31-08-08

MOULES FRITES vanuit Philippine

Het Zeelandse Philippine is sinds mensenheugenis gekoppeld aan een culinaire lekkernij. Want wie Philippine zegt , zegt mosselen …  Het dorp amper 60ha groot en met 2200 inwoners is inderdaad zowat het mekka geworden van talrijke specialiteiten  die ook maar iets te maken heeft met mosselgerechten.  Verdeeld over acht restaurants , waarbij maar liefst vijf van de acht patrons familie zijn van elkaar (allen hebben als grootvader immers Arie Wiskerke) , weten ze als geen ander de befaamde mosselen op ‘ Philippiense wijze ‘ aan de man/vrouw te brengen.


IMG_3969 - kopie

Jaarlijks tijdens het laatste weekend van augustus kiezen de burgemeesters van Zeewsch-Vlaanderen de nieuwe mosselwijn.  In Philippine gaat dit gepaard met een heus mosselfeest , waarbij naast een rommelmarkt , straattheater , showbands , muziek en uiteraard ook gekookte mosselen … zowaar sinds een 11-tal jaar de naburige wandelclub uit Assenede op de proppen kwam met een Mosselfeestentocht.

Meteen een schot in de roos zo bleek bij onze aankomst zaterdag 30 augustus laatstleden in sportcomplex ’t bermpje.  De Chatons uit Ronse en Les Marcheurs de la sylle hadden immers net een lading leden uitgeladen die maar al te graag een dagje stappen en culinair kuieren  zagen zitten.

Vanuit de te krappe voetbalkantine werden we vooralsnog bezijden de sportterreinen een groenrijke woonwijk ingestuurd. En ook hier bleek duidelijk dat Philippine leeft van mosselen … je kon het maar niet bedenken of in iedere straatnaam zat  wel het woord ‘mossel’  verwerkt …  Kriskras leidde de omloop ons dus via de Mosselbank , de Mosselpolderstraat of andere Mosselverkorting om uiteindelijk de weidse polders in te trekken.

Geheveld op een talud omgeven door een statige bomenrij werden we zowaar ondergedompeld op oneindige vlakke landerijen van hoe raad je het ook ‘ de mosselpolder ‘.  Tijdens de 17de eeuw vormde dit gebied en het haventje van Philippine een belangrijke aanvoerroute vanaf de Westerschelde.  De zee trok zich terug en er ontpopte zich een desolaat gebied van polders , weiden , sloten en kreken waarbij   fladderende vlinders , grazende schaapjes en een hemelsblauwe lucht een tijdlang onze metgezel vormden.  

IMG_3924 - kopie IMG_3934 - kopie IMG_3938 - kopie


Met een aanstekelijk zonnetje boven onze kruin schoven we langzaam over de hoge dijk en het rustige landschap naar een eerste rustpost in een typische hoge Hollandse schuur .  Weliswaar nog ietwat te vroeg om ons te goed te doen aan die goddelijk uitziende “ reuze eclairs “

Meteen dus terug de weg op , waarbij voor ons een intens stukje groen prijkt. In kaarsrechte lijn voert een kanjer van een graswegel omgewoeld door talrijke konijnenpijpen ons langs het talud van het Isabellakanaal.  Uiteindelijk mogen we dan toch via de gelijknamige isabellabrug gezapig flaneren langs de oevers van het afwateringskanaal dat het natuurdomein van de braakman verbind met het Belgische leopoldkanaal in het naburige Boekhoute. Waarna enkele sompige dreven van een nabijgelegen bospartijtje het overnemen en ons feilloos na een elftal kilometers voor een tweede maal deponeren in de Hollandse loods.

Enkele smoezelende dames zitten te genieten van een koffietje met één van die reuze éclairs , watertandend gaan we er ons algauw ook maar eentje halen … smaken dat het deed !

Voldaan stappen we verder waarbij we terug een stukje isabellakanaal voor onze rekening mogen nemen en duidelijk de richting uitkiezen van de ‘ Braakman ‘.  Tot 1952 kwam de zee tot hier en was de Braakman , een oude zee-arm  rijk aan garnalen , mosselen en andere schelpdieren zodat de naburige dorpjes uitgroeiden tot bloeiende vissershaventjes.  In 1952 gingen de Nederlanders het gebied gaan afdammen zodat een waardig natuurdomein is gaan ontstaan. Kilometers lang mochten we kriskras gaan kuieren onder de lommerrijke loofbomen van dit domein , waarna een graspad ter hoogte van een spaarbekken ons over een bochtige hoge dijk bracht langs immer kaarsrechte grachten omzoomd door rietkragen.  In de verte ontwaren we zowaar de dampende industrietorens van Terneuzen en de nabijgelegen Westerschelde , zo ver ging het echter niet en wendde de omloop zich af binnen het typische vlakke landschap richting een laatste rust .

Het uitbundig weertje deed menig niet enkel grijpen naar een stoel op het in der haast samengesteld buitenterras, maar eveneens naar ne goeien ‘ Augustijn ‘ … , we hadden er zowaar uren kunnen blijven kletsen maar er wachtte ons nog een laatste lus.

En ook hier werden we nog een laatste maal de hoogte ingestuwd over een hoge dijk … aan de horizon reikten de molenwieken van enkele windturbines doch vooral het pittoreske dorpje van Hoek.  Weliswaar te veraf , zodat we de andere kant op wenden richting binnenstad Philippine om ons onder te dompelen in de sfeer van die beruchte en befaamde Mosselfeesten.  Tal van kraampjes , optredens van showbands en fanfares , liters bier en uiteraard mosselen … vormden hier de grote troef.  Wijselijk sloten we af … met ‘ Moules frîtes ‘.

12:06 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.