiden aan deze unieke jubileumtocht waarbij de wandelclub uit Lauwe zich op alle gebieden had overtroffen !

 

12:09 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

't is feest ... 't is feest bij wandelclub 12 uren van Lauwe

Wandelclub 12 uren van Lauwe ,

 viert 20-jarig bestaan

Alles begon zo’n 20 jaar terug , toen twee fervente wandelaars en eurodaxers , waaronder bezieler Raoul Van langendocnk , de gedachte uitspeelden een wandelclub op te richten in eigen gemeente. Ze zouden de mogelijkheid bieden de deelnemers 12 uren aan één stuk aan het wandelen te zetten. En zo geschiedde begin juli 1997 werd de eerste Voettocht “ 12 uren van Lauwe “ geboren.

 

Het was meteen het sein om aan te sluiten bij de Vlaamse Jogging & Wandel Liga (nu Aktivia) waarbij ze het lidnummer 217 werden toebedeeld. Een naam voor de club werd algauw gevonden onder “ wandelclub 12 uren van Lauwe “. En telkenjaar lieten wandelaars van heinde en verre zich niet onbetuigd om deel te nemen , in 1991 zelfs voor het eerst met meer dan duizend.

 

Onder het elan van huidig voorzitter ‘ Rudy Haemers ‘ en zijn bestuurskern groeide de club gestadig uit tot een knusse familiewandelgroep . Alwaar aanvankelijk bij de traditionele 12 uren van Lauwe werd gebleven , kwamen door de jaren heen enkele organisaties bij. 

 

Vanuit Menen , kenden de mannen en vrouwen van Lauwe , al enkele extreme winterse edities van hun Kazemattentocht. Alwaar de historische en culturele achtergronden van de Vaubangrensstad aan de man werden gebracht en de deelnemers zich maar al te graag verwarmen aan een jenever en de heerlijke Brusselse wafels.

 

De Open Grenstocht voert medio oktober de deelnemers in een sfeer van nostalgie , alwaar smokkelpaadjes , grensovergangen en douaniers nooit veraf zijn. Een tocht waarbij voor , op en achter de grens of de schreve zoals ze het hier zo schoon noemen wordt gestapt.

 

Maar ook buiten hun gemeente durft wandelclub 12 uren van Lauwe , van wal te steken. Begin september slaan ze immers hun tenten op in Zwevegem-Moen, alwaar de dwars door Groot-Zwevegem tocht hun over een unieke zwerftocht door het land van de Waterkant en het kanaal Kortrijk-Bossuit brengt. Een organisatie die sinds twee jaar trouwens is opgenomen in de Leie- & Scheldewandeltrofee. Dat ze aldaar bij wandelclub Lauwe niet voor een uitdaging verlegen zitten is dat dit jaar deze organisatie tevens kadert onder de challenge “ 1ste 100 km van Zuid West-Vlaanderen “. Een samenwerking met Pwc Heuvellandstappers waaronder dus ook de befaamde Elfbergentocht  valt.

 

En blijkbaar lusten ze in Lauwe ook wel een lekker biertje , want aan de hand van een tweetal midweektochten met namen Petrus en Wittekerke , verkennen ze het Bavikhoofse hinterland.

 

Een gezellig clubfeest en huldiging van de verdienstelijke leden moet de banden tussen de leden sterk houden. En ook hierbij zitten duidelijk letterlijk en figuurlijk enkele grote stappers bij , waarbij door menig een 100 km wordt aangegaan of sommigen het zelfs wagen “ als pelgrim “ naar Santiago de Compostella te stappen.

 

lauwe 010707 051

 

De 12 uren van Lauwe is niet onmiddellijk een klassementsclub , maar door het onderhouden van hun contacten met de burenclubs en andere wandelclubs weten ze zich steevast in de top 40 van de Aktivia wisselbeker te plaatsen. Maar de leuze blijft zolang hun leden maar kunnen wandelen waar , wanneer en hoe ze willen en hierbij het sociale en amicale aspect niet uit het oog verloren gaat.
En hier gaat het toch om !  We wensen de wandelclub 12 uren van Lauwe dan ook nog heelveel jaren toe.

 

12:04 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |