26-12-07

BETOVERENDE HERFSTRITMES KLEUREN ZONIENWOUDTOCHT ...

 Zoniënwoudtocht

ijsetrippers
Ijsetrippers Overijse

25 november 2007

 

De Zuidrand van Brussel is rijk voorzien van groen en daar profiteert de wandelclub Ijsetrippers uit Overijse maar al te graag van , door eens op het jaar een kanjer van een tocht op het wandelmenu te plaatsen , met name de Zoniënwoudwandeltocht.

Temperaturen tegen het vriespunt aan maakten in feite van deze herfstklassieker een vroege winterwandeling , maar dit kon ons en blijkbaar ook vele andere wandelaars niet afschrikken om af te zakken naar Hoeilaart. Bij onze aankomst rond de klok van negen was het reeds gezellig druk in en rond de inschrijfzaal. Niet verwonderlijk wanneer men samen toekomt met een  meute autocars komende uit gans België. Uit de training- en wandelpakken konden we er zowaar ook enkele West- & Oost-Vlaamse wandelclubs uitpikken met name de Moedige Wandelaars uit Beernem , de Toebakstappers uit Wervik en de Zilverdistels uit Dendermonde. Meteen redenen genoeg om her en der een praatje te slaan , alvorens ons feitelijk op de omlopen te gaan begeven.

Overijse 1 Overijse 2 Overijse 3
 

 

Na wat inleidende best te pruimen schermutselingen langs het stevig klimmend druivendorp, zorgde het Jan van Ruisbroeckpark met haar statig neogotische gemeentehuis voor de eigenlijke intro van deze tocht , waarbij de natuur vanaf nu nooit meer veraf zou zijn …Want nu werden we via het Hazendalwandelpad resoluut losgelaten op de majestueuze bospaden van het Zonïenwoud. De afgevallen bladeren ritselden vrolijk onder onze wandelsloffen , terwijl het prachtig herfstpalet nog des te meer schitterde onder de nevelslierten , die kleurrijk contrasteerden met de zwarte , kaarsrechte beukenstammen en dreven die als statige zuilen aan het hemelgewelf schenen te schragen.

Menig kabouterhuisje piepte tussen het groen van enkele varens of mos door , waarbij de regendauw net als parels glinsterden. En toen een voetgangersbruggetje ons onder de Brusselse ring bracht veranderde het Zoniënwoud in een grillig reliëf , waarbij de op- en neergaande smalle wandelpaadjes langs een kronkelende lege beek ons maar bleven bekoren. We raakten maar niet uitgekeken op de rijke verscheidenheid van dit prachtig woud , waarbij om de hoek of andere dreef , telkens een nieuw subliem natuurbeeld opdook. Dat dit een heerlijk stukje wandelen was dat ons uiteindelijk na 9 km afleverde in een school aan de bosrand van Auderghem , zal menig met mij ééns zijn

Overijse 1 Overijse 2 Overijse 3

Ondertussen bevonden we ons reeds na de rust in de Drijborrenvallei , alwaar ook nu weer een resem van schitterende bospaden en enkele oude karakteristieke kasseiwegels de bovenhand haalden. Het viel ons tevens op dat niettegenstaande de frisse temperaturen ook menig gelegenheidswandelaar , mountainbiker en jogger deze heerlijke groene long van Brussel weet te vinden. En nadat we nog eventjes onder de brug van de autoweg gedoken waren , werd het boslandschap nu grotendeels beheerst door rechtlijnige bosdreven in de beurt van de welgekende Welriekende. Uiteindelijk belandden we aan de bosrand waar enkele dorpswegels ons Jezus-Eik binnenloodsten. De hoofdstraat wordt er gedomineerd door het fraaie barokke bedevaartkerkje. Na de controle mochten we nu heel eventjes huisjes kijken , maar het eerste kerkwegeltje geprangd tussen twee schitterende villa’s liet ons alweer het Zoniënwoud induiken. Als ik het goed heb mochten we nu samen al keuvelend genieten van het beschermde Kapucijnenbos , waarbij het in 1902 aangelegd Arboretum van Tervuren werd aangelegd. Onze bospaden werden iets opener en tussen de bomen door konden we ons nu ook af en toe eens vergapen op enkele graspaden of de glimmende spiegel van een fraaie vijver. De fraaie Blankedelle vallei zorgde dat we het hoofdstuk Zoniënwoud ook definitief mochten afsluiten. We mochten nu kennismaken met een opener zicht op het heuvelachtige landschap van de Ijse-vallei. Vanop een hoogte kregen we nog een mooi zicht op het karakteristieke Sint-Clemenskerk , waarna we met een steile duik terug de richting uitkozen van Hoeilaart. Enkele laatste dorpswegels , lieten ons nog even zien dat dit dorpje ooit de naam ‘ Glazen Dorp ‘ mocht dragen. Vele van de druivenserres liggen er nu jammer genoeg bekommerd bij wegens economische moeilijkheden. Maar de betovering die uitgaat van de Brabantse druif zal blijven bekoren , net als de Zoniënwoudwandeltocht trouwens , die ons vandaag in alle opzichten wist te boeien met een schitterende natuurwandeling van de hand van Wilfried Rogier en zijn ganse meute Ijsetrippers.

Bekijk het volledige fotoboek.

16:58 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.