03-09-08

PROVINCIALE WANDELROUTE : KRATER & MIJNENWANDELROUTE


                                                                            Kraters%20en%20mijnenpad%20klein
   7 juni 1917 zou een belangrijke mijlpaal gaan betekenen in de geschiedenis van de 1ste Wereldoorlog. Op die dag zorgden de geallieerden voor een verrassingsoffensief dat naar verluid zelf tot in Parijs en Londen te horen was.  Ze lieten 19 dieptemijnen onder de Duitse stellingen tot ontploffen komen. Door die aanval veroverden
de Geallieerden het gebied tussen Wijtschate en Mesen.

De provinciale Kraters- & Mijnenwandelroute van 7 km lang , gekenmerkt door zijn zeshoekige bordjes herinnert en verbindt de meeste zichtbare relicten van die dag in en rond Wijtschate.

WANDELBESCHRIJVING :

Heuvelland het uiterst zuidelijke puntje van West-Vlaanderen wordt gekenmerkt door zijn typisch glooiend karakter , zijn beboste hellingen , prachtige vergezichten en weidse landbouwgronden. Doch het draagt ook de zichtbare sporen van de 1ste WO met zich mee. De scheidingslijn tussen de Duitse troepen en de geallieerden liep immers dwars door Heuvelland. De bloedigste wapenfeiten waren de slag om de Kemmelberg in april 1918 en de mijnenslag van Wijtschate (juni 1917).

Heel toepasselijk start de Kraters- & Mijnenwandelroute dan ook in de schaduw van de Wijtschaatse Sint-Medarduskerk , cruciaal gelegen op de hoogte van de Kapelenie zal het gebouw gedurende gans de tocht als een baken domineren en ons een eerste maal een enig zicht gunnen op de gracieuze golvingen en het nabijgelegen Bayernwald.

Van hieruit kan de stapper een extra lus maken van 2 km richting de Kroonaard , wij verkiezen de drassige verende graswegel voor ons die de richting uitwijst van het 19ha groot Kampagnebos. Langs het best smeuïg bospad stootten we zowaar op een bunkertunnel die nu omgevormd is tot vleermuizenhol. Het bos geleid door de nabije Wijtschatebeek  en tijdens de Eerste wereldoorlog in handen van de Duitse troepen , was een belangrijk gebied voor de Geallieerden. Het was dan ook reeds vanaf 1916 dat ze in deze regio volop aan het graven waren onder de Duitse stellingen. De Duitsers waren hiervan weliswaar op de hoogte en starten de bouw van een 30-tal verticale schachten die uitliepen in horizontale tunnels om de Britse aanvalstunnels te contouren. Eéntje ervan “ de Dietrich schacht ‘’ werd recent gerenoveerd en opengesteld voor het publiek. De schacht ligt dan ook op het traject van deze provinciale wandelroute.

Waarna het verder gaat naar de site van ‘ le Petit Bois ‘ en we in de verte twee kraters ontdekken. Het is hier dat in maart 1917 voor het eerst een elektrische graafmachine uitgetest werd om ondergrondse tunnels uit te graven. Het werd een mislukking en de zware machine boekte nauwelijks vooruitgang. Ze werd alras na enkele maanden stilgelegd en onder de grond achtergelaten. Daar bevindt ze zich nu nog steeds.

IMG_3894 - kopie IMG_3870 - kopie IMG_3877 - kopie

Hierna dienen we een tijdlang de drukke Wijtschatestraat te volgen , maar de enige zichten op het glooiend landschap en de robuuste Kemmelberg op de achtergrond maken veel goed. Hier vochten de katholieke 16th Irisch Division en de protestantse 36th Ulster Division op 7 juni 1917 hand in hand een verbeten strijd om de inname van Wijtschate .  Links in de richting van Kemmel valt ons oog op een zoveelste mijnkrater. Het is die van Peckham , alwaar zo’n 39500 kilo munitie op de bewuste zero-day tot ontploffing werd gebracht.  

Waarna de Scheerstraat ons verder over de glooiingen hevelt en via een karrenspoor de richting van de ‘ Spanbroekmolenkrater ‘ uitkiest. Drie eeuwen lang heeft de wind op deze hoogte de Spanbroekmolen aangedreven. Tot in november 1914 , toen hij tijdens hevige gevechten in Duitse handen terechtkwam.  De Spanbroekmolen lag op een heel strategische plek want vanaf hier tot in Belle ( Bailleul) konden de geallieerden geen voet meer verzetten of de Duitsers hadden het gezien. Deze plaats was van enorm belang tijdens de Britse offensief , doch het liep fataal af. Op het afgesproken tijdstip (zero hour) haperde het ontstekingsmechanisme. Toen de soldaten van de Ulster divisie uit hun loopgraven klauterde om de aanval in te zetten , liepen ze recht in de armen van de Duitse machinegeweren. En dan luttele seconden te laat ontplofte alsnog de mijn en raakten vijand en vriend bedolven onder dezelfde aarde.

De krater gegraven door the 171 Tunneling Company in 1916 is de best bewaarde en waarschijnlijk wel ook meest gekende . Omgedoopt tot ‘  Pool of Peace ‘ is het nu een vredevol oord van bezinning waarbij in de zomer wel honderden waterlelies het wateroppervlak sieren. Hier net ver vandaan in de schaduw van enkele knotwilgen kregen een 88 tal Britten een eeuwige rustplaats in het Lone Tree Cemetery , ze sneuvelden allen tijdens de eerste dag van de beruchte ontploffing.

Momenten die ons doen wegmijmeren tot bezinning wanneer we ons terug op pad begeven in het landschap van ‘ Messines Ridge ‘ en de Kruisstraat. Tussen steevast elkaar opvolgende glooiingen ontwaren we aan de horizon de merkwaardige koepeltoren van de Mesense  Sint-Niklaaskerk met in zijn zog de Ierse Vredestoren. Het was hier dat op 7 juni 1917 , 19 mijnen de stilte verscheurden en een gigantische vuurzee veroorzaakten. Het was hier dat op die bewuste dag de heuvelrug tussen Wijtschate en Mesen heen en weer schudde als nooit voorheen.

IMG_3885 - kopie IMG_3915 - kopie

Ze verschenen als negentien gigantische rozen met karmijnrode blaadjes of als enorme paddenstoelen die traag en majestueus oprezen uit de grond en daarna met een grandioze knal in stukjes uiteenspatten , waarbij veelkleurige zuilen van vuur , gemengd met aarde en scherven de hoogte injoegen.

Langzaam laten we ons leiden door dit heden ten dage vredig landschap , alwaar tenslotte een laatste stukje onverhard ons tussen de behuizing door feilloos afzet op de dries van Wijtschate.

Bekijk eveneens de bijhorende fotoreportage

 

14:23 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.