31-08-08

MOULES FRITES vanuit Philippine

Het Zeelandse Philippine is sinds mensenheugenis gekoppeld aan een culinaire lekkernij. Want wie Philippine zegt , zegt mosselen …  Het dorp amper 60ha groot en met 2200 inwoners is inderdaad zowat het mekka geworden van talrijke specialiteiten  die ook maar iets te maken heeft met mosselgerechten.  Verdeeld over acht restaurants , waarbij maar liefst vijf van de acht patrons familie zijn van elkaar (allen hebben als grootvader immers Arie Wiskerke) , weten ze als geen ander de befaamde mosselen op ‘ Philippiense wijze ‘ aan de man/vrouw te brengen.


IMG_3969 - kopie

Jaarlijks tijdens het laatste weekend van augustus kiezen de burgemeesters van Zeewsch-Vlaanderen de nieuwe mosselwijn.  In Philippine gaat dit gepaard met een heus mosselfeest , waarbij naast een rommelmarkt , straattheater , showbands , muziek en uiteraard ook gekookte mosselen … zowaar sinds een 11-tal jaar de naburige wandelclub uit Assenede op de proppen kwam met een Mosselfeestentocht.

Meteen een schot in de roos zo bleek bij onze aankomst zaterdag 30 augustus laatstleden in sportcomplex ’t bermpje.  De Chatons uit Ronse en Les Marcheurs de la sylle hadden immers net een lading leden uitgeladen die maar al te graag een dagje stappen en culinair kuieren  zagen zitten.

Vanuit de te krappe voetbalkantine werden we vooralsnog bezijden de sportterreinen een groenrijke woonwijk ingestuurd. En ook hier bleek duidelijk dat Philippine leeft van mosselen … je kon het maar niet bedenken of in iedere straatnaam zat  wel het woord ‘mossel’  verwerkt …  Kriskras leidde de omloop ons dus via de Mosselbank , de Mosselpolderstraat of andere Mosselverkorting om uiteindelijk de weidse polders in te trekken.

Geheveld op een talud omgeven door een statige bomenrij werden we zowaar ondergedompeld op oneindige vlakke landerijen van hoe raad je het ook ‘ de mosselpolder ‘.  Tijdens de 17de eeuw vormde dit gebied en het haventje van Philippine een belangrijke aanvoerroute vanaf de Westerschelde.  De zee trok zich terug en er ontpopte zich een desolaat gebied van polders , weiden , sloten en kreken waarbij   fladderende vlinders , grazende schaapjes en een hemelsblauwe lucht een tijdlang onze metgezel vormden.  

IMG_3924 - kopie IMG_3934 - kopie IMG_3938 - kopie


Met een aanstekelijk zonnetje boven onze kruin schoven we langzaam over de hoge dijk en het rustige landschap naar een eerste rustpost in een typische hoge Hollandse schuur .  Weliswaar nog ietwat te vroeg om ons te goed te doen aan die goddelijk uitziende “ reuze eclairs “

Meteen dus terug de weg op , waarbij voor ons een intens stukje groen prijkt. In kaarsrechte lijn voert een kanjer van een graswegel omgewoeld door talrijke konijnenpijpen ons langs het talud van het Isabellakanaal.  Uiteindelijk mogen we dan toch via de gelijknamige isabellabrug gezapig flaneren langs de oevers van het afwateringskanaal dat het natuurdomein van de braakman verbind met het Belgische leopoldkanaal in het naburige Boekhoute. Waarna enkele sompige dreven van een nabijgelegen bospartijtje het overnemen en ons feilloos na een elftal kilometers voor een tweede maal deponeren in de Hollandse loods.

Enkele smoezelende dames zitten te genieten van een koffietje met één van die reuze éclairs , watertandend gaan we er ons algauw ook maar eentje halen … smaken dat het deed !

Voldaan stappen we verder waarbij we terug een stukje isabellakanaal voor onze rekening mogen nemen en duidelijk de richting uitkiezen van de ‘ Braakman ‘.  Tot 1952 kwam de zee tot hier en was de Braakman , een oude zee-arm  rijk aan garnalen , mosselen en andere schelpdieren zodat de naburige dorpjes uitgroeiden tot bloeiende vissershaventjes.  In 1952 gingen de Nederlanders het gebied gaan afdammen zodat een waardig natuurdomein is gaan ontstaan. Kilometers lang mochten we kriskras gaan kuieren onder de lommerrijke loofbomen van dit domein , waarna een graspad ter hoogte van een spaarbekken ons over een bochtige hoge dijk bracht langs immer kaarsrechte grachten omzoomd door rietkragen.  In de verte ontwaren we zowaar de dampende industrietorens van Terneuzen en de nabijgelegen Westerschelde , zo ver ging het echter niet en wendde de omloop zich af binnen het typische vlakke landschap richting een laatste rust .

