09-08-08

TAALGRENSWANDELEN IN HET PAJOTSE BELLINGEN

Wandelbloggend Vlaanderen had blijkbaar zijn zonen en dochters vandaag de richting uitgestuurd van het landelijke Pajotse woondorp Bellingen. Tijdens onze wandelescapade zouden we immers, heelwat ons bekende schrijvende en fotograferende wandelaars mogen begroeten. Vanuit de sportterreinen van Sk Bellingen hield de plaatselijke wandelclub er reeds voor de 13de maal haar Taalgrenswandeling.

Een unieke zwerftocht die de deelnemers over afstanden van 7 tem 50 km moest brengen langs één der mooiste stukjes natuur van het glooiende Pajottenland en de Roman Païs stond immers te wachten. We kiezen voor de middelmaat en gaan resoluut voor de 28km. Heel veel werk hield het niet in zich om ons alvlug bezijden de immens opgestelde feesttent de boerenbuiten op te geven. Meteen zweven we zowaar op een gezapige manier tussen hemel en aarde door een op en neer deinend landschap , een golvende compositie van bos en gras , een landschap ook met machtige bomen en statige vierkantsboerderijen naarstig neergepoot in de nabijheid van enkele bescheiden doch best pittoreske en opmerkelijke dorpjes.

Een eerste brokkenpad die ons de hoogte injaagt laat de wandeling helemaal openbloeien , temeer we ons oogvlies vleiend laten nederkijken op het intieme beeld van het nabijgelegen dorpje van Beert. Steevast laat een klimmend veldweggeltje ons nu eens uit en dan weer evenvlug terug het glooiend dal instappen. Aan de horizon ontwaren we in de nabijheid van het Kattenhol een indrukwekkend aantal kerktorentjes van even lieflijk ogende Pajotse dorpjes , terwijl we ons aan de andere kant mogen vernoegen aan de impossante tv-mast van Sint Pieters Leeuw en de silhouetten van onze Brusselse grootstad.

Iets verder ter hoogte van een typische Brabantse vierkantshoeve worden we zowaar de immense boomgaard van D’Haemer ingedrumt. De verende graspaden nemen ons een tijdlang mee op sleeptouw langs het aardse paradijs van smakelijk ogende peertjes en appels tot een eerste rust in de voetbalkantine van SK Pepingen.

Een resem kerkwegeltjes vertellen ons hierna de geschiedenis van de boeren en boerinnen , die lang geleden te voet van hun pachthoeve naar de vroegmis trokken. Geparfumeerd met de geur van de stal , waarin ze in de vroege uurtjes hun dieren hadden verzorgd , gingen ze door weer en wind hun geloof gaan belijden bij meneer pastoor. Wijzelf mogen ons optrekken aan het pittoreske beeld van een vrome geurige weidedoorsteek die ons innig dient te voeren naar de restanten van de eeuwenoude abdijhoeve van Cantimpré en de Onze Lieve Vrouwkerk van Bellingen. Op de bonkige binnenkoer van het erf liggen arduinstenen met Virtus omnia donat 1609 als opschrift, eertijds de getuigen van een glorieus monnikkenverleden.

IMG_3560

Langs de overluifende inrijpoort met houten lakei en de omheiningsmuur van natuursteen en arkoze verlaten we het romantisch straatbeeld van Bellingen , waarna we terug worden ondergedompeld in een enig stukje Pajottenland met zijn golvende akkers en weilanden, zijn schitterende vergezichten. Het brengt ons ter hoogte van een avontuurlijk stukje privédoorsteek van het klooster Ter Loo , alvorens een tweede rust te treffen in het overbedrukte CC De Kring.

Nadat we terug de controle achter ons hadden gelaten , vatte de 28 km een aparte lus aan. We doorkruisten een immers prachtig landschap , die warempel blijkbaar alleen maar gespeend was met ogenschijnlijke veldwegels die elkaar midden de golvende akkers doorkruisten.

En toen een zoveelste karrenspoor ons de indruk gaf eventjes zich naar een dorpskern af te wenden was het alleen maar schijn om ons te gaan onderdompelen in het privé-domein van kasteel '' Ten Daele '' of het moerassige en drassige Moulie Bos . Het was pas na ettelijke heerlijke kilometers dat we tenslotte terug tussen de mensen belandden , kwestie van nog eventjes te rusten in de loodsen van een plaatselijke fruithandel.

Ook hierna konden we meer dan een uur lang ons gedijen op beeldige boerenslagen en kerkwegels die soms schitterend opklommen naar de één of andere heuveltop , waarachter zich telkens weer een subliem zicht onthulde. Via een lange , schitterende veldwegel , belandden we eventjes op het grondgebied van Tubize en zo ook ' Le Roman Païs " . We bleven zowaar steevast balanceren tussen het Waals en Vlaams gewest waarna een reeks van onuitputtelijke veldwegels ons kriskras de richting uitstuurde van het  Bellingenbos en een tweede pitstop bij fruithandel Freya.

Gestevigd met een geurig stukje gegrild spek , een ouderwetse boerestute en een pittig Beersels blondje konden we het laatste stukje gaan aanvatten.  Prozaïsch werden we een tweede maal het Moulie Bos ingedropt , alwaar drassige wegen zich een spoor trokken langs de dichte begroeiing en een weidedoorsteek.

We doken nog een allerlaatste maal de vallei in , alwaar zich in de verte reeds de immense feesttent manifesteerde.  Doch we dienden eerst in een wijde bocht rond het dorpje te stappen , alvorens ons te gaan begeven in het gedruis van een ware Vlaamse Wandelkermis net op de taalgrens.

11:44 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.