12-09-08

PROVINCIALE WANDELROUTE : DODE IJZERWANDELROUTE

dodeijzerWanneer men op verkenning gaat in de Westhoek in de omgeving van Poperinge , moet men er zeker en vast eens halt houden in Roesbrugge.  Wellicht zou men het eveneens de titel van ‘ mooiste dorp van West-Vlaanderen ‘ kunnen bestempelen , doch samen met fusiegemeente Haringe – een van de oudste fusies in België trouwens – is het dorp bijzonder de moeite waard.  Er is veel bedrijvigheid , het dorpje kende een rijk handelsverleden en het patrimonium wordt goed bewaard. De driebeukige neoclassicistische Sint-Martinuskerk is eerder uitzonderlijk in de streek en ook het oude gemeentehuis/vredegerecht uit 1880 , nu weliswaar te koop gesteld , domineert de skyline.

Maar Roesbrugge is ook het dorp waar de zogenaamde ‘ Dode Ijzer ‘ stroomt , een meander van de Ijzer die al in de 13de eeuw werd afgesneden , alwaar vissers hun hengel uitsmijten en waterhoentjes en ander gevogelte zich thuis voelen.  Daarnaast is er ook de ‘ echte Ijzer ‘ , want Roesbrugge is het laatste dorp waar de rivier kabbelt vooraleer de Franse grens of de schreve (zoals het ze het alhier mooi zeggen) over te steken.  Rond het thema van die ‘ Dode Ijzer ‘ is een Provinciale wandelroute uitgestippeld , waarbij landelijke kerk- en rustige wegen de mooiste natuurgebieden aandoen  langs een natuurlijke landgrens van de Zwijn- , de Ijzer en de Heidebeek. Stille wegen alwaar eertijds de smokkel heerste brengen je naar het pittoreske dorpje van Haringe.

WANDELBESCHRIJVING :

In de schaduw van de het Roesbrugse marktplein , alwaar zomers de huiszwaluwen hun nesten onder de dakgoten bouwen , stap je naar de Rohardusbrugge.  Meteen het startpunt van onze wandeling en het ontstaan van Roesbrugge want hier in de 12de eeuw werd door ene Rohardus over de Isera of’ het heldere water ‘ een brug geworpen.  Meteen nemen we net over de Ijzerbrug het verend graspad alwaar we in de informatieluifel onze kennis over de Ijzer en de vallei kunnen aanvullen.

Een voetgangersbruggetje neemt u mee over de Dode Ijzer en door vette weiden waar in de zomer koeien grazen en het best opletten is voor de vele taartenvlaaien.  We krijgen er een prachtig zicht op de Ijzervallei : zijn bedding , zijn oevers.  Maar ook het pittoreske dorpje laat zich kenmerken aan de horizon waarbij hoog boven de daken van het gewezen gemeentehuis , de kerktoren torent en de resten van het brouwershuis in empirestijl prijken.


DSC_0001 - kopie DSC_0004 - kopie DSC_0011 - kopie

Natuurliefhebbers komen hier aan hun trekken. Verschillende soorten watervogels zijn hier thuis. De reiger , waterhoen , fuut , witte ibis , enzovoort vinden hier hun halte- of broedplaats. Een kleine buiging van het traject brengt ons terug in landbouwgebied van Sint-Omaars met pittoreske hoeven. Hier leven ook de verhalen op over “Blauwers en Commiezen”  aangezien we eigenlijk voortdurend op korte afstand van de grens wandelen.

In de verte hebben we reeds zicht op de kerktoren van Oost-Cappel waar de grens dit Noord-Frans dorpje eigenlijk in twee verdeelt. Een typisch grensgeval, rijk aan verhalen uit de blauwerstijd, hanengevechten, grensoverschrijdende feesten en heel veel folklore.

Een korte tijd later verlaten we weer de verharde weg voor een weide pad die door een prachtig stukje natuur langs de Zwijnbeek of “ Zwyne Becque ‘’ voert.  De beek vormt hier de grens tussen Vlaanderen en Frans-Vlaanderen tot de Ijzer.  Een opmerkzaam vogelliefhebber zal hier zeker wel de aalscholver , zwarte ruiter en de opvallende geelgorzen waarnemen. Je stapt er zowaar voorbij sleepruim en meidoorn , waarbij steevast rijke zandleemakkers volgestouwd met tarwe , aardappelen , suikerbiet en maïs de horizon vullen. 

Een sierlijke voetgangersbrug laat ons nog maar eens de stroom dwarsen waarbij ons blik glijdt over de meanders van de Ijzer en de vele waterlelies op het wateroppervlak. We komen terecht in een gebied van ‘ broeken ‘ doorspekt met jagersputten waarop houten lokeenden dobberen. Ja de Franse jagers houden hier soms nogal oneerbiedig huishouden in het waterwild.  Maar we vergeten de wereld van lokeenden , jagers en aardse zorgen. Laten onze fantasie de loop en herinneren ons dat hier ooit op die smalle Ijzer de Noormannen voeren en tientallen generaties boeren hebben gezaaid en geoogst.

We volgen verder stroomopwaarts onder de ruisende waaipopulieren en voorbij een oude spoorwegberm waar heel wat geschiedenis aan verbonden is.  Het is de monding van de Heidebeek of Ey Becque in de Ijzer en het vormt net al de Zwijnbeek , de natuurlijke grens tussen Frankrijk en België.  Het gebied vormt een mijlpaal in de geschiedenis van blauwers en commiezen , verkenners en verklikkers.  Ruim twee eeuwen lang werden tabak , alcoholische dranken , boter , zelfs levende runderen over de beek en de grens gesmokkeld.  Het waren heroïsche tijden die doorleven in volksverhalen als die van Karel (Velde) De Blauwer.

Rechts van ons is er een uitnodigend bruggetje over de Heidebeek die het GR-pad langs de Ijzer volgt. Alweer een plek die druipt van de blauwersverhalen , maar we weten ons te beheersen en zwenken af richting Haringe. Tussen twee zomereiken en geprangd tussen een mäis- en kolenveld soest opeens de dorpskom van het stille Haringe voor u uit.  Bij het betreden van het dorp merken we op zijn sokkel en in volle actie een bronzen versie van Karel de Blauwer.  Een monument ter herinnering aan al de smokkelaars van de Westhoek , die dankzij dit beroep-aan-de-rand , zo hun leven en dat van hun kinderen meer leefbaar maakte.


DSC_0019 - kopie DSC_0021 - kopie DSC_0030 - kopie

Reeds van ver hadden we de laatgotische hallenkerk van Haringe ontwaart . Je geniet gewoon van het stemmige kerkpleintje met zijn  drie beuken , de fraaie deur met bas-reliëf , de ingetoomde linden rond de kerk , de pastorie en het omgeven kerkhof met oude grafzerken. Tot tussen de pastorie en de kerk door je tussen de linden een aftandse kerkwegel wordt ingestuurd langs een meidoorn- en ligusterhaag.

Voorbij de dorpskom merken we dat het pad je hoger en droger voert tussen de velden en akkers met zicht op de Ijzervallei.  Waarna we via een hek in een prachtig weiland rakelings langs de Kerkebeek terechtkomen.  Forse meidoornstruiken , knotwilgen en populieren vormen terug de metgezel  waarbij reeds aan de horizon , het dorp van Roesbrugge met een rijk handsverleden wenkt.

Bekijk eveneens de bijhorende fotoreportage

15:30 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.