Het uitbundig weertje deed menig niet enkel grijpen naar een stoel op het in der haast samengesteld buitenterras, maar eveneens naar ne goeien ‘ Augustijn ‘ … , we hadden er zowaar uren kunnen blijven kletsen maar er wachtte ons nog een laatste lus.

En ook hier werden we nog een laatste maal de hoogte ingestuwd over een hoge dijk … aan de horizon reikten de molenwieken van enkele windturbines doch vooral het pittoreske dorpje van Hoek.  Weliswaar te veraf , zodat we de andere kant op wenden richting binnenstad Philippine om ons onder te dompelen in de sfeer van die beruchte en befaamde Mosselfeesten.  Tal van kraampjes , optredens van showbands en fanfares , liters bier en uiteraard mosselen … vormden hier de grote troef.  Wijselijk sloten we af … met ‘ Moules frîtes ‘.

12:06 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-08-08

Molenstappers zorgen voor Vlaamse wandelkermis

Ruiselede zal het geweten hebben …  , afgelopen zondag 17 augustus werd de molengemeente immers ondergedompeld in de sfeer van een ware Vlaamse wandelkermis. Reeds van ’s morgens vroeg bleven de wandelaars voornamelijk uit alle hoeken van West- & Oost-Vlaanderen  toestromen in het Instituut Sancta Maria .

IMG_3696 - kopieAlles lag in het kader van de Chimay wandeling , een organisatie van de plaatselijke Molenstappers , die tevens binnen de wandelfederatie Aktivia opgenomen is als wisselbeker- & drie sterrentocht.   De wandelclub had er parcoursen uitgetekend gaande van 5 tot en met 35 kilometer in het spoor van de molens die een stukje historisch rijkdom van Ruiselede symboliseren en veelal langs rustige landelijke wegen , kerkwegels , dreven en landbouwwegen liepen.

 

 

Opmerkelijk was eveneens de doorgang van heelwat privaatwegen & -domeinen , waaraan de gemeente Ruiselede nog rijk is.  De talrijke bospartijen van het gemeentebos , de Vorte Bossen en het domein De Formanoir met zijn mooie drevenpatronen vormden het wandelterrein van de langere afstanden.  Dit jaar stonden de deelgemeenten van Kruiskerke en Doomkerke in de kijker , waarbij onderweg in goed gestructureerde rustposten de talrijke deelnemers konden genieten van enkele gratis toegiften.  Tergelegenheid van deze dertiende kermistocht werden de deuren van de statige Knokmolen wagenweid opengezet , waarbij de molenaar in geuren en kleuren een stukje molengeschiedenis aan de man bracht.

 IMG_3702 - kopie

Eens de kleinere afstanden bij de stevige stappers werden gevoegd , diende nog een lus in en rond de dorpskern te worden gestapt , waarbij het statige gerestaureerde neogostisch gemeentehuis en aanpalend gemeentepark centraal stonden.

 

Hoeft het nog gezegd dat wij zowel bij de stappers als de organisatoren niks anders dan tevreden gezichten konden waarnemen . Voorzitter Frans Dehouck en zijn team mochten beslist terugblikken op een geslaagde organisatie waaraan maar liefst 2800 stappers deelnamen.

Het hadden er wellicht wat meer kunnen zijn , indien het brokkelweer in de namiddag wat langer op zich had laten wachten. De wandelaars lieten het alvast niet aan hun hart komen, want  op het binnenplein van de start- & aankomstplaats heerste een gezellig onderonsje met hoe kan het ook anders een voortreffelijk Chimay biertje en stukje abdijkaas als afsluitend geheel. 

 IMG_3717 - kopie

 Van wandelen een feest maken !  De Molenstappers waren er in ieder geval wonderwel in geslaagd en nodigen elkeen uit op zondag 21 december . Dan vind immers vanuit Doomkerke een heuse Putje de Wintertocht plaats.

Bekijk eveneens de bijhorende fotoreportage

19:39 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-08-08

slijpskapelle

club347

Vanuit Slijpskapelle , een piepklein dorpje geprangd tussen wielergemeente Moorslede en bedevaartsoord Dadizele , richtte wandelclub de Velodroomvrienden reeds voor de twaalfde maal haar gelijknamige wandeltochten in.

