12-08-07

IN HET ZOG VAN DE " ECHTE " DODENTOCHTERS ...

                  MINI DODENTOCHT

11 AUGUSTUS 2007

vzw KADEE BORNEM

Net geen 9000 dapperen zouden vrijdag 10 augustus ll. de start nemen van de 38ste editie van de Dodentocht.  Hiermee is de organisatie van vzw Kadee Bornem meteen ook de grootste ter wereld , waarbij de deelnemers 100 km dienen te stappen in een tijdspanne van 24 uur.

Erg schaars waren ze nog , die 100 km stappers , die zich in de vroege ochtend van zaterdag , aan de aankomstbalie presenteerden . Het waren dan ook de echte klasbakken , de pure sang prijsduiven die deze 38ste editie op dit vroege uur reeds tot een goed einde hadden gebracht. In hun zog zouden er nog een 5400 volgen , meteen een nieuw record van deelnemers die de eindstreep haalden.  De weersomstandigheden waren dan ook in de nacht uitstekend geweest en ook de warme wandeltemperaturen op zaterdag waren gunstig.

Voor hun die niet (meer)  aan de ultieme 100km willen of kunnen deelnemen is er op zaterdag nog altijd de Mini-dodentocht , zodat ook de ‘ kleine ‘ stappers de uitbundige sfeer die er tijdens deze Dodentocht heerst kunnen opsnuiven. 

Wij stonden er dan ook vroeg bij om onze 25 km af te haspelen ,waarbij we geregeld zouden samensmelten met de  “ echte ‘’ Dodentochters . En ons konden inleven in het verhaal der moedigsten en hun al of niet calvarietocht tot de eindstreep in Bornem en met enige heimwee konden terugdenken aan lang vervlogen tijden toen we deelnamen aan die andere 100 in Torhout.


modimg

Via een ontwakend Bornem van rustige dorpsstraatjes , vervaagde de feestelijke muziek van het tentencomplex op het Kardinaal Cardijnplein alras , toen we de natuurpracht van het recreatiedomein ‘ De Breeven ‘ werden ingestuurd.  De wandelpaden stuurden ons langs de 7ha grote waterplas , waarna verkwikkende parelende graswegels ons doorheen een verkwikkende brok natuur  brachten van een rustig en landelijk gebied.

Een aanstekelijk zonnetje gaf nog wat extra impuls aan onze wandeltred , toen we voorbij het oude Fort van Bornem werden gestuurd.  Het sombere gebouw dat zich verheft achter een grillige omwalling  en ondertussen is omgetoverd tot een waar vissersparadijs binnen het idyllische Klein Brabant , had duidelijk een laagje verf nodig .  Het belette ons niet te genieten van deze plek , alwaar het asfalt algauw werd omgeruild voor een karrenspoor die ons op sleeptouw zou nemen tussen de maïsvelden en een enig zicht op ‘ kathedraal van Klein-Brabant ‘ , de Sint Pieterskerk van Puurs. Zo ver ging het echter niet , want de pijlen wezen de richting uit van Oppuurs , waar we langs een kaarsrechte afgedankte spoorwegberm ook voor het eerst op de echte ‘ Dodentochters ‘ botsten.  Ze waren nog een 17 tal kilometers verwijderd van het verlossende eindpunt in Bornem  , waarbij duidelijk werd dat bij menig een beetje morele steun of een babbeltje alhier en aldaar een opsteker vormde.  Gezamenlijk bereikten we dan ook de sportvelden van Oppuurs alwaar een zoveelste rust voor die dappere mannen was opgesteld.  Via leuke dorpswegels werden we algauw terug het groene landschap van Klein Brabant ingestapt op zoek naar die 5 kilometers verdere rust in Sint-Amands.  Mooie natuurdoorsteekjes , onverharde stukjes en idyllische zichten vormden de hoofdtoon van dit stukje. Alleen vroegen we ons af of deze dappere mannen en vrouwen van de 100 , wel nog oog hadden voor al dit schoons . Schoorvoetend  en bij sommigen zelfs moeizaam breidden ze een vervolg op weg naar het waar maken van hun droom … het beëindigen van de Dodentocht. De ruime sporthal van Sint-Amands bezorgde dan ook voor  menig een ware verademing. Alwaar de nodige energie kon worden opgedaan en wat gerust , alvorens de weg  verder te zetten langs de Dam die ons zou brengen naar een schattig kunstenaarssteegje in het hartje centrum van St-Amands.  Hier waar dit oude vissersdorpje , terug tot leven werd gebracht in het televisiefeuilleton ‘ Stille Waters ‘ , bleek de wereld inderdaad stil te staan. Velen lieten wellicht de pracht aan hun voorbijgaan , terwijl wijzelf effenaf genoten van deze schilderachtige site waarbij op de Scheldeoever dan ook de graftombe van de Franstalige Vlaamse schrijver Emile Verhaeren ,  voor eeuwig uitkijkt op de prachtige Scheldedijken.  We merkten op dat de dorpskom bijzonder goed werd opgeknapt , met enkele mooie huisjes en enkele taverne-restaurants.  Tussen de kerk en de Scheldekaai is in het oude veerhuis ‘ het Verhaeren Museum ‘ ondergebracht.  We flaneerden dan ook geruime tijd langs de schilderachtige oevers van dit brede water , waarbij we konden uitkijken en dromen over de mooie Schelde en de groene oevers aan de overzijde.. We bleven echter het jaagpad , veelal langs een weelderig begroeid schorrengebied , volgen in de richting van Mariekerke , het vissersdorp en palingdorp bij uitstek zo te zien aan de vele restaurantjes en palingbedrijfjes. Alwaar we net voorbij de kerk kennis maakten met een type roeiboot waar ze hier vroeger mee visten. Het bleek een Mariekerkse jol te zijn waarmee de  vissers voornamelijk op visvangst trokken stroomafwaarts Antwerpen tot aan de Nederlandse grens.    In ieder geval bleef het mooi wandelen hier aan de boorden van de Schelde met zijn aanpalende schorren , dijken en polders. Via de kerkberm hadden wij een pracht zicht op de stroom en Sint Amands. Naast het kleine Onze Lieve Vrouwekerkje staat een beeld van priester-dichter Jan Hammenecker, die zich alhier  hechte aan de Schelde en het vissersdorpje. Om de vijf jaar komt zijn leven nog tot uiting in het passiespel ‘ Christus aan de Schelde ‘. Het was ook hier dat wij een tijdje afscheid mochten nemen van de dapperen en  de wandeling ons nu bracht naar een gebied van  mooie landschappen van wilgen ,  canada’s en een opvallend veld van venkel.  Volgens de bordjes konden we er uit afleiden dat we resoluut afstevenden in de richting van Branst , alwaar we de 100 km terug treffen voor een laatste rust iets voor de dorpskern.  Gezamenlijk gaan we op zoek naar de aankomst , alwaar we langs de straatkant ietwat gegeneerd mee profiteren van de vele aanmoedigen en gelukwensen. De kilometers worden ondertussen afgeteld , nog 4 , ietwat later nog 3. Waarna we net ter hoogte van  een idyllisch kapelletje ter ere van onze lieve vrouw der gebeden (daterend rond 1600) , de 100 km stappers alleen laten op weg naar hun euforische & triomfantelijke intrede van Bornem. Wijzelf worden opnieuw een voortreffelijke natuurwandeling van stoffige zandwegels  rond het ‘ kasteel de Sainte Aldegonde van Bornem ‘ aangeboden.  Waarbij het ons opvalt dat alhier trouwens   tevens de overheerlijke ‘ witte asperges de Calfort ‘ in menig moestuintje geteeld  worden.  We kregen er zowaar ‘ water van in de mond ‘ , als ook voor ons het kerkje van Bornem opduikt en we ons de menigte in begeven …  om die aanstekelijke ambiance en de aankomst van duizenden moedigen mee te pikken. 

Ooit moeten we hem toch ook eens doen …. Die DODENTOCHT !!!

20:18 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

08-08-08 Tot volgend jaar in de Startzone :-).
Wandelgroetjes, Maaike (De Duveldrinkster, hihi)

Gepost door: maaike | 15-08-07

De commentaren zijn gesloten.