Ruim 1300 deelnemers mochten er niet enkel de karakteristieke kenmerken van een prachtige landelijke wandeling gaan opsnuiven maar eveneens een fantastische dorpssfeer en oude nostalgische levenswijze alwaar iedereen , iedereen kent.

Uiteraard niks dan tevreden gezichten binnen de wandelbrigade onder leiding van voorzitter Wydooghe , na de succesrijke Pompeschitterstocht vanuit Dadizele enkele maanden terug konden ze ook nu weer rekenen op de aanwezigheid van de stappers. Ui alle hoeken van Vlaanderen wisten ze af te zakken naar Slijpskappelle , onder de voornaamste aanwezige verenigingen treffen we vooral de burenclubs aan . Op de tabellen prijken de Drevetrotters Zonnebeke met 98 leden als primus , gevolgd door Sterrebosstappers  Roeselare , de Wervikse wandelsportvereniging en Brigandtrotters Ingelmunster.

De Velodroomvrienden geven alvast afspraak op zaterdag 11 oktober , want dan vind vanuit thuisbasis Moorslede hun Ten Bunderentocht plaats die de deelnemers moet brengen in en rond het Lievensdorp.

Lees eveneens het bijhorend wandelverslag omtrent deze 12° Velodroomtocht in onze rubriek " verslaggeving "

 

10:27 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-08-08

PROVINCIALE WANDELROUTE : GASTHUISBOSSEN

10gasthuisbossen

In de Westhoek verwacht men ongetwijfeld open landschappen en weidse einders op een wandeling. Maar er zijn wel degelijk ook bossen in de regio. Meer zelfs, in deze bossen kun je naar hartelust wandelen.

Ten zuiden van Ieper ligt een heuvelrug die deel uitmaakt van de Ieperboog ' Ypres Salient ' tijdens de Provinciale wandelroute " Gasthuisbossen " wordt juist dit stukje glooiend landschap centraal geplaatst.

De Gasthuisbossen bestaan uit acht verschillende domeinen verspreid over Zillebeke , Zandvoorde en Wijtschate. Tijdens de middeleeuwen waren ze eigendom van de Ieperse Godshuizen en Gasthuizen , in feite de voorloper van het huidige OCMW. Eind 1996 werd 200 ha bos voor 99 jaar in erfpacht genomen door de provincie West-Vlaanderen , zodat de bossen werden opengesteld voor het publiek.

De provinciale wandelroute van 10 km lang, gekenmerkt met haar zeshoekige bordjes leidt door drie van de acht domeinen , met name : De Zwarte Leen , Groenenburg en Zandvoordebos.

WANDELBESCHRIJVING

Meteen loopt het parcours mits enkele draaipoortjes letterlijk door de weilanden van de Zwarte Leen. Gelukkig voor ons houden de runderen eerbiedig afstand van ons de tweevoeter , een bordje wijst erop de dieren niet te doen schrikken en daar houden we ons ook aan.  We bevinden ons in het drassige brongebied van de Vijverbeek & Bassevillebeek, en moeten zo al opletten onze voeten droog te houden of deze niet in de één of andere koeienvlaai te deponeren.

Gelukkig verloopt alles voorbeeldig , waarna een schier van triomfantelijke beukendreven deel uitmakend van de Groenenburg nu hoofdzakelijk de toon vormen van deze wandelroute. Hierbij speelt het zonlicht schijnend met haar kleurpalet over een veelheid van begroeiing.

Ter hoogte van de Oude Zonnebekestraat mogen we zowaar nog eens het bos verlaten voor een doorgronde vettig karrenspoor bezijden de bosrand dat ons de richting uitstuurt van de Everzwijnhoek en het Passendaleveld. Glooiende vergezichten ontvouwen zich over het golvend boslandschap. Ze behoorden ooit toe tot de Canadese sector van de ' Salient of Ypres ' , waarbij de heuvels een naam kregen volgens hun hoogte boven de zeespiegel. Zo liggen de memorials van Hill 60 & Hill 62 hier helemaal niet ver vandaan. Het is duidelijk dat we hier in een gebied wandelen waar in 1914-1918 fel strijd werd gevoerd , als we een overblijfsel van een scrapnel op onze wandelweg treffen.

DSC_0007 - kopie

Een miniscuul stappad geprand tussen de prikkeldraad loodst ons hierna de Godschalkbossen in, een stukje privé domein dat recent door de provincie werd aangekocht en gedeeltelijk opengesteld. Op een open plek treffen we er zowaar een mooi stukje heidegebied. Het wordt beheerd door de Ieperse milieudienst , dat zo een tweetal jaar terug een verstikkende strooisellaag liet weggraven. Bleek dat op deze plaats een eeuwenoude zadenbank van struikheide , brem , tormentil , veldblies en schapezuring nog voldoende levenskrachtig waren. En zie daar de nieuwe heide ontwikkelt zich blijkbaar wonderwel.

Op een rustige manier trokken we door naar de contouren van een stukje Zandvoordebos dat wonderwel werd begroeid met grove en Corsicaanse den. Doch voor het zover was dienden we vooreerst nog een tweede stukje van het glooiend Passendaleveld voor onze rekening te nemen. Een slingerend op een neer verende graswegel gekleurd met een mix van plantjes en frivool fladderende zandoogjes schonk ons een betoverend uitzicht op de donkere ruggen van de Leievallei en het nabijgelegen dorpje van Zandvoorde.

Waarna het in stijgende lijn verder gaat naar het Vijfwegenpunt , het leest het reeds duidelijk in de naam , inderdaad alhier kruisen vijf wegen elkaar midden het 85 ha groot Groenenburg bos.  Blijkbaar voelt de adelaarsvaren er zich opperbest tussen de schaduwrijke en zurige naaldbossen. Uit de vochtige bosgrond stijgen geuren die wij al een hele tijd niet meer geroken hadden en vervaagt het lawaai van een voorbijrazende auto in het gekwetter van menig bosbewoner. Medio augustus onthullen zich heerlijke taferelen van ontluikende paddestoelschimmen de revue.  Zou de wereld dan werkelijk op zijn kop zijn gaan staan ? 

gasthuisbossen
Uiteindelijk voert een laatste karrenspoor ons terug de bewoonde wereld in van Klein-Zillebeke , het start- & eindpunt van een best genietbare en rijkelijke boswandeling. "

DRIE THEMA's

Teneinde van deze Gasthuisbossenwandelroute optimaal te kunnen genieten stelt de provincie West-Vlaanderen een routebrochure voor , waarbij aan de hand van drie thema's diverse aspecten worden aangebracht.

 


In de routebrochure zijn 3 thema's uitgewerkt.
Een eerste kaderstukje handelt over het ontstaan van de Ieperboog, een 45 tot 63 m-hoge, langgerekte heuvelrug, die zich uitstrekt van Wijtschate over Zillebeke tot voorbij Passendale. 1 à 2 miljoen jaar geleden ontstond die heuvelkam als een brede riviermonding in zee.
De Ieperboog vormt meteen ook de waterscheidingslijn tussen het IJzer- en het Leiebekken.

Een tweede thema brengt ons bij de Gasthuisbossen zelf. Die werden tijdens de middeleeuwen eigendom van de Ieperse 'Godshuizen' en 'Gasthuizen'. Daardoor ontsnapten ze tijdens het Franse Bewind aan onteigeningen en ontginning. De tornado van WOI vernietigde echter alles.
Na de oorlog werd beslist enkel die gebieden te herbebossen die ook voor 'den Grooten Oorlog' bebost waren. Eind 1996 werd 200 ha bos voor 99 jaar in erfpacht genomen door de provincie West-Vlaanderen.

Een derde thema heeft het over de unieke fauna en flora. Het voorkomen van een ruim aantal vogelsoorten schenkt aan de Gasthuisbossen een duidelijke natuurwaarde. Maar de voorbije decennia werden ook ree en vos hier vaste bewoners. De grove den en de Corsicaanse den komen het meest voor. De Corsicaanse heeft een bovenstam die oranje kleurt. Rond 1985 begon een systematische omzetting van naaldhout naar streekeigen loofhout, vooral zomereik.

09:45 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-08-08

TAALGRENSWANDELEN IN HET PAJOTSE BELLINGEN

Wandelbloggend Vlaanderen had blijkbaar zijn zonen en dochters vandaag de richting uitgestuurd van het landelijke Pajotse woondorp Bellingen. Tijdens onze wandelescapade zouden we immers, heelwat ons bekende schrijvende en fotograferende wandelaars mogen begroeten. Vanuit de sportterreinen van Sk Bellingen hield de plaatselijke wandelclub er reeds voor de 13de maal haar Taalgrenswandeling.

Een unieke zwerftocht die de deelnemers over afstanden van 7 tem 50 km moest brengen langs één der mooiste stukjes natuur van het glooiende Pajottenland en de Roman Païs stond immers te wachten. We kiezen voor de middelmaat en gaan resoluut voor de 28km. Heel veel werk hield het niet in zich om ons alvlug bezijden de immens opgestelde feesttent de boerenbuiten op te geven. Meteen zweven we zowaar op een gezapige manier tussen hemel en aarde door een op en neer deinend landschap , een golvende compositie van bos en gras , een landschap ook met machtige bomen en statige vierkantsboerderijen naarstig neergepoot in de nabijheid van enkele bescheiden doch best pittoreske en opmerkelijke dorpjes.

Een eerste brokkenpad die ons de hoogte injaagt laat de wandeling helemaal openbloeien , temeer we ons oogvlies vleiend laten nederkijken op het intieme beeld van het nabijgelegen dorpje van Beert. Steevast laat een klimmend veldweggeltje ons nu eens uit en dan weer evenvlug terug het glooiend dal instappen. Aan de horizon ontwaren we in de nabijheid van het Kattenhol een indrukwekkend aantal kerktorentjes van even lieflijk ogende Pajotse dorpjes , terwijl we ons aan de andere kant mogen vernoegen aan de impossante tv-mast van Sint Pieters Leeuw en de silhouetten van onze Brusselse grootstad.

Iets verder ter hoogte van een typische Brabantse vierkantshoeve worden we zowaar de immense boomgaard van D’Haemer ingedrumt. De verende graspaden nemen ons een tijdlang mee op sleeptouw langs het aardse paradijs van smakelijk ogende peertjes en appels tot een eerste rust in de voetbalkantine van SK Pepingen.

Een resem kerkwegeltjes vertellen ons hierna de geschiedenis van de boeren en boerinnen , die lang geleden te voet van hun pachthoeve naar de vroegmis trokken. Geparfumeerd met de geur van de stal , waarin ze in de vroege uurtjes hun dieren hadden verzorgd , gingen ze door weer en wind hun geloof gaan belijden bij meneer pastoor. Wijzelf mogen ons optrekken aan het pittoreske beeld van een vrome geurige weidedoorsteek die ons innig dient te voeren naar de restanten van de eeuwenoude abdijhoeve van Cantimpré en de Onze Lieve Vrouwkerk van Bellingen. Op de bonkige binnenkoer van het erf liggen arduinstenen met Virtus omnia donat 1609 als opschrift, eertijds de getuigen van een glorieus monnikkenverleden.

IMG_3560

Langs de overluifende inrijpoort met houten lakei en de omheiningsmuur van natuursteen en arkoze verlaten we het romantisch straatbeeld van Bellingen , waarna we terug worden ondergedompeld in een enig stukje Pajottenland met zijn golvende akkers en weilanden, zijn schitterende vergezichten. Het brengt ons ter hoogte van een avontuurlijk stukje privédoorsteek van het klooster Ter Loo , alvorens een tweede rust te treffen in het overbedrukte CC De Kring.

Nadat we terug de controle achter ons hadden gelaten , vatte de 28 km een aparte lus aan. We doorkruisten een immers prachtig landschap , die warempel blijkbaar alleen maar gespeend was met ogenschijnlijke veldwegels die elkaar midden de golvende akkers doorkruisten.

En toen een zoveelste karrenspoor ons de indruk gaf eventjes zich naar een dorpskern af te wenden was het alleen maar schijn om ons te gaan onderdompelen in het privé-domein van kasteel '' Ten Daele '' of het moerassige en drassige Moulie Bos . Het was pas na ettelijke heerlijke kilometers dat we tenslotte terug tussen de mensen belandden , kwestie van nog eventjes te rusten in de loodsen van een plaatselijke fruithandel.

Ook hierna konden we meer dan een uur lang ons gedijen op beeldige boerenslagen en kerkwegels die soms schitterend opklommen naar de één of andere heuveltop , waarachter zich telkens weer een subliem zicht onthulde. Via een lange , schitterende veldwegel , belandden we eventjes op het grondgebied van Tubize en zo ook ' Le Roman Païs " . We bleven zowaar steevast balanceren tussen het Waals en Vlaams gewest waarna een reeks van onuitputtelijke veldwegels ons kriskras de richting uitstuurde van het  Bellingenbos en een tweede pitstop bij fruithandel Freya.

Gestevigd met een geurig stukje gegrild spek , een ouderwetse boerestute en een pittig Beersels blondje konden we het laatste stukje gaan aanvatten.  Prozaïsch werden we een tweede maal het Moulie Bos ingedropt , alwaar drassige wegen zich een spoor trokken langs de dichte begroeiing en een weidedoorsteek.

We doken nog een allerlaatste maal de vallei in , alwaar zich in de verte reeds de immense feesttent manifesteerde.  Doch we dienden eerst in een wijde bocht rond het dorpje te stappen , alvorens ons te gaan begeven in het gedruis van een ware Vlaamse Wandelkermis net op de taalgrens.

11:44 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |