08-08-07

BELGIË BIERPARADIJS ...

everbeek 050807 051 - kopie't staat geschreven in 't verleden

en gedrukt in 't heden

"dat ' t een fameus gevoel zal geven!"

En dit was het ook , toen we na onze avontuurlijke wandelzondag heel toevallig onze ogen lieten vallen op een schattige retro herberg met de toepasselijke naam " 't Fameus Verleden ".

De zaak is best wel gezellig ingericht in de fameuse retro stijl , terwijl men op het prachtige buiten terras tijdens een zwoele zomerdag enige verkoeling kan vinden onder drie fleurige platanen. Ook voor wie van wat beweging houd  is aan gedacht en klikt een spelletje petanque dan ook heel aanlokkelijk in de volksmond.

everbeek 050807 050 - kopieeverbeek 050807 057

22:07 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Van Vlasboer tot oude Leie-armen

11° Vlastocht
Atb Natuurvrienden Deinze
4 augustus 2007
Grammene , een vanouds Oostvlaams dorpje gelegen tussen de bedding van de Leie- & Mandelvallei zou vandaag het decor gaan vormen van de 11° Vlastocht. Een organisatie van ATB Natuurvrienden Deinze , die ons zou leiden langs de relicten van de vlasnijverheid die deze regio vanaf de 19de eeuw tot een ongekende economische bloei opstuwde.  Het beloofde alvast een aangename wandeldag te worden , waarbij reeds in de vroege ochtend de wandeltemperaturen zich van hun beste kant lieten zien. Vanuit zaal Leiezicht stuurde het Schepenwegeltje met in zijn zog het Sint Jan de Doperkerkje met achthoekige toren ons meteen  de richting uit van het natuurgebied de Warande.  Het onverharde wandelpad langs een oude Leiearm , maakte dan ook van de Leiestreek een hemelse plek. Alwaar we langs de eindeloze waterweg ver weg van alle drukke verkeer en de dagelijkse sleur konden genieten van de kronkelende oude meander .  Waarna een stukje onverhard een vervolg breidde door de verende meersen en zacht glooiende landschappen in de richting van de gekanaliseerde Leie-oever. Hierna vormde enige tijd het jaagpad tussen fleurige bermen en de roerloze waterkant onze metgezel , waarbij zich aan de horizon een pittoresk zicht op het dorpje van Machelen ontrolde.  Die kant ging het echter niet uit , toen de parcoursmeester ons de richting aanwees van een ander idylisch gezichtsbeeld op het dorpje van Gottem.  En we iets later na een viertal kilometers in de schaduw van het Sint Martinus en Eutropiuskerkje , een eerste rust treffen in de Vlasschuur.   

Het beeld ‘ de Vlasser ‘ van kunstenaar Jules Clayes, maakt duidelijk dat Gottem sinds mensenheugnis is verweven met de vlascultuur en wordt dan ook de aanzet voor een zeer landelijke doch weliswaar volledig verharde lus door een streek die destijds welvaart en werkgelegenheid bracht. Een streek waarbij het landschap zich jaarlijks ontplooide in een cyclus van zaaien , oogsten , roten , repelen, hekelen en zwingelen.  Waarbij met de steeds verder schrijdende mechanisering in het landschap dan ook vlasschuren , mechanische roterijen en weverijen als paddestoelen verrezen.  De glorietijd die de Leiestreek dan ook eeuwen geleden etaleerde vormde de basis van de huidige welvaart ... alleen zijn de vlascultuur en de vlaskappelletjes  hier met de tijd volledig uit het landschap verdwenen en neemt de cultivatie van voornamelijk maïsteelt de bovenhand me dunkt.

 
grammene 040807 026 - kopie
Klik op de foto voor het bekijken van de volledige fotoreportage

 
Wanneer we dan nog ter hoogte van een vroom gebedshuisje een tweede maal de verharde weg van de gekanaliseerde Leie mogen opdraven , lijkt deze wandeling dan ook letterlijk en figuurlijk te verwateren.  Kilometers banen we ons een rechte weg langs de bermen van de Golden River , waarbij zowaar de wandelpaden van  de oude Leie-meanders die we in de verte ontrafelen aan ons voorbij worden gelaten.  En als we dan nog een tweede maal hetzelfde stukje Derde Lansiersstraat mogen verteren om Gottem te bereiken , krijgen we zo een déjà vue gevoel  , waarbij de organisatoren duidelijk een autoparkoers verkozen boven de natuurelementen van het Oude Leie landschap.    Na een tweede pitstop in de Vlasschuur van Gottem , komt daar gelukkig algauw verandering in. Hiervoor zorgt een kanjer van een boerenwegel die ons geruime tijd meetroont langs het natuurgebied van de Vondelbeek, waarbij typische wilde planten en een natuurlijke ondergroei van wilgenes en es de bovenhand haalde. Het brengt ons verrassend op een hoogte , waarbij zich een zicht etaleert op de vallei van de Beekmeersen en een tijdlang het gelijknamig Beekmeersenpad ons meesleurt langs een resem van maïsvelden.  Alras piept terug het kerkje van Grammene aan de horizon , meteen het einde van een wandeling alwaar we wat op onze honger bleven zitten.    Doch daar hadden de Natuurvrienden uit Deinze dan wel aan gedacht : een voortreffelijke coupe ijs met aardbeien en verfrissende Augustijn , brachten soelaas.

21:32 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Van Breivelde tot braadworst en alover Ten Berg

Wandeling Ten Berg

Wsv Egmont Zottegem

28 juli 2007

Gelegen aan de poort der Vlaamse Ardennen ,  weet wandelclub Wsv Egmont Zottegem als geen ander de recreatieve wandelaar te verwennen met een enige zwerftocht door ’t Land van Rhode. De omlopen zijn dan ook telkens doorweven met een resem van onverharde kerkwegels  en slingerpaadjes  die zich vliedend en borrelend door het glooiend landschap een baan maken van het éné naar het andere pittoreske dorpje, alszijnde  Erwetegem , Leeuwergem , Cottem , Elsene , Hillegem …Uitgegroeid tot wellicht één der meest actiefste wandelverenigingen , weet de parcoursmeester maximaal gebruik te maken van een gevarieerde natuuromloop. Hun midweek- & dagtochten genieten dan ook een uitzonderlijke belangstelling , waarbij om de haverklap het aantal van duizend deelnemers ruim wordt overschreden en halfweg de befaamde Zottegemse braadworsten met ajuin menig aantrek vinden.De kwakkelmaand juli  had tot hiertoe nog niet veel goeds voorspeld en ook op deze zaterdagmorgen kleurde bij het ontwaken  de hemel immer grijs. Het weerhield ons echter niet om vandaag onze wandelpijlen richting Grotenberge af te schieten,  alwaar vanuit Zaal Ten Berg , de Zottegemse wandelclub haar gelijknamige wandeling hield.   En groot gelijk hadden we , bij onze aankomst priemde ondertussen een glorierijk zonnetje aan het firmament.  De naam van de tocht laat het al vermoeden , gelegen op een grillige bult werden we via enkele wandelvriendelijke kerkwegels  het dorpje uitgestuurd, waarbij zich reeds in de verte  de contouren van Zottegem en enkele beboste heuvels  aan de horizon toverden.  In dalende lijn ging het nu in gestrekte draf naar het  domein Breivelde, een enig 14ha groot park met kasteeltje .  Alwaar een aaneenschakeling van vettige wandelpaden ons meeneemt  langs een rijkdom van uitzonderlijke boomsoorten , hellingen en grasperken .  Het domein is dan ook een typevoorbeeld van de 19de eeuwse landschappelijke stijl , een uitdeining van de romantische stroming waarbij men voornamelijk het formele karakter van strakke lijnen uit de tuinarchitectuur wilde  bannen en de aanwezige natuurelementen ruimschoots werden behouden.  Ter hoogte van het neo-renaissance kasteeltje wordt het domein verlaten en draaien we in de schaduw van het geklasseerde neogotische St.-Pietersbanden- en St.-Berlinduskerkje  meteen de drukke Gentse steenweg op. Niet voor lang echter , want ter hoogte van de voormalige oude Posterij , troont een eerste drassige graswegel ons de hoogte in van de Pardassenhoek.  Meteen kregen we een bijzondere fraaie kijk op landschapsbeelden van wiegende akkers en velden , alwaar een heerlijke natuurlus van smeuïge weide- & kerkwegels geflankeerd door wiebelende hoge populieren, warrige knotwilgen en stekelige doornhagen ons de richting uitstuurt van de Klabot. 

Magistraal vergezelde reeds enige tijd  de Sint-Livinus mennerroute ons wandeltraject langs een schots en scheefs gezakt staptegelpad. Het zou ons letterlijk uitspuwen ter hoogte van de  statige herenboerderij ‘ Hof van Wassenhove ‘  . Alwaar een kaarsrechte eikendreef en het idyllische Sint Eligiuskapelletje  gelardeerd met een onvolprezen tarwedoorsteek ons nu duidelijk de richting aantoonde van de heerlijkheid Leeuwergem voor een centrale rust in het plaatselijke ontmoetingscentrum.

grotenberg 28072007 008 - kopie
Klik op de foto voor de fotoreportage van deze wandeltocht

Na acht best te pruimen kilometers had menig stapper zich een plaatsje bemachtigd op het zonnige binnenkoertje en dus achten wij ook de tijd gekomen voor een natje en een droogje aan de hand van de vermaarde braadworst en een verfrissend  streekbiertje.Geluierd tegen het muurtje hadden we na een poosje onze portie zonnebaden wel gehad , waarna we ons vol energie terug op gang trokken  via het bijzonder fraaie  dorpspleintje en  Sint Amanduskerkje van Leeuwergem , pittoresk ingeplant op een hoogte met ommuurd kerkhof.  De portie natuurgeweld hadden we nu ruimschoots achter de rug , en dus stellen we ons maar tevreden met een zicht op de megadancing ‘ Krypton ‘ en een stukje KMO zone , waarbij zich in de verte opnieuw reeds de behuizing en kerktorens van Zottegem ontwaren.

 Via een doorsteekje van de sociale woonwijk Bijloke , komen we pal te staan aan de voet van die ‘ Groten Berg ‘ .  Niks voor niks ligt het dorpje en zaal Ten Berg inderdaad op een hoge bult …  Stijgen dan maar om deze voortreffelijke wandeling af te sluiten is de boodschap ! 

21:21 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-07-07

PASSCHENDAELE , where the hills and the graves have no name ...

Zomertocht

Drevetrotters Zonnebeke

15 juli 2007


Passchendaele (een dal van lijden) where the hills and graves have no name …

 

Vandaag zou een zomerse wandeldag ons moeten brengen in een lieflijke omgeving van de dorpjes Zonnebeke en Passendale. Vanuit het cultureel centrum ’t Zonnerad , hielden de Drevetrotters er immers hun “ Zomertocht “ .

 

Veel zomers was er echter althans in de vroege ochtend niet aan , toen we de wandeling gezapig aanvatten via een doorsteek van de sociale woonwijk ‘ Boudewijnpark ‘ en de hemel grijs tot donker kleurde.  Tussen de behuizing door , deinde ons zicht op een glooiend landschap van de Doel en de gelijknamige bossen , die ons resuloot liet afstevenen naar het ‘kasteelpark van Zonnebeke ‘. 

 

Het was precies 90 jaar geleden dat deze idyllische omgeving was omgeschapen tot één groot slachtveld , dewelke zou uitgroeien tot de bloedige en nutteloze oorlogsstrijd van “ The Battle of Passchendaele “ met vele slachtoffers aan zowel Britse als aan Duitse zijde. Ter herinnering aan deze gruwelen , spelen de ganse week zich alhier in het kasteeldomein en de directe omgeving  , diverse evocaties af van oorlogstaferelen en het leven tijdens de Eerste Wereldoorlog.

 

Tijdens onze rondgang van het kasteeldomein belandden we  zowaar in een intens levensverhaal van de Britse & geallieerde soldaten  op weg naar ‘ the Bloody Fields of Flandres ‘.  De oude spoorweglijn Ieper-Roeselare zou nu geruime tijd de leidraad gaan vormen van ons wandelverhaal.  Tegenwoordig omgetoverd tot een idyllisch fleurig wandel- & fietspad vormde deze spoorweg tijdens de eerste wereldoorlog een cruciaal hoogtepunt in de oorlogsgeschiedenis. In het najaar van oktober 1917 veroveren de Britten tijdens de “ slag om Broodseinde “ de Duitse stellingen op de heuvel , doch de slechte weersomstandigheden en de vele beschietingen zorgen ervoor dat de omgeving wordt herschapen in één grote modderpoel waarbij nog nauwelijks vooruitgang kan worden geboekt.

 

We nemen u graag mee in een memoire uit de hand van “ Second Lieutenant Edwin Camplon Vaughan.

 

“ Vanuit de duisternis kwam langs alle kanten geklaag en gehuil van gewonden , lang snikkend gekerm van ondraaglijke pijn en wanhopig geschreeuw. Het was verschrikkelijk te moeten vaststellen hoe tientallen mannen met ernstige verwondingen beschutting gezocht hadden in nieuwe bomtrechters , die nu snel vol liepen. De kracht ontbrak hen om er weer uit te kruipen , zodat ze geleidelijk aan verdronken “

 

 

zonnebeke 15072007 040 - kopie

Klik op de foto om naar de bijhorende fotoreportage te zien.

Ondertussen heeft het geroffel en gedonder in de verte ons net als destijds een hallucinant gevoel van kanonschoten en artillerievuur , toen we verder oprukten naar de hoogte van ’s Graventafel.  Vanop de bult hadden de Duitsers destijds een immens zicht op het lugubere strijdtoneel van ondergelopen loopgraven en meersen,  de Britten waren dan ook niks meer en niks minder dan een wankel kaartenspel die zo  als schietschijf dienden.  Vandaag is het landschap herschapen in een groenrijk en vredig toneel , waarbij de wandelwegen zich glooiiend voortbewegen in de richting van het kaasdorpje Passendale en wel hier en daar een kruisje of gedenkplaat aan ‘ the Great War ‘ gedenkt.

 

Net op tijd bereikten we de dorpskern, toen de hemel zich nog donkerder kleurde en een regen afvuurde van weerlichten en bliksemschichten. Gelukkig vonden we toevlucht in de Sint-.Audomaruskerk van Passendale , alwaar we in het kader van ‘ the Battle ‘ een tentoonstelling konden meepikken van hedendaagse landschapstaferelen die ooit deel uitmaakten van den ‘ Groten Oorlog ‘. 

 

Een interessante rondleiding die ons tenslotte bracht in het cultureel centrum van Passendale voor een  rust en alwaar een geurige koffie verder, het staken der vuren zou inluiden. Het likken der wonden kon beginnen ‘ Passchendaele’ is niet alleen een episode uit de geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog, het is ook een begrip geworden, een internationaal symbool voor oorlogsgeweld in zijn meest gruwelijke vorm. In 1917 werden hier in honderd dagen meer dan 400.000 militairen buiten gevecht gesteld voor een terreinwinst van slechts enkele kilometers. Het doel van de Derde slag bij Ieper of beter ‘ the Battle of Passchendaele “ was de verovering van Oostende en Zeebrugge,  Duitse duikboothavens en ankerplaatsen voor zeppelins van waaruit de Britse handels- en oorlogsvloot en later de Amerikaanse schepen werden aangevallen. De voorafgaandelijke beschieting met 4,2 miljoen obussen veranderde het slagveld in een ontoegankelijke modderpoel. Het veroverde terrein was strategisch onbruikbaar en veranderd in een onoverzienbare trechter- en modderveld bezaaid met lijken, verzonken materiaal en duizenden onontplofte obussen. Een dozijn dorpen waren volledig verwoest.

 

De terugweg wordt dan ook aangevat via de Canadian Memorial , een gedenkzuil op de heuvel van “Crest Farm”  die herinnert aan de gesneuvelde Canadezen van de Eerste & Tweede divisie tijdens de inname van Passendale en vanwaaruit we ongetwijfeld de slag mochten herbeleven wanneer we in de glooiende vlakte van ‘Tyne Cot ‘ neerkijken op het indrukwekkend gelijknamig Britisch Cemetery.

 

De naam “ Tyne Cot” was de naam die door het Britse leger werd gegeven aan de schuur die stond te midden van een vijf- à zestal ‘pillboxes ‘.  Met 11952 doden is deze plaats de grootste Commenwealthbegraafplaats ter wereld , waarbij menig grafzerken de speciale vermelding meekregen  "Known/Believed to be buried in this cemetery" . Een begraafplaats waar ‘ the graves have no name ‘ , een begraafplaats alwaar op de vermistenmuren  de namen gebeiteld staan van duizenden en duizenden  onbekende soldaten die nooit of te nimmer zullen teruggevonden worden.  Aan ‘ the Cross of Remenbrance ‘ prijkt de bloemenruiker dewelke koningin Elizabeth II van Engeland hier enkele dagen geleden neerlegde.

 

Ja ’t is den oorlog da’ je hier were vindt

En ’t graf van duizenden soldaten

Altijd iemands vader , altijd iemands kind ...

 

Als afsluit weerspiegelen zich in de verte de torens van Ieper  aan de horizon ... 90 jaar later in het zog van ‘ Ypres Salient ‘ , to never forget again !

 

21:25 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-07-07

wandelmee virtueel door de ogen van onze wandelbloggers

Ook dit weekend willen wij u de diverse fotoreportages van onze verslagers niet onthouden.  Neem alvast een kijkje door gewoonweg op de clublogo's te gaan kijken.

 

Tevens brengen wij u " HET WANDELNEWS " via freewebs.com . Ga alvast een kijkje nemen en geniet mee van onze divere wandelverslagen en deze van andere wandelaars.

 

940_wandelschoen

 

Zaterdag 14 juli 2007


35° Marche Internationale

Malmedy Marche

Malmedy%202007-07-14%20%28101%29

 

Fotoreportage Claude Tixon

 

Adriaan Brouwerstocht

Hanske de Krijger Oudenaarde

 

logo

Fotoreportage Jeroen & Kristel ( zilverdistel)

 

 

Zondag 15 juli 2007


20° Zomertocht - 50km van het Hageland

Wsc Langdorp

 

embleem4

 

Fotoreportage Paul Baesteans

 

 

9° Twee landentochten

Trekvogels Boekhoute

club383

Fotoreportage Caroline (Panthera)

 

 

21° Marche des Epis

Les Piverts de Courriere

piv

Fotoreportage Claude Tixon

 

Zomertocht

Drevetrotters Zonnebeke

club078

 

Fotoreportage Stefaan Bailleur

22:34 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-07-07

POTTEN BREKEN OP DE SCHERPENBERG ...

15° Pottenbrekerstocht

Westhoekstappers Vlamertinge

8 juli 2007

 

Bij het ontwaken floreerde reeds een aanlokkelijk ochtendzonnetje aan het firmament , de eerste echte zomerse dag was eindelijk aangebroken. Tijd dus om onze wandelhorizon nog eens richting het zuidwesten van West-Vlaanderen te sturen en er te genieten van een stukje idyllisch Heuvelland met zijn weidse panorama’s en populaire heuvelrij.

 

Vanuit de kleinste deelgemeente “ De Klijte “ , zouden wij er deelnemen aan de 15de Pottebrekerstocht , een inrichting van Westhoekstappers Vlamertinge.  Een merkwaardige naam voor een wandeltocht weliswaar , ware het niet dat alhier tijdens de Middeleeuwen de lakennijverheid hoogtij vierde en er tussen de steden van Poperinge en Ieper nogal wat concurrentie  bestond , met als gevolg dat menig ruzie en strijd werd beslecht in Vlamertinge en nogal wat potten ‘bier’ sneuvelden.

 

In het zog van het schattige marktpleintje en zijn Onze Lieve Vrouwenkerkje werden we algauw de behuizing uitgeleid , waarbij zich een schitterend panorama ontrolde over het glooiend hinterland en de Ieperse torens. Om iedere bocht ligt wel een verrassend hoekje , waarbij het glooiend en gevarieerd landschap van de West-Vlaamse “ Bergen “ je voortdurend gezelschap houden en waarbij menig kuitenbijter u tot op het tandvlees tergt.  In de verte weerspiegelde zich reeds de kruin van de Scherpenberg : een kleine heuveltop van 125m boven de zeespiegel , die slechts een bultje is bovenop een brede glooiing en waarbij een mooi afgerond bosje duidelijk opvalt.

 

Het Scherpenbergbeekje , die zich door het gelijknamige valleitje boetseerde was nu geruime tijd onze metgezel , waarna de Zandberg(straat) ons gestadig de hoogte injoeg op zoek naar de schaduwrijke contouren van de Scherpenberg en een enig zicht op de getuigenheuvels van de Cats- & Rode berg.   

 

De lommerrijke doortocht van de Scherpenberg ontvouwde zich in een grandioos spektakel en wijds zicht van glooiende akkers en weiden . Aan de horizon glinsterde de Leie- & Douvallei en “ tout grandeur “ , terwijl de merkwaardige Sint Pieterskerk van Loker met zijn vier hoektorentjes meewarig aan de hemel priemde.  Lange tijd domineerde het beeld van Loker ons zicht , doch alvorens de dorpskern te gaan opzoeken voor een rust , stuurde een brokkenpad ons meedogenloos de dieperik van de Brulooze in . Waarna we dan toch uiteindelijk rechtsomkeer mochten maken en onder het wakende oog van de heilige Sint Pieter mochten afstempelen in het culturele centrum van Loker.

 

We hadden er reeds zeven verbluffende kilometers opzitten toen we bezijden enkele sfeervolle mysterieuze bruine heksenkroegen terug het wijdse heuvellend landschap werden ingestuurd via de historische Godschalkstraat.  Alhier bevind zich ‘ Huize Godtschalck ‘ een begeleidingstehuis voor bijzondere Jeugdbijstand. De voorziening biedt onderdak aan 51 kinderen en jongeren en werd in 1872 opgericht als een ‘ oudemannenhuis voor kranke ouderlingen van de stad Ieper….. waarbij de luchtgesteltenis  den besten invloed had op hun gezondheid en hun gemoed’. Dit initiatief sterft echter een stille dood en na 24 jaar maakt men er een weeshuis van. Op de vooravond van de Eerste Wereldoorlog beslaat het, voor die tijd zeer moderne, gesticht met gebouwen en gronden meer dan 5 hectare. Er wonen ongeveer 200 kinderen. Tijdens de oorlog verblijven er Britse officieren, en er is ook een medische post in ondergebracht. Begin 1918, tijdens het Duitse lenteoffensief, wordt het weeshuis met de grond gelijkgemaakt. In 1927 verrijst 150 meter dichter bij de dorpskom, een nieuw gebouw. Het is hier dat Huize Godtschalck nu gevestigd is.

 

 

Op een boogscheut verder in een volkomen rust en in de weerspiegeling van de Kemmel- & Lettenberg,  vormt de begraafplaats ‘Locre Hospice Cemetery’ nog een stille getuige van de gruwelijke tijden die zich alhier 90 jaar geleden tijdens de Eerste Wereldoorlog afspeelden. Enige tijd volgen we dan ook de Duitse demarcatielijn , die ons verder op sleeptouw neemt door het golvend unieke Heuvellandschap en een breed zicht op de Kemmelberg.

 

Met de Brulooze en de flanken van de Scherpenberg slingeren onze wandelwegen zich doorheen het dal , waarna de bosrand van de Zavelaar  ons een laatste maal de hoogte injaagt. Meteen een waardige afsluit van deze geslaagde Pottebrekerstocht.

 

19:33 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-07-07

wandelmee virtueel door het oog van diverse wandelbloggers ...

            
 

Drie jaar langs was het wandelportaal www.wandelmee.be  de voornaamste bron op het gebied van alle wandelnews in ons wandelminded Belgenlandje. Tot vandaag abrupt een einde kwam aan de wandelsite bij uitstek waarbij vooral de gesmaakte wandelverslagen , het wandelnews en de diverse fotoreportages over georganiseerde wandeltochten menig aantrek vonden.

 

Doch het " WANDELEN " gaat gewoon verder en menig wandelmee.be reporter heeft dan maar voorlopig op eigen houtje zijn wandelblog aangemaakt en zijn foto's van de gekende PICASA webalbums op het net geplaatst.

 

Via toebakstapper.skynetblogs.be willen wij u " voorlopig " het reilen en zeilen binnen de wandelsport niet onthouden. Vandaar dat wij iedere week u een overzicht zullen aanbieden van onze reporters en zodoende hun wandelverhalen en fotoreportages op de hand kunnen volgen. Zei het wellicht nogal primitief , maar beter iets dan niks. En wie weet naderhand kunnen wij mits de juiste ingesteldheid op een constructieve en onderhoudende basis verder werken aan een vernieuwende basis !!!

 

Graag geven wij u het volgend overzichtje : het bekijken van de diverse fotoreportages kan door op het respectievelijke logo van de clubs te gaan klikken.

 

  Zaterdag 7 juli 2007


31° Marche Int. de la Frontière

Les Panards Winennois

moyen_sigle_panards

 

Wandelreporter Jean Thiezen

                                      

Winenne%202007-07-07%20%28101%29

 

Wandelreporter Claude Tixon

 

 

21° 100km en Thudinie

Marcheurs de la Police de Binche

 

image_43186e12952fb

Wandelreporter Paul Baestaens

 

                                                                                                                              

Zondag 8 juli 2007     


31° Marche Int. de la Frontière

Les Panards Winennois

                                                             

v_noisetier

Wandelreporter Shannen Melis

 

 

37° Guldensporentochten

Wsv Lachende Wandelaars Aalter

aalter2

Wandelreporters Caroline & Willy (www.panthera.be)

 

Schiptrekkerstocht

Wsv Sportvrienden

 

club087

Wandelreporters Jeroen en Kristel (zilverdistel)

 

15° Pottebrekerstocht

Westhoekstappers Vlamertinge

 

club205

Wandelreporter Stefaan Bailleur (toebakstapper)

 

31° Marche de l'AMI

Amicale Marcheurs Indépendants

 

Hamme%20Mille%202007-07-08%20%28101%29

 

Wandelreporter Claude Tixhon

 

logos_AMI

Wandelreporter Jean Thiezen

 

  

 

Zo dit is een voorlopig overzicht van de wandelescapades die onze diverse wandelmee medewerkers maakten. In de loop van de week hopen we daar nog diverse fotoreportages te mogen aan toevoegen , hierbij denkend aan deze van Patrick ,  Eric , Guy  en nog enkele andere.

 

Alle " nieuwe " begin is uiteraard moeilijk , doch wij zijn ervan overtuigd dat ook voor de toekomst " ruimte " moet zijn voor een nieuw wandelportaal. Vandaar de oproep wie zich geroepen voelt om in het belang van onze geliefkoosde wandelsport te willen meewerken aan een nieuw initiatief , zijn ideeën of ook know-how ter beschikking wil stellen.  Aarzel niet en neem contact met ons op ....

 

18:41 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-07-07

IN HET ZOG VAN DE GOLDEN RIVER ...

20° Voettocht te Lauwe

Wandelclub 12 uren van Lauwe

1 juli 2007

 

Wandelclub de 12 uren van Lauwe hadden vandaag duidelijk iets te vieren , toen we voor onze komst werden verwelkomt met een gulheid aan geschenken ter gelegenheid van de 20ste verjaardag .  En deze lijn werd ook doorgetrokken in de diverse omlopen , toen we via een aanloopfase van enkele woonwijken keurig werden gedropt langs de oevers van de Golden River , alwaar de zon zich gretig weerspiegelde aan het wateroppervlak.

 

Geflankeerd door een statige rij populieren volgde ons pad reeds enige tijd het plaatselijk roterijruiterpad die ons steevast voerde doorheen het lichtglooiende landschap van de Grens & Leiestreek.  De Leie vormde hier althans tijdens de 18de en 19de eeuw het episch centrum van een bloeiende vlasnijverheid , waarbij langs onze duidelijk erg landelijke trek langs vochtige weiden en knotwilgenrijen menig  omwalde hoeven en vervallen roterijbedrijfjes de restanten vormden van dit oude cultuurlandschap.

 

Het was dan ook de oude vlashoeve Dewitte die na vier voortreffelijke kilometers dienst uitmaakte van een eerste rust , alwaar menig stapper de zonnige binnenkoer verkoos buiten een binnenzitje. Waarna een resem van staptegels ons verder dreef in een mysterieus tijdperk alwaar smokkel en tering de bovenhand haalde.  De plaatselijke ‘ kommiezenroute ‘ zou nu enige tijd de leidraad gaan vormen van deze 20ste Dwars door Lauwe , alvorens via de oude roterijputten (thans visvijvers) van ’t Biezeveld terug het Leielandschap te gaan opzoeken.

 

Al meteen doken we terug de natuur in dank zij een feestelijk verend wandelpad dat ons tussen de akkers en weiden door in de richting van de Lauwberg stuurde. Vanop zijn hoogte hadden we een enig zicht op de Leie vallei en Lauwe himself. Onze natuurlijke aubade stuurde ons op een heerlijke manier naar de absolute blikvanger van de dag :  de prachtige privétuin van “ les Tuilleries du lauwberg “. Een oude kleiput met een woeste en harde grond en vijver , werden gedurende dertig jaar omgeschapen tot een enige kijktuin.

 

lauwe 010707 022

Klik op de foto voor een uitgebreide reportage over deze wandeltocht

 

Op een onovertroffen manier loodste de idyllische waterplas ons langs een lentetuin , een rozentuin , hoogstammige boomgaard , rotstuin en zelfs een vlindertuin die met hun eigen sfeer en karakter elk iets authentieks uitstraalden. De schitterende tuindoorsteek zette ons tenslotte af in het recente Pershoekbos, alwaar een zalig gras- & hooipad ons krinkelend door het landschap stuurde en het machtige silhouet van de sjouwer steeds naderbij kwam.   Tot het monument die de noeste arbeid van Vlaamse gastarbeiders in Frankrijk voorstelt kwam het echter niet , hiervoor zorgde het Kortewagenpad toen we rechtsomkeer maakten en een tweede rust gingen opzoeken in het schooltje van de Molen.

 

Er resten ons nog slechts een kleine drie kilometers , kwestie om via enkele onverharde doorsteekjes van het Kraaiveld een laatste zicht op te vangen van die wondermooie Leievallei en de obligate passage aan de gratis fruitbedeling.  Waarna de Leieboorden een einde breiden aan deze unieke jubileumtocht waarbij de wandelclub uit Lauwe zich op alle gebieden had overtroffen !

 

12:09 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

't is feest ... 't is feest bij wandelclub 12 uren van Lauwe

Wandelclub 12 uren van Lauwe ,

 viert 20-jarig bestaan

Alles begon zo’n 20 jaar terug , toen twee fervente wandelaars en eurodaxers , waaronder bezieler Raoul Van langendocnk , de gedachte uitspeelden een wandelclub op te richten in eigen gemeente. Ze zouden de mogelijkheid bieden de deelnemers 12 uren aan één stuk aan het wandelen te zetten. En zo geschiedde begin juli 1997 werd de eerste Voettocht “ 12 uren van Lauwe “ geboren.

 

Het was meteen het sein om aan te sluiten bij de Vlaamse Jogging & Wandel Liga (nu Aktivia) waarbij ze het lidnummer 217 werden toebedeeld. Een naam voor de club werd algauw gevonden onder “ wandelclub 12 uren van Lauwe “. En telkenjaar lieten wandelaars van heinde en verre zich niet onbetuigd om deel te nemen , in 1991 zelfs voor het eerst met meer dan duizend.

 

Onder het elan van huidig voorzitter ‘ Rudy Haemers ‘ en zijn bestuurskern groeide de club gestadig uit tot een knusse familiewandelgroep . Alwaar aanvankelijk bij de traditionele 12 uren van Lauwe werd gebleven , kwamen door de jaren heen enkele organisaties bij. 

 

Vanuit Menen , kenden de mannen en vrouwen van Lauwe , al enkele extreme winterse edities van hun Kazemattentocht. Alwaar de historische en culturele achtergronden van de Vaubangrensstad aan de man werden gebracht en de deelnemers zich maar al te graag verwarmen aan een jenever en de heerlijke Brusselse wafels.

 

De Open Grenstocht voert medio oktober de deelnemers in een sfeer van nostalgie , alwaar smokkelpaadjes , grensovergangen en douaniers nooit veraf zijn. Een tocht waarbij voor , op en achter de grens of de schreve zoals ze het hier zo schoon noemen wordt gestapt.

 

Maar ook buiten hun gemeente durft wandelclub 12 uren van Lauwe , van wal te steken. Begin september slaan ze immers hun tenten op in Zwevegem-Moen, alwaar de dwars door Groot-Zwevegem tocht hun over een unieke zwerftocht door het land van de Waterkant en het kanaal Kortrijk-Bossuit brengt. Een organisatie die sinds twee jaar trouwens is opgenomen in de Leie- & Scheldewandeltrofee. Dat ze aldaar bij wandelclub Lauwe niet voor een uitdaging verlegen zitten is dat dit jaar deze organisatie tevens kadert onder de challenge “ 1ste 100 km van Zuid West-Vlaanderen “. Een samenwerking met Pwc Heuvellandstappers waaronder dus ook de befaamde Elfbergentocht  valt.

 

En blijkbaar lusten ze in Lauwe ook wel een lekker biertje , want aan de hand van een tweetal midweektochten met namen Petrus en Wittekerke , verkennen ze het Bavikhoofse hinterland.

 

Een gezellig clubfeest en huldiging van de verdienstelijke leden moet de banden tussen de leden sterk houden. En ook hierbij zitten duidelijk letterlijk en figuurlijk enkele grote stappers bij , waarbij door menig een 100 km wordt aangegaan of sommigen het zelfs wagen “ als pelgrim “ naar Santiago de Compostella te stappen.

 

lauwe 010707 051

 

De 12 uren van Lauwe is niet onmiddellijk een klassementsclub , maar door het onderhouden van hun contacten met de burenclubs en andere wandelclubs weten ze zich steevast in de top 40 van de Aktivia wisselbeker te plaatsen. Maar de leuze blijft zolang hun leden maar kunnen wandelen waar , wanneer en hoe ze willen en hierbij het sociale en amicale aspect niet uit het oog verloren gaat.
En hier gaat het toch om !  We wensen de wandelclub 12 uren van Lauwe dan ook nog heelveel jaren toe.

 

12:04 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

30-06-07

Pour le souvenir et l'amitié ... 4 jours ensemble

41° Marche Européene du Souvenir et de l'Amitié

 

van 21 tem 23 juli 2007

 

getpic

Klik op de foto voor een uitgebreide fotoreportage omtrent deze 41ste Vierdaagse der MESA

 

Zaterdagavond 23 juni , de deuren van de 41ste editie der Mesa worden achter ons gesloten. Eénmaal in het jaar word gedurende vier dagen lang de spreekwoordelijke rust en stilte van de Luxemburgse Ardennen het decor van Belgisch grootste wandelhappening. Om en bij de 13 à 15000 deelnemers (burgers en militairen) stappen er immers hand in hand in het teken van de vriendschap en de herinnering aan één der bloedigste strijden ooit in de oorlogsgeschiedenis “ La Bataille des Ardennes “.

Wijzelf hadden onze tenten opgeslagen in het pittoreske “ La Roche en Ardenne “ , van waaruit het 1ste en 3de Compagnie der Lansiers ons gedurende vier dagen lang terug een memorabele wandelervaring zou bezorgen. Naar gelang het gekozen kamp kunnen de stappers gedurende vier dagen lang 130 km in lijn of in lus stappen door het heerlijke landschap van onzer " Ardennen ".

 

Dag 1 , bracht ons naar Florenville alwaar het lange lint van wandelaars zich op gang trok voor een gezapige wandeling door ' La Gaume Buissonière '. Het bosrijke landschap en de vallei van de Semois zouden als rode draad door het wandelverhaal lopen , waarbij typische Lotharingse dorpjes als Martué , Lacuisine of Izel een ideale tussenstap vormden om ons terug te begeven langs de heerlijke en uitgestrekte wandelpaden.  Het was nabij de grote halte van Valansart dat de lijntocht (komende uit Etalle) zich bij ons vervoegde , waarna gezamelijk de smeuiïge bospaden van ' Le Bois du Grand Terme ' en ' Le Bois de Watinsart ' werden betreed en alzo een einde werd gebreid van deze eerste dag.

 

Dag 2 , voerde een ellenlange buscollone ons in het hartje van het Groot Hertegdom Luxemburg. Het piepkleine Bavigny gelegen aan de oevers van " le lac de la Sure " vormde de aanvangsfase van onze tweede wandelescapade en vooral van het serieuzere klimwerk. Een kruisweg wijst de weg naar de top van de helling en de donkere contouren van  bos de Harlange. We bevinden ons duidelijk in het hevige strijdtoneel van " la Bataille des Ardennes " , menig oorlogsgedenkteken kruist ons op weg naar het bastion van Bastogne met zijn Memorial of Mardasson

 

Gelegen aan de oevers van de Ourthe , vormt La Roche en Ardenne de uitvalsbasis van de derde etappe. Al vrij vlug blijkt het de koninginetappe te gaan worden , wanneer we gewurgd in de flessenhals van ' la Côte du Grand Strument ' een stijgend brokkenpad worden ingestuurd. Verbluffende panorama's op de vallei van le Haute Ourthe , struwelen van hobbelende paden , avontuurlijke bosdoorsteken en doedelzakklanken zullen ons steevast begeleiden door dit enig stukje zwerftocht van " La Transardennaise ".

 

Met een lijntocht tussen het onooglijk klein dorpje Marcouray en Marche en Famenne vormt dag vier de aphoteose van de 41ste Mesa. Nogmaals kunnen we ons euforisch vergapen aan de heerlijke zichten van " La Famenne ". En wanneer een zoveelste regenbui ons teistert , worden de weidse akkervelden en wandelpaden omgeploegd tot een ware modderpoel. Onze wandelschoenen zuigen zich een weg door de blubber , als volleerde acrobaten en jungleurs proberen we dan maar recht te blijven. Voor ons wordt er geschaatst , gesakkerd , of maakt een zoveelste deelnemer een perte totale. Ook dit is de MESA , doch het landschap blijft ons echter bekoren wanneer we de dorpjes van Werpin en Hotton achter ons laten en in het bos van Fond des Vaux worden gedropt voor de laatste inspanning en een laatste check point van de Vierdaagse.

 

We smukken ons blazoen nog wat op , strooien hier en daar wat felicitaties rond , halen onze herinnering op en zetten finaal koers voor de finale wandelparade , alwaar notabelen , hooggeplaatste militairen en hun gevolg ons gadeslaan vanuit de hoofdtribune.

 

Met een " verre du souvenir et l'amitié " sluiten we deze geslaagde 41ste MESA af , met de hoop er volgend jaar terug bij te kunnen zijn !

 

 

16:40 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-06-07

Ondergedompeld in de " Ieperse buitengordel "

De Ieperse  buitengordel

Spiegelstappers Ieper

12 juni 2007

 

Ieper zal zich wellicht de dag van vandaag , bijna 90 jaar later nog steeds weerspiegelen aan de gruwelen die zich hier tijdens de Eerste Wereldoorlog hebben afgespeeld.  Menig monument , begraafplaats of musea lokt ieder jaar duizenden Britse toeristen naar de Ieperse kattenstad.  Maar wat velen echter niet weten is dat Ieper en omgeving , zich ook onderdompelt in een rijke natuurlijke verscheidenheid. 

Een reden te meer om er tijdens een midweekse namiddag deel te nemen aan de ‘ Ieperse buitengordel ‘ van wandelclub de Spiegelstappers en er te genieten van een schitterende wandeling langs de groene longen die de stad rijk is.

Het was een kaarsrechte fietsweg tussen Ieper en Zillebeke  , die ons op weg zette in het landschap waarbij een betoverend zicht op het fraaie torenwerk van Ieper onze volle aandacht schonk.  Het zou ons brengen nabij Zillebekevijver , waarbij enige tijd de grote waterplas ons metgezel zou vormen langs de gezapige onverharde wandelpaden en weelderig bloeiende oeverbermen. Op de waterspiegel vergaapten we ons aan een murw van wroetende futen , die naarstig hun verblijfje aan het opkalfateren waren. Of de merkwaardige aalscholver die steevast zalig profiteerde van het diepere water op zoek naar zijn volgende visprooi.  Waarna een statige kastanjedreef de rondgang compleet maakte en we ter hoogte van het gelijknamig restaurant & tearoom kopje onder mochten gaan in de pracht van de ‘ Verdronken Weiden ‘.

Verende graspaden slingerden zich door dit heerlijk ontwikkelingsgebied en drinkwaterspaarbekken. Het domein werd dan ook ingericht om overstromingen van de stad Ieper te vermijden , waarbij het geheel door de Groendienst van Ieper en de afdeling Natuur werd uitgebouwd tot een enig natuur- en vogelparadijs. Vanop de hoge dijkberm kregen we een enig zicht op deze groene biotoop en konden we vanuit een kijkhut ons naar hartenlust verstaren aan een overvloed van watervogels.  We vervolgden onze trek langs de bloemrijke hooilanden en het ogenschijnlijk ‘rommelig’ landschap alwaar schapen en runderen grazen tot aan een moerasbosje alwaar reuzenpaardenstaart weelderig tiert  ons tenslotte terug de Ieperse binnenstad injoeg langs de Rijselpoort voor het opzoeken van een eerste rust.

Heel lang duurde het niet toen we enkele straten verder , ter hoogte van het kleine ingetogen ‘  Ramparts Cemetery  Lille Gate“ , de brede Majoorgracht opzochten en ons poëtisch lieten inspireren door de schilderachtige hoekjes die deze oude Vaubanvesting te bieden had. Ingetogen treurwilgen spiegelden zich koket in het nagenoeg rimpelloze water, terwijl de torens van de Sint-Maartenskathedraal en de Lakenhalle zich gracieus weerspiegelden aan de horizon. In een uitspringende hoek van de Bourgondische muur stond een reiger statig te staren naar een niks vermoedende speelse kolonie kleine visjes.

Klik op de foto voor een uitgebreide fotoreportage.

ieper 120607 024

 

Waarna de wandeling koppig aan het groene aspect vasthield , toen we ter hoogte van het Ieperse station de richting werden uitgestuurd van het verkommerde kanaal Ieper-Komen , dat ooit de Ijzer met de Leie moest verbinden.  Onvoldoende kennis van de ondergrond deden de werken keer op keer mislukken en de Eerste Wereldoorlog zette dan maar definitief een punt achter de plannen.  We waanden ons dan ook gelukkig dat we vandaag konden genieten van dit prachtig stukje groen lint dat ons in rechte lijn bracht in de omgeving van het militair domein en de Ieperse legerkazerne. 

Het zou ons andermaal brengen naar de Verdronken Weiden , die we nu van een andere kant mochten doorkruisen en waarbij we vooral een betoverend uitzicht verkregen op de donkere groenrijke ruggen van de West-Vlaamse heuvels en de historische skyline van Ieper.  Tenslotte stonden we terug voor de muren van Ieper en zijn Rijselpoort , alwaar een trits van steegjes en de 12de eeuwse Sint Pieterskerk ons de weg aanwezen voor een tweede rust in trefpunt “ De Spiegel “.

Er restte ons nog een tweetal kilometer , waarbij ook nu duidelijk de groene kaart werd doorgetrokken.  Onder de Ieperse kazematten door , kregen we dan maar een stukje vestigingsroute voorgeschoteld , waarbij het gloednieuwe en best te versmaden ‘ Hoornwerkpark “  met zijn stukjes moerassen , graasweiden, een geboortebos en diverse hoogstammige boomgaarden meteen de apotheose vormde van een bovenal genietbare en groenrijke midweekwandeling.

 

11:58 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-06-07

HET ZAL U MAAR OVERKOMEN ...

image_431d4166aaa0d     Pompeschitterstocht

Velodroomvrienden Moorslede

10 juni 2007

 

Het zal je maar overkomen , tijdens de plaatselijke jaarlijkse kermis teveel pruimentaart verorberden  en te veel bier drinken , zodat je in de feestroes niet meer tijdig het toilet thuis kan bereiken.  Dan zit er maar niet anders op dan zijn behoefte in ‘ de pompebak ‘  (dorpspomp) te doen , moet volgens de overlevering ooit een inwoner van Dadizele hebben gedacht.  Het verhaaltje ging natuurlijk lopen als een vuurtje en de inwoners van Dadizele  kregen er dan maar de scheldnaam ‘ Pompeschitters ‘ toe mee bedeeld.

pomp1

Meteen een unieke reden waarom de Velodroomvrienden dan ook hun tocht onderdompelden onder de benaming Pompeschitterstocht.  Gelukkig kregen we voor onze komst geen stukje pruimentaart cadeau  , doch een gratis chocolade sneukel . Zodat we enigszins gerustgesteld onze zondagse wandelescapade konden aanvatten.  Het ging alras via enkele nieuwe verkavelingen in de richting van de Dadizeelse hoofdas met zijn 19de eeuws basiliek, daar alwaar reeds sinds de 14de eeuw  zowat iedereen uit de streek  ‘ een ommegang ‘ kwam maken. 

Nadat we de dorpskern verlaten hadden , leidde de statige Spaanse kapel en het New British Cemetery ons binnen in een erg landelijk gebied, waarbij aan de horizon nogmaals duidelijk werd hoe de bedevaartskerk zijn suprematie etaleerde. Een resem van gezellige devotiewegels liet ons nog eventjes dicht tegen de woonkern aanleunen , waarna we ons hierna via de privéwegel van een fruitteler en de imposante Vlinderbeekhoeve , steeds dieper in de landelijke rust van een schaars bebouwd gebied begaven .  

Op een rustige manier kabbelde onze wandeling zich best avontuurlijk verder  door het landschap a de Pompeschittersgemeente , via een resem van lange karrensporen , brokkenpaden ,  graswegels  en erfdoorsteken  waarbij we eventjes zelf wat verfijnd varkensaroma mochten opsnuiven.  En kort hierna het wandeltraject zelf een tikkeltje spectaculair werd toen de parcoursmeester ons zowaar een geïmproviseerde smeuïge wegel instuurde dwars door een maïsveld, teneinde een eerste rust te treffen in zaal ’t landhuys  op de Artoishoek.

Hierna liet een kronkelend wegje nu onze blikken uitwerpen op de grillige akkers en  glooiende weiden van het gehucht ‘ Pekke ‘ . Heel eventjes mochten we zelfs flirten met de dorpsgrens van Menen , alwaar we nu een voortreffelijke lus van de Bedevaartsfietsroute werden voorgeschoteld in de richting van Moorsele.  Een minuscule bult domineerde het landschap , meteen ons volgend stapdoel wanneer het pad ter hoogte van het Kezelberg Britisch Cemetery  een nieuwe wending nam en ons nu langs de flanken van de gelijknamige Kezelberg stuurde.  Het was dan ook een trits van onophoudelijke stukjes onverhard die ons verder op sleeptouw nam en ons ondertussen een enig zicht gunde op de nabijgelegen Leievallei  en zijn menig kerktoren.  Tenslotte bereikten we terug de Artoishoek , alwaar we andermaal konden uitrusten in het stemmige zaaltje van ’t Landhuys.

En ook hierna bleef de wandeling scoren met  een sliert van rustige wegjes , waarbij we allengs de statige Onze Lieve Vrouw Basiliek van Dadizele weer vol in beeld kregen.  Ter hoogte van de “ Vijfwegen “ bracht een omtrekkende beweging ons op het traject van het plaatselijke ‘ Pompeschitters wandelpad ‘ , waarbij we een stukje van de ‘ Grote Ommegang ‘ voor onze voeten werden geschoven. Uiteindelijk bereikten we terug het centrum van Dadizele en mochten we zowaar onze wandeling gaan kleuren met een omstandige trek door het domein Mariënstede.  Prettige wandelpaden loodsten ons kriskras door het domein , waarbij we achter een glimmende vijver nog maar eens een enig zicht kregen op de fraaie architectuur van de basiliek.

Meteen het einde van een best ‘ TE PRUIMEN    Pompeschitterstocht !

 

11:40 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-06-07

Tijl Uilenspieghel achterna ...

Brugge Damme Sluis Brugge

Wsjv Brugsche Globetrotters

2 juni 2007

 

Op een steenworp van het historische Brugge , ligt midden de polders een schilderachtig middeleeuws dorpje genaamd naar Damme.  Het dorp kreeg de naam mee van Uilenspieghelgemeente , en vanuit de levenslustige toeristische dorpskern kan men dan ook enkele prachtige uitstappen ondernemen in het Brugse Ommeland en de nabijgelegen poldergemeenten.

De schoonheid van dit enig stukje Vlaanderen , moet ook de wandelclub “ de Brugsche Globetrotters “ niet zijn ontgaan, want reeds enige jaren staan ze in voor de wandeltocht  Brugge Damme Sluis Brugge . Met een ruime keuze van afstanden gaande van 6  tot zelfs 50 km slingeren de wandelwegen zich  door het hinterland met de respectievelijke  dorpen van Damme en Sluis als uitvalsbasis. 

Een aanlokkelijk ochtendzonnetje bracht ons dan ook in de vroege ochtend van 2 juni richting Sint-Kruis-Male  , gekend omwille van zijn Sint-Trudoabdij van Male.  Wie van een stukje Vlaamse geschiedenis houdt , zal dan ook beslist weten dat dit militaire bolwerk  jaren lang de verblijfplaats was van de Graven van Vlaanderen en dat het gebouw pas in 1954 in handen kwam van de zusters kanunnikcessen van het Heilig-Graf . Ze maakten er hun permanente woonst van , waarbij ondertussen nog een dertigtal kloosterzusters in het domein verblijven.

 

 

Het was vanuit het nabijgelegen zaaltje  ’t Couvent dat we onze wandelescapade aanvatten via een groenrijk strookje van aanpalende residentiële villawoningen . Statige beukendreven en lommerrijke linden  laten ons kaarsrecht dwalen in de richting van een ander stukje Vlaams erfgoed. De kasteeldreef van het domein Rooigem neemt ons op sleeptouw langs de pas gerestaureerde gebouwen , die  van 1720 tot de Franse tijd dienst deden als buitenverblijf van de Brugse bisschoppen.  Waarna een statige vier rijen dikke eikenlaan met de toepasselijke benaming “ Bisschopsdreef “  ons brengt naar een stukje oude invalsweg van de zogenaamde “ Paallanden “.

Het was zo dat de stad Brugge eeuwenlang eigenaar en planter van de bomen langs de verschillende toegangswegen naar de stad toe was. Dit plantrecht reikte tot aan de zogenaamde paallanden , en dit was zo anderhalve tot twee kilometer breed rondom de stad.  Tot op het einde van de 13de eeuw , had het ook een beetje de bedoeling om het gepeupel dat buiten de Brugse omwalling woonde onder controle te houden. Het randgebied werd dan ook met palen afgebakend , vandaar de naam “ paallanden “.

Tenslotte bereiken we terug de leefkern van Sint-Kruis , waarbij we in het zog van de neogotische Kerk , een eerste rust treffen in het clublokaal van de organiserende wandelclub.  Na de afstempeling maken we  eventjes toertje om rond de behuizing  , waarna een groen doorsteekje en een schamel brugje ons de weg aanwijst van “ het Zuidervaartje “.  We krijgen meteen het gezelschap van een trits ritselende schots en scheefse populieren , kwetterende eenden , schuchtere waterhoentjes en hengelaars , terwijl achter ons de contouren van het historische Brugge zich aan de horizon weerspiegelen. Het oude krinkel de winkelende  kanaallandschap met dijken uit de 12de & 13de eeuw brengt ons tenslotte naar een middeleeuwse voorhaven van Brugge.  Het pittoreske Damme met zijn gezellige witgekalkte geveltjes en eethuisjes  nodigt zo uit tot een grondigere kennismaking.  Reeds van ver was ons oog gevallen op de stoere platte toren van de Onze Lieve Vrouwenkerk , die als een baken regeert over het dorp en zijn polderlandschap.   Hij maakte dan ook de introductie tot een tweede rust in het plaatselijke oude schooltje en kunstatelier van Delporte .  Damme illustreert zich dan ook tegenwoordig als een waar kunstenaars- & boekendorp , waarbij wel in ieder hoekje of steegje zich een idyllisch tafereeltje profileert en we ons in tussenwijl vergapen aan de sierlijke historische 15de eeuwse gebouwen van het Sint Janshospitaal , Huyse de Grote Sterre of  het gotische stadhuis  uit 1464 met het standbeeld van Jacob van Maerlant - den Dietschen dicht'ren vader -.  Doch als er één figuur is die onafscheidelijk wordt geassocieerd aan Damme , dan zal het wel “ Tijl Uilenspiegel “ zijn.  Overal is de geest van deze volkse figuur wel in Damme terug te vinden.  In het verhaal uit 1867 van Charles de Coster , trekt Tijl erop uit  met Nele (zijn vriendin) en lamme Goedzak (zijn beste vriend) om samen met de Geuzen te strijden tegen de Spanjaarden.  In het verhaal is Uilenspiegel hier geen grappenmaker meer , maar een ware volksheld die ten strijde trekt tegen de vijand.

Ga tevens een kijkje nemen aan de bijhorende fotoreportage , door op de foto te klikken.

Brugge 20607 016

 

Het is dan ook de ludieke Tijl Uilenspiegel beeldengroep die ons nu resoluut de weg aanwijst van de Damse Vaart en zijn tolhuisje.   Eens de brug over wiekt en wenkt de Schellemolen hoog boven  zijn directe omgeving langs de waterspiegel van het kanaal. Waarna we ons mogen opmaken voor een verademde tocht langs de oevers van het zogenaamde Napoleonkanaal. ,die eertijds vanaf 1810 door Spaanse  krijgsgevangen in opdracht van Napoleon Bonaparte werden uitgegraven. Bonaparte wilde immers via een kanaal dat Brugge met Breskens zou verbinden , ontsnappen aan een continentale blokkade. Bij de val van de Franse keizer , reikte het kanaal tot in Hoeke , en werden de werken dan ook gestaakt. Het was pas in 1858 dat de werken werden hervat , maar bij gebrek aan financiële middelen ter hoogte van Sluis definitief werden gestopt.  

Knotwilgen en canadapopulieren begeleiden ons een tijdlang langs de dijken terwijl hun wortels de aarde vasthouden.  De bermen kleuren met wilde kruidachtige bloeiers , terwijl een luidruchtige bende kolganzen iets verder op het watervlak neerstrijkt, wanneer we de richting van Koolkerke uitkiezen.  Iets verder maakt ons pad een zijsprong naar het provinciaal wandeldomein  Oud Fort Beieren met zijn ruïnes van de oude wal.

Nog eventjes wat lanterflanteren langs de boorden van het Zuidervaartje en algauw bereiken we terug de leefkern van Sint Kruis , alwaar een laatste groen doorsteek van de “ Beukendreef “

 

22:11 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-05-07

In Flanders Fields : the poppies blow down ...

100km van Ieper

18 mei 2007 - Driedaagse van Ieper

 

Al 36 jaar vormt de ‘100 km van Ieper’ een icoon binnen de wandelwereld der lange afstand. Destijds stond “ Wandelclub Ieper “ dan ook aan de wieg van het georganiseerd wandelen binnen Vlaanderen. Met ups en downs wisten ze telkens, drie dagen lang groot en klein op verkenning te sturen naar de mooiste plekjes van Ypres Salient. Het geheel groeide dan ook uit tot een wandelklassieker met internationale uitstraling, waarbij menig Britten en Duitsers aan deelnamen.

Al 36 jaar vormt de ‘100 km van Ieper’ een icoon binnen de wandelwereld der lange afstand. Destijds stond “ Wandelclub Ieper “ dan ook aan de wieg van het georganiseerd wandelen binnen Vlaanderen. Met ups en downs wisten ze telkens, drie dagen lang groot en klein op verkenning te sturen naar de mooiste plekjes van Ypres Salient. Het geheel groeide dan ook uit tot een wandelklassieker met internationale uitstraling, waarbij menig Britten en Duitsers aan deelnamen.

070

Doch oude gloriën blijven blijkbaar niet eeuwig bestaan en medio de jaren ’80 komt een einde aan de Ieperse Wandelclub. Het is dan ook pas in 1986 dat een nieuw comité de “ Driedaagse 100 km van Ieper ‘ overneemt en de organisatie een nieuw elan instuwt tijdens het Hemelvaartweekend. Sinds enige jaren staat de vrijdag dan ook traditioneel in het teken van de groene longen rond Ieper, waarbij het provinciaal Domein “ De Palingbeek ‘‘, Zillebekevijver en de oude vaart Komen-Ieper worden aangedaan. Zaterdag wordt bestempeld als de koningin etappe, waarbij we worden ondergedompeld in de rijke natuurverscheidenheid van het Heuvelland, terwijl zondag “ Flanders Fields “ met zijn vele oorlogsmonumenten en kerkhoven de hoofdtoon gaan vormen.

Voor deze 36ste editie werden we meteen tevens een primeur voorgeschoteld, daar de startplaats in de gloednieuwe Fenixzaal aanvatte. Waarna de diverse afstanden  de imposante  Majoorgrachten werden opgestuurd voor een ontluikende verkenning van enkele Ieperse groene pareltjes langs de diverse Vauban-vestingwallen.  Als een baken weerspiegelt zich iets verder, het kleine Ramparts Cemetery Lille gate, in het roerloze water van de vestinggrachten. Samen met de 197 gesneuvelde en onbekende soldaten, die er begraven liggen, konden we zo uitkijken op de historische Rijselpoort en natuurpracht van het waterspaarbekken der “ Verdronken Weiden “. Het zou ons brengen in de richting van de Ieperse legerkazerne Lemahieu, welgekend als kampplaats tijdens de Vierdaagse van de IJzer waarna we eindelijk via een strookje van de oude vaart Komen-Ieper het hinterland introkken.

Het verhaal van de oude vaart illustreerde duidelijk hoe mooi de natuur hier stilaan de bovenhand haalt op het ingenieuze doch falende plan om een lange scheepvaartverbinding te maken tussen het Leie- & Ijzerbekken, toen we de richting afstevenden van die andere natuuroase “ het Provinciaal Domein De Palingbeek “. Bezijden het Cemetery, moesten we het vooralsnog stellen met de bosrand en een zicht op de skyline der Ieperse torens, teneinde in de annexen van de voormalige hoeve Callewaert onze eerste rust te treffen met een verfrissend yoghurtje en drankje.

De hoeve werd dan ook omgevormd tot een bezoekerscentrum, waarbij men nuttige tips kan verkrijgen voor het zorgzaam en diervriendelijk omgaan met huis- & neerhofdieren, alsook het ecologisch verbouwen van groenten. Een snoer van aangelegde wandelpaden leidde ons nu langs de ecologische tuin, waarbij zich de groenrijke contouren van “ de palingbeek “ duidelijk illustreerden en we eventjes konden nippen van een passage langs de sterrenwacht Astrolab Iris. We kozen echter de richting uit van het Molenbos, alwaar we konden wegmijmeren over een rijke waaier van bospaden en weidedoorsteken. Vlug gevolgd door een ander stukje heerlijk park- en natuurgebied van de Vierlingen. Selecte paden, die binnenkort onderdeel zullen uitmaken van een gloednieuw wandelnetwerk, baden zich een weg langs idyllische hoekjes van vijvers, kleinschalige graslanden met mooie poelen, hooilanden en de imposante mijnkrater “ Caterpillar “.

Het geheel mondde uit op een strookje asfalt die ons nu resoluut de weg aanwees tot de feitelijke toegang van het provinciaal domein. Aan de ingang wachtte ons vooreerst nog een tweede rust en gratis bevoorrading, waarna de glibberige kasseistrook langs de oevers van de waterplas ons enige tijd op sleeptouw nam voor een fijne afronding van dit enig mooi stukje natuurlandschap. Uiteindelijk mochten we het domein uitritselen ter hoogte van de Hollebeekse golfterreinen en bogen we af naar het gelijknamig kleine Westhoekdorpje, door een open landschap dat hier bijzondere onrustige golvingen door het landschap joeg en ons een enig zicht gunde tot tegen de West-Vlaamse heuvels.

In het zog van de driebeukige neogotische Onze Lieve Vrouwgeboortekerk troffen we andermaal een rust, alwaar een plaatselijk staminee zich ontfermde over ons met een natje en een droogje. Dat Hollebeke in 1973 ooit als eerste bloemendorp van Vlaanderen werd verkozen blijkt nu nog aan de kleurrijke netheid die het dorpje uitstraalde tijdens onze passage. Doch dat het dorp tevens begin september leeft in de ban van het feest van Maria-Geboorte zal menig zijn ontgaan. Ook bij de Hollebekenaars is het hun ooit gebeurd en dat brak hun volgens een aloude legende heel zuur op. De legende vertelt immers dat ooit in een ver verleden in de nabije bossen een houten Mariabeeldje werd gevonden. Het kreeg een plaats in de kapel en werd telkenmale op 8 september door het dorp gedragen. Eén keer waren de inwoners van Hollebeke de processie echter vergeten, zodat het beeldje de processie door de landerijen dan maar op eigen houtje had gedaan en ’s anderendaags het beeldje werd teruggevonden helemaal met modder besmeurd. Nooit of nooit zou een Hollebekenaar tegenwoordig deze traditie over het hoofd durven te zien.

Er restte ons immers nog een lange weg te gaan en het volgend stuk werd dan ook verlucht met een tweede strookje van het oude kanaal Komen-Ieper. Een schitterend stukje groen lint voerde ons langs een enige biotoop van open water met fonteinkruiden, waterweegbree, rietmoerassen met gele lis, zwanenbloem, ruigten van kattenstaart, koninginnenkruid of wilgenstruwelen en meer gesloten bosjes. Het was pas ter hoogte van de oude sluispoorten van Houtem dat we de wildernis uitkwamen en onze blikken eventjes konden afwenden op het kerkje van dit Waalse dorpje. Waarna onze voeten zich nu eventjes konden verluchten met een paar staptegels en stevige karrensporen en ons in een wijde boog rond Houtem stuurden met verhelderende zichten op de nabije Leievallei en het Heuvelland.  Ter hoogte van het gehucht ‘ de Chicane “ wendde ons wandelpad zich eventjes af in de richting van het Jacques Brel-dorpje Zandvoorde , waarbij het landschap uitnodigt om te kijken op het deinend bosrijk gebied van de Gasthuisbossen.  De omloop neemt echter een andere wending wanneer een kanjer van een karrenspoor ons terug de richting van Hollebeke opstuurt en we na 23 kilometers nog eventjes kunnen uitblazen in een druk beklante buitencontrolepost.                          

045

Hierna beroeren we eventjes de groenrijke fragiele doorsteekjes langs de spoorweglijn Poperinge-Kortrijk  , waarna de kasteelhoekstraat ons de hoogte injaagt voor een bijzonder prettig en gevarieerd lapje bos van de Gasthuisbossen en de Zwarte Leen.  Erlangs de behuizing worden we nu geloodst naar de historische “ Hill60 “, een plaats waar duidelijk blijkt hoe genadeloos de Eerste Wereldoorlog in deze streek heeft toegeslagen.  Een Memorial herdenkt de gesneuvelden , maar het terrein herbergt in feite ook veel lichamen die nooit of te nimmer nog zijn teruggevonden door de omgewoelde aarde tijdens hevige gevechten.

Een rits van staptegels tussen de deinende velden en akkers loods ons tenslotte nabij het “ Large Wood Railway Cutting Cemetery “ het grondgebied van Zillebeke binnen , alwaar we in de schaduw van de Sint-Katharinakerk onze laatste rust treffen in het plaatselijke dorpsschooltje.  Er restten ons nog een drietal kilometers te gaan , die we aansnijden met een gratis ijsje en de Zillebekevijver.  Een wandelpad langs de oevers van het slome water wordt nu enige tijd onze metgezel , tot wanneer de Ieperse torens zich aan de horizon boren en het eindpunt nu duidelijk niet meer veraf is.  En we zo deze eerste dag van de driedaagse kunnen bezegelen met een verfrissend en verkwikkend gerstenat.

 

16:26 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Flotant comme un ecureuil ....

Marche du Rénouveau

Les Ecureuils de Chatelet

5 mei 2007

 

 Wie tot op vandaag dacht dat ‘ la capitale des spiroux ‘ kadert in een kleurloos decor van rauwe appartementsblokken , sociale woonwijken en criminele voorsteden , zou bedrogen kunnen uitkomen. Charleroi heeft veel meer te bieden ... en sinds gisteren hebben de mannen en vrouwen van wandelclub ‘ l’Ecureuil Chatelet ‘ de stad dan ook weer op de wandelkaart gezet van wandelminded Vlaanderen en Wallonië.

Net ten zuiden van de grootstad baadt Charleroi immers in een groene gordel van imposante bossen , waarbij l’Ecureuil dan ook gretig gebruik van maakte. Het was dan ook van de legendarische lange afstandsmars Chimay-Chatelet geleden dat we onze wandelhorizon in die richting uitschoven , l’Ecureuil kende hierna een sombere periode , waarna ze nu met hun Marche du Rénouveau het tijdperk van weleer proberen nieuw leven in te blazen. En hoe !!!

Geborgen in de nabijheid van de drukke R3 en geprangd tussen de voorsteden van Chatelet en Couillet treffen we de kraaknette inschrijvingszaal in het Parc Communal. Meteen een gezapig strookje groen om de tocht op gang te laten schieten en ons tussendoor te deponeren langs een verweesde spoorweglijn waarbij de natuur stilaan de bovenhand haalt. Het stuurt ons regelrecht in de richting van het vredige Bouffioulx en zijn ‘ Maison de la Poterie ‘. Het dorpje is dan ook gekend om zijn pottenbakkersambacht , waarna het centrum zijn verleden etaleert in het belang van de woonwijken. Hier leidt de tocht ons langs zijn oude huisjes van dikke muren in typische bouwsteen , een romantisch steegje klimt gezapig met ons mee tot de flanken van zijn Sint-Gerykerkje waarbij Bouffioulx straalt in zijn verleden met zijn vestingen soms pittoresk , soms meewarig of nostalgisch verscholen in een klein hoekje.

Het steegje laat ons uitdeinen in de vallei van de Biesme , waarbij een verstrekkend zicht op de contouren van Charleroi aan de éné zijde en het deinend groenrijk landschap aan de andere kant zich voor ons ontrolt. We laten ons dan ook ettelijke kilometers meedeinen met de miniscule veldwegel die zich een weg baant door het hoge gras en zich scheurt door de glooiende vallei. Tot de wegel ons gestaag klimmend op de grens van Loverval en Bouffioulx brengt voor het opzoeken van een eerste rust na vijf succulente openingskilometers.

Vlug duurt het niet alvorens we terug de behuizing worden uitgejaagd en de parcoursmeester ons een tijdlang koest houdt met een rits van idyllische groene doorsteekjes van ‘ Le Bois du Champs de Borniaux ‘, nu eens geprangd tussen de behuizing door , dan weer langs een klatterend beekje . Een imposante beukendreef brengt ons tenslotte aan de drukke ‘ Chaussée’ die Charleroi met Philippeville verbind . Eventjes dwarsen en daar worden we alweer gedropt in de rust van een volgend strookje natuur en een tweede bosdoorsteek. Wulps huppelend als een speels eekhoorntje banen we ons een weg door de lommer van het struikgewas en de hoogstammige boomstronken. Hier en daar ontwaren we nog een zinnige ontplooiing van veel te vroeg uitgebloeide wilde blauwe hyacinthen , tot we langs de bosrand door terug de bewoonde wereld instappen van het dorpje Gerpinnes voor een tweede rust in de één of andere garagebox.

Het is een aftandse kerkwegel die ons terug de richting aanwijst van een opener gedeelte. Onder een helderblauwe hemel weerspiegelen zich dan ook aan de horizon de kerktorentjes van Nalinnes en Nalinnes Haies , meteen ons volgend stapdoel die we ook nu weer aanvatten via een kanjer van een brokkenpad. We verheven ons alover de deinende akkers en landschappen , alwaar enkele naarstige landbouwers hun gewassen overschouwen. De bermen kleuren rood geel wit en blauw van klaproos , vlasbloem , wilde magriet tot sleutelbloem. Dwars door de priemende mäisplanten komen we zowaar toch nog eens op een stukje asfalt terecht. Het slingert ons navenant dwars door de leefkern van het rustige landbouwersdorpje Les Haies en de visvijvers van les Six Etangs. Waarna een kapelletje ter ere van Onze Lieve Vrouw van Bon-Secours de weg aanduid in de richting van l’eau d’Heure. De oevers van dit glashelder en kolvend rivierbeekje vormen enige tijd onze metgezel tot wanneer een grimmig brokkenpad ons de hoogte injaagt voor een verfrissend bosstrookje. Vanop de hoogte zien we de bedding van l’eau d’heure nu eens veraf , dan terug dichtbij doorheen het landschap meanderen.

Onopvallend bereiken we zo de rand van het dorpje Beignée , alwaar we nog maar eens de nodige energie bovenhaalden om een volgende beklimming aan te gaan. Waarna we bijna boven weer het bos indoken voor een paar benauwelijke bosdoorsteekjes à l'Ardennaise , die ons nog maar eens royaal lieten kennismaken met de heerlijke vallei van l’ Eau d’heure en een waaier van schitterende landschapelementen. Een niet risicoloos sprongetje over een bronbeekje introduceerde ons dan maar in het Bois de Marbaix , alwaar een resem van schitterende bospaden resoluut de bovenhand haalden en ons langzaam lieten opschuiven naar een volgende bevoorradingspost in de voetbalkantine van Fc Jamioulx.

Eventjes de emoties wegspoelen met een heerlijke Waalse trappist , waarna we terug op expeditie werden gestuurd langs de oevers van l'eau d'heure en het dorpje van Jamouilx. Een erehaag van groene doorsteekjes vormt dan zo de aanzet voor een volgend partijtje bos en wandelplezier in het Bois de Lobbes. We krijgen er een bijzondere prettige en gevarieerde wandeling door lapjes bos die met schitterende natuurpaden worden aaneengeregen.

Nog maar eens laten we de laatste boom achter ons om af te buigen naar het dorpje van Loverval en zijn feodaal kasteel. Een trappenconstructie maakt een omslachtige beweging rond het dorpje , waarna we nog maar eens worden losgelaten in een stukje bos van " Le Bois du Vieux Frene ". Een rits van schitterende bospaden neemt ons een tijdje mee langs een kabbelend beekje die we meermaals moeten dwarsen via een vlonderbrug en laat ons tenslotte uitmonden in Gerpinnes voor een voorlaatste rust.

getpicCAC3JSZY

 


Nog zes kilometers te gaan , die we al vlug cash betaald krijgen met een zoveelste beklimming. Boven worden we opgenomen in het enig kader van de ' vallei de Sébastopol '. Een zonovergoten panorama spreid zich uit wanneer we in rechte lijn terug de behuizing van Chatelet bereiken voor een laatste rust in het clublokaal van l'Ecureuil.

Nog twee kilometers te gaan en een opvallende bult van een oude steenkoolterril laat zich aan de horizon ontrollen. Als toemaatje krijgen we er nog een stevige kasseistrook bovenop , en als echte ' Flandriens ' gaan we dan maar de graskant of border gaan opzoeken. Een soort ereronde rond de terril brengt ons tenslotte heelhuids terug in le Parc Communal.

Jongens , bijna 30 jaar wandelervaring in de knieën en voeten hebben we tussentijds ... maar o wat hebben wij vandaag genoten van wellicht één der mooiste tochten in onze ganse wandelcarrière !

15:59 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-05-07

Met Louise Marie op stap in de Vlaamse Ardennen ...

Louise Marie tocht

Kbg Op stap Nukerke

28 april 2007

 

Louise Marie een onooglijk piepklein dorpje verscholen tussen de glooiingen der Vlaamse Ardennen vormde op deze zonovergoten zaterdagochtend onze uitvalsbasis voor de gelijknamige ‘ Louise Marie – tocht ‘.

 

Met de vorige edities in onze gedachten was onze keuze vlug gemaakt en al na de inschrijving in het aftandse cultuurzaaltje van La Salette was het meteen raak. De zon streelde al vriendelijk onze kruin toen we de wandeling opstartten en al vlug de leefkern met zijn schattig kerkje achter ons lieten voor een heerlijk inloopstukje , dat ons gezapig via een resem van schitterende bospaden geflankeerd door hoge varens  het Daelbosch door stuurde.

 

Toen we langs de bosrand door werden uitgespuwd , onthulde zich een breed uitgespannen beeld over de glooiende landschappen van de Vlaamse Ardennen. Het was dan ook een kanjer van een graswegel op het gehucht Leideveld , dat ons ettelijke kilometers op sleeptouw dreef en ons in de richting stuurde van het Omer Wattezdorpje ‘ Schorisse ‘ voor een eerste rust. 

Het dorpje werd op dit vroege uur dan ook letterlijk onder de voeten gelopen door voorbij vliegende wielertoeristen en wandelaars , waarna we in de schaduw van de Sint-Pieterskerk het plaatselijk Omer Wattezwandelpad volgden en meteen het ruigere klimwerk werden voorgeschoteld. Vooralsnog bewandelden we de blote flank van de Foreerst , waardoor we nog eventjes ons zicht konden laten uitzwermen op de verhelderende vergezichten der Vlaamse Ardennen. Maar algauw mochten we ons gaan schrap zetten voor de potige beklimming van de Steenberg en Ganzenberg. Bijna boven laat een stevige graswegel ons afzwenken naar het natuurreservaat ’t Burreken. Het betekend de aanzet van een schitterende pleiade aan brokkenpaden en verloren gewaande kasseiwegels die ons langs dikke schermen groen van hazelaar en es moeten brengen. Gezellig op- en neergaand huppelen we hier en daar over een vliedend beekje  , waarna een draaipoortje ons letterlijk door een kleurrijke weidedoorsteek de hoogte in troont en we iets later door een wel erg smalle wegel ons mochten gaan wringen tussen wel erg vervaarlijke brandnetels.

 

Eens boven is het genieten van het weidse landschap van vers ingezaaide akkers en tal van groene weilanden.  Waarna de holle wegel van de Foreerst met ons de dieperik in dook en een schitterende veldwegel zich een weg boorde doorheen de vallei om ons uiteindelijk voor een tweede maal neer te poten in de schaduw van de rust in ‘ zaal de Wante ‘ van Schorisse. Na een controlestop stortten we ons weer in het heerlijke heuvellende landschap en nadat een netelig brokkenpad geprangd tussen de prikkeldraad en een rij kaarsrechte populieren ons voorbij een oude ‘kasteel’watermolen gebracht had , liet een zoveelste venijnige beklimming ons oprukken naar de contouren van het bosdomein Ter Rijst.  Doch vooralsnog bleven de voorraad aan natuurpaden zich opvolgen langs uitgestrekte geploegde akkers  of moesten we een tijdlang dwars door het frisgroene gras waden. Uiteindelijk was het een zonovergoten wegje dat ons alsnog met een krachtig en nijdig klimmetje tussen de lekkere koele en verende bospaden van Ter Rijst bracht.  Prachtig ingekleurd met een blauw wit tapijt van hyacint , look zonder look en anemoon werden de lapjes bos en groene doorsteekjes aanééngeregen. Een bijzonder stukje die ons tenslotte terug langs de bosrand uitstootte dwars door een vers omgeploegd veld  en waarbij de bomen gelukkig hun schaduw in de goede richting liet vallen moesten ons nu brengen naar een laatste rust met een bekertje gratis water aan het kapelletje van Annoven .

 

     Klik op de foto om de bijhorende fotoreportage te zien

IMG_9364

 

Bij het verlaten van het kleine gehuchtje keken we neer op een imposante beboste kruin van ‘ le Bois de la Houppe en zijn radartoren ‘.  Een bekoorlijk stapdoel die we weliswaar links lieten liggen , toen de parcoursmeester van dienst ons de richting van het gehucht Koekamer aanwees , alwaar een smalle wegel geprangd tussen twee huizen ons andermaal op een verbluffende wijze laat lopen langs een erehaag van groen en de kasteeldreef van het domein Gauthier.

 

Aan de horizon verscheen, zo voor het grijpen terug het Sint Apolliniakerkje van Louise Marie.  Echter werden we nog eventjes het hoekje omgeleid , alwaar een smal pad langs een oude spoorwegberm nog maar eens voor een prachtig natuurkransje ging zorgen en ons de richting uitstuurde van het Muziekbos.  We bleven gelukkig gespaard van de lange beklimming naar de Boekzitting  , gezien we via een smal pad langs de bosrand door op een authentieke manier een punt mochten zetten achter deze grandioze Louise Marie tocht.

 

Een tocht doorspekt met  sappige veldwegen , verrassende groene bosdoorsteken , hobbelige brokkenpaden tussen en langs of zelfs dwars door maïs- & korenvelden  steeds gekleurd met wisselende zichten op de Vlaamse Ardennen.  Een tocht alwaar Etienne , den facteur , zich andermaal overtrof en steeds stof leveren tot heel wat straffe wandelanekdoten …

 

Zo hebben we ze graag !

 

11:12 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-04-07

In de voetsporen van Jan van Sombeecke , tussen Durme en Schelde

14° Driestocht

Durmestappers Sombeke

22 april 2007

 

 Sombeke, een deelgemeente van Waasmunster , prachtig genesteld langs de oevers van de Durme en de Sombeekse meersen , zou vandaag het decor gaan vormen van de 14de Driestocht. Een organisatie van de plaatselijke Durmestappers , die over afstanden gaande van 5 tot 42 km ons zouden laten kennismaken met de mooiste uithoekjes van het Durmelandschap , de heerlijkheid Sombeecke en bovenal enkele idyllische natuurstukjes van ‘ de Bunt ‘ en ‘ de Roomacker ‘.

Toen we de prachtig afgezoomde ‘ Dries ‘ geflankeerd door het pittoreske barokke Sint-Rochuskerkje werden opgestuurd , w...
Het zou ons brengen tussen de behuizing door naar de heerlijkheid zelve , daar alwaar destijds de heren van Sombeke met heer en meester regeerden over dit enig stukje gebied. Een 17de eeuwse schandpaal en het kasteel van Sombeke fraai verscholen tussen het groen moesten de aanzet gaan vormen van een stukje Oude Durme wandelroute. Flanerend over de dijken binnen de ontluiking van een aanlokkelijk ochtendzonnetje overschouwden we een enig spel van schorren en slibben , waarbij in de laag gelegen gebieden , vrij brede treksloten reeds jaren worden gebruikt als potpolder.

Het wandelpad dat we volgden voerde ons naar de plaats alwaar vroeger Edmond Verstraeten zat te schilderen , daar waar Het Land van Dendermonde en het Waasland elkaar raken met de Mirabrug als bindend punt. Waarna het pad zich langzaam verder slingerde langs de dijken van de Durme en ons brengt in het natuurgebied van ‘ de Bunt ‘. Niks anders dan een moerassig gebied , waarbij de ondergrond heel wat veen bevatte. Tussen 1500 en 1828 werd deze dan ook ontgonnen en gedroogd tot turf; waarbij de talloze putten die ons wandeltraject passeerden romantische seizoensbeschrijvingen weerspiegelden aan het wateroppervlak.

Het was dan ook na een vijftal ‘ aards paradijselijke ‘ kilometers dat wij in het gelijknamige gehucht onze eerste rust troffen in taverne ‘ in de bunt ‘. De Veerpontweg wijst ons hierna de juiste richting aan van een iets lager gelegen gedeelte van het Tielrodebroek. Met zijn typische flora en avifauna is deze zoutwatergetijdeschorre een unicum in West-Europa , waarbij we dan ook de zeldzame spindotterbloem en zwarte els kunnen waarnemen. Een vlonderpad en een gestage trapklim gunnen ons tenslotte een enig zicht op het kerkje van Tielrode dat zich aan de overkant van de Schelde weerspiegelt. Om het te bereiken dienen wij de veerpont van Tielrode te nemen , een attractie op zich , die jaarlijks zo’n 30000 mensen van en naar het wandelgebied van de Bunt brengt. De Tielroodse veerdienst bestaat dan ook reeds sinds mensenheugnis , waarbij de oudste schriftelijke vermeldingen teruggaan tot 1244.

Eens de overkant bereikt , fladderen we wat langs de historische leefkern van het dorpje gekend omwille van zijn jaarlijke paardenstoet & -wijding op het feest van Sint Petrus en Paulus. Het lusje mondt tenslotte uit aan het idylische ‘ Heiligdom van Sint-Jozef ‘ , een plaatsje die heelwat bedevaarders trekt tijdens de maartmaand.

Het beeld van de veerman iets verderop gids ons verder naar de dijken van de Oude Durme of is het ondertussen de Schelde geworden. Een mens zou het begod niet meer weten met al die overstromingsgebieden begroeid met kleurrijke bloesems van slanke sleutelbloem , muskuskruid , pinksterbloem en zelfs paardenbloem. We omsluiten het dorpje van Tielrode steevast in ons vizier , wanneer een kudde schapen van de Durmse schaapstal grazend op de berm enige tijd onze metgezellen vormen.

De dijk die we hierna volgen maakt onderdeel uit van de Roomacker wandelroute en gunt ons een enig zicht op de Durme- & Scheldevallei en het assymetrisch landschap van de Wase Cuesta. Miljoenen jaren terug heeft de zee hier een dertig meter dikke kleilaag afgezet , zodat steenbakkerijen zich in Tielrode en omgeving kwamen vestigen en er kleiputten ontgonnen. Bij het contourneren van het dorpje weerpiegelt zich dan ook nog hier en daar de rauwe vervallen gebouwen en schoorstenen van dit stukje nostalgie. Waarna we nu steevast de kant opzoeken van het provinciaal domein ‘ de Roomacker ‘. Drassige paden slingeren zich doorheen de wildernis van het weelderig natuurreservaat , ontstaan uit de vroegere kleiputten van de steenbakkerij AMT. Diverse padden en kikkers geven vanuit de zonnige waterpoelen een concert van jewelste , terwijl een koppeltje fuuten een sierlijk liefdesritueel vertonen. Tussen de rietkragen door waakt moedergans autoritair over haar nog jonge kroost en happen wel miljoenen dikkopjes met wijde en grote oogjes aan het wateroppervlak.

Idyllische tafereeltjes binnen een natuurrijk paradijs , die ons tenslotte via het kapelletje van Onze-Lieve-Vrouwe van de Schone Liefde , terug in de bewoonde wereld van Tielrode storten om een tweede rust te gaan opzoeken bij een plaatselijke schrijnwerkerij.

Ruim reeds halfweg wanneer we het wat rustiger mogen aandoen en de wandelweg zich nu een pad zoekt langs de polders en het hooilandschap van het Groot-Broekkouter. Het dient ons de richting aan te wijzen van het nabijgelegen Elversele , alwaar we via een ommetje door het privé-domein van de Onze Lievevrouw kapel der Zeven Weeën onze laatste rust treffen in het schoolcomplex van Priester Poppe . Amper drie kilometers verder van de schrijnwerkerij.

Enfin , een paar staptegels geprangd tussen de behuizing van een sociale woonwijk moeten ons trachten opnieuw op gang te brengen voor een laatste lus. Aanleunend tegen de dorpskern van Sombeke maken we nog eens rechtsomkeer alwaar de wandelpaden nog een stukje van de Sombeekse meersen voorschotelen en alwaar we hier en daar nog een blik vangen van de zwaar aangeslibde oevers van de Durme . Het geheel brengt ons tenslotte naar een allerlaatste stukje bronbosjes , volgestouwd met waterbronnetjes en een ondoordringbare wildernis van zwarte els , meteen een ideale afsluiter van deze lustvolle Driestocht.

 

Voor de bijhorende fotoreportage klik op onderstaande foto

IMG_9275

 

20:22 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-04-07

Een champagne om te ontdekken , te delen of te offreren

 

Tijdens onze wandelescapade tussen de wijnranken door ,leerden we heel toevallig de symphatieke Isabelle kennen, die de druivelaars aan het snoeien was. Ze wist ons te vertellen dat op enkele stappen van de nobele champagne wijngaarden van ' la côte des blancs ' , ze in een symphatieke klein dorpje van de Marnevallei sinds anderhalf jaar een ' chambres d'hôtes ' onderhielden.

 

    

 

We waren wel benieuwd naar het levenswerk van Isabelle en Bruno en begaven ons dan ook naar het dorpje Saint Mard les Rouffy , alwaar we hartelijk werden ontvangen in de gerestaureerde oude hoeve.  Momenteel wachten twee geraffineerde kamers met de toepasselijke namen ' Arums & Coquelicots ' op de gasten , beide kamers kregen dan ook een persoonlijk cachet mee door de gastvrouw. Vooral geïnspireerd op hun reizen in Marokko , waarbij retro en modern worden gecombineerd met enig cachet. Een ruime leefruimte met prachtige open haard nodigt na een dagje champagnestreek ongetwijfeld uit tot een moment van heerlijk mijmeren aan de hand van een fijn boek of een glaasje champagne.

 

Daarvoor zijn Isabelle en Bruno tevens 'viticulteurs' of met andere woorden champagneboertjes , waarbij ze dan ook met plezier hun produkten laten degusteren aan de hand van een bubbelend godendrankje  in een uitnodigend en geraffineerd kader.  

 

Het heerlijke ontbijt van Isabelle, met zorg en smaak samengesteld  , zullen u een aangename herinnering bieden aan uw verblijf ... en hopelijk doen zin krijgen om terug te komen en te herontdekken !

 

Momenteel zijn Isabelle en Bruno volop aan het inrichten van een jacuzzi-ruimte en een derde kamer (die plaats zal bieden tot vier à vijf personen).

 

Wenst u meer te vernemen over de chambres d'hôtes van dit sympathiek jong koppel , bezoek dan alvast eens hun uitgebreide website www.bruno-mailliard.com  of neem telefonisch contact op het nummer 0033.3.26.66.45.03 of per email bruno.mailliard@wanadoo.fr

 

 

 

17:50 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Het Bulskampveld ... een veld van stieren !

Bossentocht

Godelievestappers Ruddervoorde

10 maart 2007

 

Niettegenstaande de Godelievestappers uit Ruddervoorde al vele jaren leven in de schaduw van hun grote broer Wsv Beernem , weten ze telkens hun wandeltochten uit te laten groeien tot kwaliteitsvolle organisaties. Vandaag stonden hun Bossentochten vanuit Hertsberge op het programma , zodat we ons reeds verheugden aan een schitterende groene wandeling waarbij het provinciaal domein Bulskampveld – Lippensgoed centraal stond.

Het werd al heel duidelijk , dat een bijzonder gezellig wandelweertje voor een enorme toevloed van wandelgrage deelnemers had gezorgd , toen we alsnog een vrij plaatsje voor onze wagen vonden iets buiten het dorpscentrum. Vrolijk keuvellende wandelaars , gulzig smoezelend aan geurige verse pannenkoeken of gretig slurpend aan een verfrissend streekbiertje hielden er alvast de juiste toon bij , toen wij in de late namiddag alsnog aan ons wandeluitje dienden te beginnen.

Voorwaar werden we onmiddellijk getrakteerd op een gratis verfrissende energierijke drink , toen ons kort verblijf door de kleine dorpskern van Herstberge slechts een vluchtig intermezzo bleek te zijn van één lange boswandeling , waarbij de parcoursmeester op een schitterende manier de talrijke bosdreven wist te combineren met enkele leuke privé doorsteekjes. De wandeling bracht ons aanvankelijk langs het gehucht Neirinck en het domein van ‘ Loca Labora ‘ een centrum waar anders validen aan biologische fruit- en groenteteelt doen. We trokken kriskras door het uitgestrekte loof- en naaldbos , waartussen de zon gretig zorgde voor steeds wisselende effecten tussen de boomstammen en imposante wandeldreven. Zo bereikten we tenslotte het neogotische Bulskampveldkasteel uit de late negentiende eeuw dat prachtig is omgeven door een indrukwekkend arboretum. Doch niet enkel het bijzondere mooie kasteelpark loont er de moeite , want ook de ommuurde moestuin omgevormd tot een unieke kruidentuin van om en bij de 400 plantensoorten is een kijkje meer dan overwaard. Zonder hierbij nog te spreken van de unieke verzameling rollend landbouwmaterieel en het vrij recente vogelasiel waar zieke en gekwetste vogels worden verzorgd vooraleer ze terug in de vrije natuur losgelaten worden.



Ook hierna bleven we heerlijk kronkelen door het bos of door een stukje heidegebied reeds vol bloeiende erica’s , waarna een vlonderpad over een moerassig strookje vennengebied ons de weg wees naar de centrale rust in de vleugel van een gebouwtje deeluitmakend van het psychiatrisch instituut Sint-Amandus.

We sneden onze wandelkoek terug aan via een bijzondere fraaie , volledige natuurlijke lus over een pleiade van smeuïge dreven en boswegels allen deeluitmakend van het Bulskampveld. Het gebied vormde dan ook tijdens de Middeleeuwen één uitgestrekt heidegebied, waarbij de naam is afgeleid van ‘ bulnas campa ‘ wat ‘ veld van de stieren ‘ betekent. Doorheen de eeuwen werd de heide geleidelijk omgevormd tot bos , waarna in 1970 de provincie West-Vlaanderen het domein opkocht en openbaar maakte voor het publiek.

Daarna bracht de wandeling ons naar de ‘ Vorsevijvers ‘ een bosrijk gebied dichtaanleunend tegen Wingene en zijn Blauwhuis , waarbij statige dreven en riante villa’s nu een poos ons deel werden. Enkele laatste smeuïge bospaden en vooral veel groen loodsten ons bijna ongemerkt terug naar Herstberge na een verademende en
aangename bossentocht

16:47 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

in 'land van de Thouroutenaere'

Torhout, trotse stad. Het zou zo op hun naamkaartje kunnen staan.
Want Torhout is terecht trots op wat het zijn bezoekers te bieden heeft.

In de oudste stad van het graafschap Vlaanderen laten monumenten, musea en kasteeldomeinen u de geschiedenis herbeleven.

Kom en ontdek de vele groendomeinen met bossen en landelijke paden, verspreid over de 45km² van de stad. In deze nog ongeschonden natuur onthaast u op uw eigen ritme.

Maar Torhout is ook een bruisende stad, dankzij een brede waaier van evenementen en festiviteiten. De link naar de culinaire traditie is gauw gelegd: hier haalde Abraham zijn mosterd, in de stad waar het bier van eigen bodem zo rijkelijk vloeit als de spraak. Torhout smaakt, door zijn originele restaurants en culinaire specialiteiten.

 

Culinair zijn er de Torhoutse mosterd , de Wijnendalekaas , de mosterdjenever , de Wostijne , de Thouroutnaere pastei en het niet te versmaden ' Thouroutnaere ' bier.

 

thouroutenaere

 

Een vermaard sterk blond bier van hoge gisting, met natuurlijke nagisting op de fles. Het heeft een karakteristieke zacht bittere aroma en een alcoholgehalte van 8.5 % vol.

  • Vol. % alc. : 8.5%
  • Schuim : wit, compact en zeer fijn
  • Kleur : blond

Aroma : goed aroma; een vol mondgevoel; fijne bitterheid van Saaz hop; een zacht moutkarakter; een brede goed afgeronde fruitigheid die opdroogt tijdens de afdronk.

 

Bewaar de flessen altijd rechtop in een frisse en liefst donkere plaats

Schenk uit op 8°à 9° in één keer het grote 'Thouroutenaere'glas zachtjes vullen, zodat er zich een grote schuimkraag ontwikkelt. Laat ongeveer 1cm bezinksel in de fles

Sluit de ogen en proef het fruitig boeket en de zacht-bittere aroma's van dit zalige bier, een totaal unieke smaak.


16:42 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Gapend tussen de Toebakstreke en de Golden River

Nationale Wandeldag West-Vlaanderen Wervikse wandelsportvereniging                      25 februari 2007

NATIONALE WANDELDAG ... gejaagd door regen en wind.

Drijvende wolken en een schamper zonnetje maakten reeds in de vroege ochtend duidelijk dat de weermaker zich niet van zijn beste zijde zou laten zien. Diverse wolkbreuken mocht de Wervikse Wandelsportvereniging , organisator van het Westvlaamse luik der Nationale Wandeldag dan ook in haar annalen neerpennen.
Toch mochten ze nog om en bij de 4000 deelnemers verwelkomen , waarbij allen vanonder hun regenschermen of met doornatte regenkledij tenvolle genoten van de enig mooie tabakstreek en de schitterende Leievallei.

Alles was in gereedgebracht om er een waar wandelfeest van te maken toen we de ruime startplaats van sporthal Ter Linde betraden. Vrolijke muziekdeuntjes weerklonken reeds in de vroege ochtend, kwestie van ons op het juiste spoor te brengen en volop van deze Nationale Wandeldag te gaan genieten. Alleen zou vandaag de zon het totaal laten afweten toen we via de contouren van de Reutelbeek onze wandelescapade door de Geluwse Gapersgemeente aanvatten. Aanleunend tegen de dorpskern werden we meteen de binnenkoer van een veeteeltbedrijf ingeloodst kwestie van de sponsors ééns in de kijker te stellen en onze komst te bedanken met een heerlijk stukje Vlaskaas ,een echte boterlukke van Destrooper en een appeltje tegen de dorst voor onderweg.

Waarna we dan via enkele groenrijke volkswijken de landelijkheid werden ingestuurd van de tabaksstreek. We schoven nu geruime tijd mee met het roerloze winterse landschap die ons in een wijde bocht zou brengen langs imposante ‘ toebakshoven ‘ van het gehucht de ‘ Stok ‘ en de ‘ Rozenhoek ‘. In de verte weerspiegelde zich het glooiend landschap , voorbode van het Heuvelland , doch ook een zoveelste trits dreigende wolken. Dat dit eerste deel duidelijk in het teken stond van de tabak en Wervik wel degelijk het episch centrum vormt van de Belgische tabaksteelt , bleek aan de markeringen van de plaatselijke ‘ Tabaksfietsroute ‘. Talloze oude tabakseesten , statige boerderijen en enkele opmerkelijke calvariekruisen zouden dan ook de revue passeren tot aan de grens van grote broer Wervik.

In de verte wenkten reeds de wieken van de Ma Campagne molen , meteen ons volgend stapdoel . Eertijds waande men zich in Wervik wel in het molenland , voor de eerste wereldoorlog sierden maar liefst dertien molens het landschap. Vandaag de dag blijven er met Soete’s Molen , de Brikkenmolen en Ma Campagne nog drie over. De Ma Campagnemolen ook wel Kruisekemolen genaamd kende een bewogen geschiedenis , reeds in 1560 stond alhier een staakmolen maar diverse oorlogen zorgden steevast voor een vernieling. De huidige molen dateert van 1995 en is dan ook een staakmolen met open voet dat dient als korenmolen.

Het zou de ingeleide worden van een sierlijk stukje wandelen langs de Sint-Jansbeekvallei , alwaar een groenrijke doorsteek van de Molenmeersen ons tenslotte bracht naar de Wervikse woonkern en een ruime rust in de heerlijkheid Oosthove.

Meteen kreeg de tocht een totaal andere wending , toen de oevers van de Leie ons verder op sleeptouw namen en de opvallendste baken ongetwijfeld de monumentale Sint-Medarduskerk , een pareltje van gotiek , dat zich sierlijk weerspiegelde op het wateroppervlak van de Golden River was. Gevolgd door een overheerlijke lus door het schitterend recreatiedomein ‘ De Balokken ‘ kregen we dan ook de apotheose van deze Nationale Wandeldag voorgeschoteld. Het domein ontstaan door de rechttrekking van de Leie dankt zijn naam om de balen vlas die hier destijds in het water tot roten werden gelegd. We lieten ons dan ook zalig meanderen langs de uitgescheurde oevers van de oude Golden River , waarbij talrijke wandelpaden ons kriskras door de winterse fauna en flora loodsten in alle richtingen van de windwijzer, met een enig zicht op de Wervikse skyline.



Terug de brug gedwarst nam een leuke onverharde wegel van de groenrijke Briekenhoek het over , terwijl iets later ons zicht duidelijk werd gedomineerd door de witte romp van de Brikkenmolen en het Nationaal Tabaksmuseum. Op vertoon van de controlekaart kon men gratis een exhaustieve kennismaking van het snuifen , kauwen en roken van tabak meepikken. Wij van onze kant verkozen een extra pitstop in te lassen in de annex retroherberg van de Grooten Moriaan en te proeven van het plaatselijke huisbiertje.

Onze tank aangevuld wachtte ons nog een streepje cityseeing , met de geklasseerde Sint-Medarduskerk als voornaamste baken , waarna de Leie-oevers ons andermaal brachten naar het domein Oosthove voor een tweede rust. En ook hierna bleven we vooralsnog nog eventjes flaneren langs de oevers van de Golden River om alzo al evenvlug terug de landelijkheid in te duiken van Laag-Vlaanderen en zo op een rustige manier de richting uit te kiezen van Geluwe. Groene doorsteekjes gespekt met nostalgische bedehuisjes en imposante tabakshoeves met indrukwekkend portaalpoort en allen gekleurd met een historische naam, gaande van Wambeke tot Ter Wulfsbroucke en Ter Speghel, vormden de leidraad van het laatste stukje. Ondertussen hadden de hemelspoorten zich opnieuw wagenwijd opengezet toen we een kanjer van een veldweg met de toepasselijke naam Polderweg werden ingestuurd.

Zodat we als verzopen kiekens terug de nokvolle aankomstzaal bereikten en deze verrassende en kwaliteitsvol georganiseerde wandeldag afsloten met het handelsmerk van de Wervikse wandelsport : een smaakvol Piconnetje.

16:17 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-03-07

DANS LE PAYS DE LA DYLE ROMANE ... entre les ZOUAVES

Marche des Zouaves

Compagnons de la Dyle Romane

24 februari 2007

 

Le Roman Païs , le pays du Maca , la Vallée de la Basse Dyle : allen maken ze onderdeel uit van een bijzonder aantrekkelijk doch ongekend stukje Waals-Brabant. Een streek die net als onze hoofdstad kan buigen op een rijk historisch verleden en dat zich weerspiegelt in de talrijke hoogstandjes van kunst en architectuur.
De dorpjes als Genval , Rixensart , La Hulpe en ongetwijfeld het Waterloo waar Napoleon zijn onvergetelijk avontuur beleefde : zijn slechts enkele trekpleisters van deze bijzondere rijke streek.

We zijn vandaag te gast bij ‘ Les Compagnons de la Dyle Romane ‘ die er vanuit Limal hun ‘ Marche des Zouaves ‘ houden, genaamd naar de infanterietroepen die alhier streden onder leiding van Napoleon. Uit ervaring verheugden we ons reeds op de groene loper die zich voor ons zou uitrollen doorheen een prachtig heuvellend landschap , waarbij kleine dorpjes vaak doorsneden door drukke verkeersaders toch hun eigenheid wisten te behouden en alwaar uitgestrekte landerijen met typische Brabantse hoeven midden een weids landschap ons dan weer de inspiratie geven voor een stressloos bestaan na een drukke werkweek.

Limal , net over de taalgrens aanleunend tegen de Waals Brabantse hoofdplaats Wavre , is vooral bekend wegens zijn zeer fraaie Sint-Martinuskerk in barokstijl. Maar ons meeting-point deze ochtend was de Complexe Communale van waaruit we onze wandelescapade zouden aanvatten. Het dorpje beklemtoonde alvast direct zijn heuvelachtig karakter met een steile klim die ons uit de dorpskern moest brengen. Leuke groenrijke wegjes , brachten ons hierna binnenom in de buitenwijken van vele gegoede burgers die zich alhier een prachtige residentie hebben gepermitteerd in de groene rand rond Brussel. Zo bereikten we al heel gauw Rixensart , waar we in de plaatselijke petanqueclub onze eerste rust troffen. De tocht bleef vooralsnog nog wat op zijn lauweren wachten en daar waar de huizen even opzij weken , probeerden we dan toch maar eens neer te kijken op dat prachtig golvend landschap. Tot ter hoogte van de imposante ‘ ferme de Froidmont ‘ een steil pad ons de hoogte injoeg en een geïmproviseerde akkerdoorsteek ons eindelijk binnenleidde in een weidse , open vlakte met alom verblindende velden en de schittering van een hemels doch dreigend wolkendek.

Het zou ons brengen naar het minuscule gehucht Rofessart , alwaar we in de schaduw van het pittoreske Sint-Jozefskerkje onze tweede rust treffen. Kilometers lang dwaalden we nu door een winters landschap van ‘ le champs du Bois d’Aywiers ‘ over smeuïge veldpaden die soms schitterend holle paden werden met muren van ontluikend groen en alwaar hier en daar een fraai sereen bedehuisje het geheel flankeerde. Als de laagstaande zon , na een zoveelste fikse bui het eventjes toelaat vanonder ons paraplu te kruipen , konden we ver voor ons , grijze trosjes wandelaars zien opschuiven naar het petieterig Lasne-Chapelle St Lambert. Eennietig maar o zo schoon dorpje dat kan bogen op een schitterende dries , die een pittoresk 18de eeuw Sint-Gertrudekerkje en een trosje huisjes rond zich vergaarde. Een gladde bolle kasseiweg brengt ons tenslotte naar een bescheiden schooltje dat nog de sporen draagt van de voorbije carnavalviering voor een derde rust.

Van hieruit scheidden ons slechts enkele luttele kilometers naar het mondaine Lasne. Niet voor niks uitgeroepen als stad met de hoogste inkomens . We werpen vooreerst een bewonderend blik op het kasteel van Lasne dat hoog op zijn bult het hinterland domineert , tot we perplex komen te staan omtrent het dorpszicht van Lasne dat zich nu subliem in de laagte etaleert. Het dorp wordt dan ook nadrukkelijk gedomineerd door de toren van de St-Etiennekerk en de romp van een indrukwekkende Brabantse hoeve die reeds eeuwenlang een voorname rol speelde voor de machtige omliggende abdijen.

Heel eventjes moesten we nu wat openbare weg gedogen om zo geleidelijk aan naar het dorpscentrum van Lasne af te zakken en aldaar onze vierde rust op te zoeken. Tijd om de terugweg aan te vatten en van hieruit dreven enkele kasseiwegen en karrensporen ons weer in de verlatenheid van het landschap en de Lasnevallei . Tot alwaar we even verder, op zoek naar onze tweede passage in Chapelle St Lambert, zowaar botsen op een haaks kapelletje ter ere van Sint Jacobus van Compostella .

Het volgende stukje sneden we dan ook aan met een riskante doorsteek van schitterende puur-natuurlijke en vettige kerkwegels. Als volleerde equilibristen , nu eens wijdbeens , dan eens schoorvoetend , doken we een onverdroten stukje wandelplezier van ‘ Le sentier de la Huisière ‘ in. De unieke belevenis van kronkelende op- en neergaande paadjes tussen het winterse groen moet ons tenslotte terug heelhuids brengen nabij het kerkje van Rofessart , alwaar we ook hier een tweede maal mogen stempelen.

Nog 5 kilometer scheidden ons van de aankomst, en wie dacht dat na al dat wandelgeweld we nu wat tijd zouden hebben om te bezinken komt bedrogen uit. Een lange , beeldige wegel links van ons stuurt ons zo de lens geregende weide in , terwijl we rechts nog maar eens intens van het bekoorlijke groen van dit natuurlandschap kunnen genieten. De blubber van het pikzwarte wandelpad die we nu volgen nemen we er met een kwinkslag nog maar eventjes bij. Het brengt ons tenslotte voorbij het stationnetje van Profondsart , en de naam laat ons al niet veel goeds vermoeden. Profond , duid op diep. En ja hoor iets later mogen we gewoon de handrem opzetten als een verkeersbord ons 30% aanwijst en we zodoende langs een slingerende en glibberige kasseiweg de dieperik worden ingestuurd. Waarna een laatste dorpswegel ons tenslotte terugbrengt daar waar de tocht deze morgen begon in ‘ le Complexe Communale.

Waarbij een welverdiende blauwe Chimay , meteen zorgde voor een prachtige uitsmijter van deze bekoorlijke winterwandeling !




Stefaan Bailleur
 

 

11:25 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

SCHELDELAND VAN GHELLINCK ... IN ELSEGEM

5° Rondom Elsegem

't Klavertje Vier Oudenaarde 

17 februari 2007

 

Ergens gekneld tussen het West- & Oostvlaamse scheldeland , ligt het dorpje Elsegem , mooi te kijk gelegd in een landschap dat al wat onrustig begint te kabbelen in voorbereiding van het serieuzere heuvelwerk van de Vlaamse Ardennen iets verderop en de weelderigheid van vlakke kouters van de Scheldekant.

Vanuit het schamele parochiezaaltje hield wandelclub ’t Klavertje Vier uit Oudenaarde er vandaag hun 5° Rondom Elsemgemtocht met afstanden tussen 5 en 23 km . We kozen tenslotte voor de 13 km en heel veel tijd om het pleit te winnen hadden we niet nodig , toen meteen een snoer van enkele kerkwegels ons op gang stuurde en we konden aanvoelen dat we lichtjes opklommen naar een breed front van groen in de verte. Vanop onze hoge positie op de kim van de Bergstraat konden we hier grandioos neerkijken op de Scheldevallei die zich breed voor ons uitsmeerde. Genietend van het schitterend spel van steeds wisselende landschapsbeelden maakten we een wijde kronkel omheen Elsegem. Rustige paadjes die vrolijk op- en neergaand de zachte glooiingen van het landschap volgden gunden ons nu een enig zicht op de Vlaamse Ardennen met de Kluis- & Koppenberg en tout grandeur.

En even verder konden we dan ook kennismaken met Petegem-aan-de-Schelde , één van de fraaiste en intiemste dorpjes van de Scheldevallei, alwaar de centrale rust wachtte. Waarna een paar schitterende natuurpaden bezijden het schattige Romaanse kerkje met omarmd kerkhof , ons daarna lieten afbuigen via een mix van rustige , landelijke wegjes en onverharde paden in de richting van het golfterrein en oud kasteel van Beaulieu. Een knisperend wandelpad leidde ons langs de uitbundigheid van een oude scheldearm , die ons finaal zou afzetten op het jaagpad langs de Schelde.

IMG_8526

 


Aanvankelijk lag de Schelde nog verborgen achter flink wat groen , maar al vlug kwamen er gaten in het groene scherm en gunde het landschap ons een panoramisch zicht op het brede water dat onrustig aan de oevers knabbelde telkens een zwaar beladen aak ons zwoegend voorbijstak. Brede wapperende rietkragen en zompige schorren van de Scheldekant bleven deze wandeling illustreren toen we de dijk afdaalden en via een verademend natuurgebied van het domein van Ghellinck terug afzwenkten naar Elsegem. Een smal , oud kerkstraatje zond ons tenslotte nog eens omheen het kerkje van Elsegem en een paar honderd meter verder lag dan reeds de aankomst te wenken van een lucratief zaterdagtochtje

11:21 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

IN HET LAND STREUVELS EN MIRA

Wintertocht

Wsk Marke - 11 februari 2007

 

In het land van Streuvels en Mira bevind zich een ongerept stukje landschap , doorspekt van eeuwenoude hoeves , pittoreske dorpjes met hun dorpscafés , het machtige kasteel van Bossuit en de rode molen van Outrijve …

 

Vandaag staat Wsk Marke garant voor een verkenning van de West-Vlaamse Scheldestreek , waarbij talrijke land- en kerkwegels zich over de velden hevelend ons zullen brengen naar het kanaal Bossuit-Kortrijk en het scheldedorpje Outrijve.

 

Sint-Denijs een deelgemeente van Zwevegem , liggend in een sterk heuvellend landschap bezuiden Kortrijk en aan de voorbodes van de Vlaamse Ardennen zou vandaag onze uitvalsbasis vormen.  Het is dan ook in het zog van de Sint-Dionysus & Sint-Genesiuskerk dat we deze winterse wandeling aanvatten. Sint-Denijs behoorde voor de Franse Revolutie deels tot Doornik en deels tot de Kasselrij Kortrijk. De parochie had dan ook een dubbel bestuur: een Vlaams en een Frans en dat duurde tot in 1785.  Met als gevolg dat Sint-Denijs op de dag van vandaag nog steeds twee patroonheilige heeft : Sint Dionysus voor de Vlamingen en Sint-Genesius voor onze Franstaligen.

 

Tijdens onze inleidende trip pronkte de ons omringende streek dan ook rijkelijk met akkers en weiden die zich in een speels , golvende beweging naar de horizon lieten rollen en waarbij menig staptegel of kerkwegel nooit veraf zou blijken. Rechts van ons ontwaarden we in de donkere contouren van een dreigende hemel , als een zwart toupetje de sierlijke stenen molen van Ter Claere op onze weg naar het gehucht de Bouverie.

 

Het zou de ingeleide vormen van een stukje jaagpad langs het Kanaal Bossuit-Kortrijk , waarbij aan de einder de top van de Kluisberg zich weerspiegelde.  Het kanaal zelf werd halfweg de 19de eeuw gegraven om een kortere weg te maken tussen het Henegouwse steenkoolbekken en de Noordzee. Het zou een omweg langs Gent met acht dagen verkorten. Ruim 1200 arbeiders graafden hier drie jaren lang , zeven dagen op zeven , met schoppen. De uitgegraven klei zou dienen voor bakstenen en het bouwen van 15 sluiswachterwoningen. Doch ook nog 11 sluizen en 18 bruggen hoorden bij het project.  Ondertussen werd begin de jaren  70 het kanaal verbreed , waarbij  menig oude kanaalarm omgetoverd is dit natuurdomein.

 

Onze trek langs het kanaal werd dan ook een flinke natuurlijke wandeling die ons zou brengen voor een eerste maal naar het streekbezoekerscentrum of oude pompgebouw van Bossuit voor een rust.  Het pompgebouw werd dan ook in de 19de eeuw gebouwd , waarbij het water van de Schelde werd overgeheveld naar het kanaal. Aanvankelijk werden de pompen aangedreven door enorme stoommachines op steenkool . Er was ook een werkplaats met smidse en een opslagruimte voor de steenkool. Later namen elektrische pompen de taak over , maar door de toenemende industrie en de steeds groter wordende capaciteit van de binnenschepen moest ook dit pompgebouw haar deuren sluiten.  Een nieuwe diepgang van het kanaal werd getraceerd , alsook een nieuwe krachtigere pompinstallatie iets verderop gebouwd.  Begin de jaren ’90 werd het oude pompgebouw dan maar omgetoverd tot een toeristisch recreatief centrum en vormt het ongetwijfeld een unicum van weleerse nostalgie.

 

tombeelmolen

 

Het was dan ook het jaagpad langs de Schelde dat ons nu geruime tijd op sleeptouw nam in de richting van Outrijve.  Het dorpje bestaat al sinds de Middeleeuwen , wat duid op Autryve , Haute Rive of hoge oever. En inderdaad de oevers waren hier iets hoger in vergelijking met de omgeving. Aan de horizon priemt dan ook tussen statige populierenrijen door het kleine Sint-Pieterskerkje daterend uit de 10de eeuw . In de kerk valt een orgel uit 1741 op ; het is van de hand van de befaamde orgelbouwer Pieter van Peteghem.  Tijdens onze landelijke doortrek was het net alsof de tijd in dit rustige dorp langs de Schelde wel is blijven stilstaan  , waarbij iets verder de knalrode Tombeelmolen onze aandacht vestigt.  De rode molen van Outrijve was oorspronkelijk in hout opgetrokken tot hij in 1918 door de Duitse troepen in aftocht in brand werd gestoken.  Het was pas in 1923 dat de molen volgens een klassiek patroon werd herbouwd , zei het nu in baksteen. In de zomermaanden maalt hij dan ook tijdens de eerste en laatste zondagnamiddag van de maand.

 

Het brengt ons tenslotte terug naar het oude pompgebouw van Bossuit voor een tweede rust.

 

11:16 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-02-07

CASSEL , TOIT DES FLANDRES ...

Cassel, hoogste heuvel van Frans-Vlaanderen

Vlaemsh Huizeke odewaersvelde

4 februari 2007

 

Terdeghem , een onooglijk klein pittoresk dorpje van amper 500 inwoners dat aanleunt tegen de Casselberg en een streek dat bijzonder mooi oogt door het fraai heuvellend en bijna ongerept landschap zou vandaag onze uitvalsbasis vormen voor een verfijnde wandelescapade door het hartje van Frans-Vlaanderen.

In de schaduw van het Sint-Maartenskerkje blies ‘ het Vlaemsch Huizeke Godewaersvelde ‘ verzamelen voor hun ‘ Marche autour du Mont Cassel ‘. En wie de organisaties van het Vlaemsch Huizeke een beetje op de voet volgt weet dat de belangrijkste ingrediënten van hun wandeltochten steeds gekruid zijn met een schier van eindeloze veldwegen en karrensporen die zich gestaag over de heuvels hezen en de wandelaars op een verrukkelijke wijze langs en door de velden leidt naar bescheiden dorpjes , alwaar het hart en de taal nog steeds sterk aanleunt aan Vlaanderen.

Alleen wou het weer vandaag niet echt mee , zodat dikke nevelslierten vooralsnog het landschap verborgen hield. Nochtans veel voeten had het niet in de aarde toen we bezijden het dorpje onmiddellijk in een feestelijk boeket van smeuïge veldwegen belandden die zich dwars door de golvende akkers boorden en ons onderdompelden in de volmaakte rust van dit heerlijk stukje Frans-Vlaanderen.

We doorkruisten immers een prachtig landschap , hier en daar sporadisch gespeend van enige bebouwing en waardoor ogenschijnlijk alleen maar veldwegen liepen die elkaar midden de golvende akkers kruisten. Meer dan een uur lang konden we ons vermeien aan beeldige boerenslagen met Vlemsche namen , die soms op een schitterend wijze opklommen naar een heuveltop. Doch waarachter de waarschijnlijk majestueuze panaroma’s zich alsnog verscholen hielden.

IMG_8459

 


Een schitterende holle natuurwegel , luidend naar de naam kerckhofstraete en waarbij de ouderwetse kinderkopjes nog maar amper zichtbaar waren onder een dikke laag aarde , moest ons heelwat hogerop brengen naar het historische dorpje Cassel en zijn gelijknamige ‘ Mont ‘.

Het was dan ook via de voormalige barokke Jezuïtenkerk dat we onze opwachting maakten van deze “ Castellum Menaporium “. Kassel was ooit in de Romeinse tijd een versterkte burcht en vormde het vertrekpunt van zeven heerwegen naar onder meer Arras , Wervik , Doornik en Boulogne sur Mer. In de Middeleeuwen was het de hoofdplaats van een kasselrij van het graafschap Vlaanderen en werd het dan ook meerdere keren geplunderd en verwoest. Een resem oudbollige Romeinse heerwegstenen stuurden ons nu resoluut naar het dak van de Westhoek , de top van de Mont de Cassel. Alleen gunde de mist ons geen enkele kans om neer te kijken over dit enig schouwspel die Cassel vormt. Gelukkig konden we op de ‘ vue panoramique ‘ nog een wazig beeld meepikken van ‘ Castel Meulen ‘ en een imposant beeld van Maréchal Foch , alvorens de afdaling aan te vatten langs een glibberig brokkenpad.

Het zou ons afzetten op het schattige marktpleintje van Cassel alwaar de geuren van die overheerlijke warme beenhesp ons reeds tegemoet kwamen. Hoogtijd om ons grommende maag te vullen en op tijd door te spoelen met een St Bernardusbiertje.

Het was de machtige ‘ Porte d’aire ‘die ons terug op gang bracht langs nauwe doorgangen en stekelige brokkelpaden van ‘ les remparts ‘, overblijfselen van de oude Middeleeuwse verdedigingsmuren.

En ook hierna bleef de tocht gewoon op zijn elan verder gaan , waarbij we bleven balanceren tussen de Mont de Cassel en de Recollettenberg. Ondertussen probeerde het zonnetje zich te priemen door het mistige sluimerdek , zodat achter ons de Casselberg zich majestueus boven het landschap verhief. Een leuke wegel geprangd tussen prikkeldraad deed ons flirten met de flanken van de Woumenberg terwijl we ons blik gericht hielden op de glibberige ondergrond en een dikke streep groen in de verte.

We zouden nu een tijdlang zoet gehouden worden met verrukkelijke karrensporen , schitterende smeuïge paden en oubollige kasseiwegen die ons zo weer in de richting van Terdeghem stuurden. Na een dag onvervalst wandelgenot van de pure klasse !

21:26 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

LE DOUDOU ET ST-GEORGES

17° Marche de Saint Georges

Police de Mons

3 februari 2007

 

Precies 57 dagen na Pasen staat Bergen telkenjaar in het teken van ‘ la Ducasse de Mons ‘ , een 7 eeuwen oude processie met een veeleer historisch dan religieus karakter. Waarbij rond het middaguur de beroemde beklimming van de ‘ Car d’or ‘ plaats vind . De weelderige “ Car d’or “ draagt dan ook het schrijn van de Heilige Sainte-Waudru. Waarna op de grote markt van Bergen iets later op de tonen van de ‘ Doudou ‘ (een populair lied , dat het ritme van de festiviteiten aangeeft) het gevecht van St-George met de draak plaats vind. Het gevecht ‘ Lumeçon ‘ genaamd , symboliseert de overwinning van het goede op het kwade.

Een gevecht met St-George zouden we vandaag niet aangaan, wel deelnemen aan de 17de Marche de St-George van ‘ La Police de Mons ‘, die alzo met hun 50km klassieker , een ode brengen aan hun historische held. In de koelte van een nevelige ochtend verheugden we ons reeds aan een zoveelste Waals wandelavontuur en toen we vanuit het schamele inschrijvingszaaltje meteen het aanlokkelijke Bois de Havré werden ingestuurd , kregen we een veelbelovende opener aangeboden.

De heerlijke natuurdoorsteek was echter van korte duur , toen sombere woonwijken van le Borinage het overnamen op zoek naar een eerste rust. Rauwgrijze straatbeelden passeerden nu resoluut de revue sporadisch opgevuld met een groenrijk doorloopje van het kasteel van Mons-Borinage. De brug over het ‘ Canal du Centre ‘ bracht geen verdere soelaas , integendeel drukke steenwegen zochten hun weg op in de richting van Obourg met zijn Sint-Maartenskerkje. Alwaar het rioleringswater het dorpje middendoor snijd en ons enige tijd als metgezel vergezelde tot een tweede rust. Weinig kleurrijke beelden hadden we tot hiertoe in ons opgenomen van deze wandeling en toen een loodrechte drukke baan omhuld in een sluimerige nevel ons twee kilometer verder bracht naar het dorpje Saint Denis voor een derde rust na amper vijftien kilometer, was de kous helemaal van de dam.

Gelukkig konden enkele dappere Krijgertjes uit Oudenaarde ons alsnog overhalen de volgende lus te stappen. Het schattige dorpje van Saint-Denis gaf voorlopig door de hardnekkige mist maar weinig van haar schoonheid prijs, maar het zou de intro vormen van een majestueuze lus , alwaar de natuur nooit veraf zou zijn ... We werden losgelaten in een overblijfsel van het oeroude bos van Brocqueroie en ritselden ons een weg tussen een opeenvolging van statige dreven en miniscule bospaadjes waarbij het ontluikend groen en de eerste voorjaarsbloeiers schitterden onder de nevelslierten . Iets verder ontwaarden we het statige kasteeldomein van la Roquette met een aftandse oude watermolen , waarna de op- en neergaande wandelpaden langs de kronkelende gelijknamige beek ons bleven bekoren en ons brachten naar ‘ Les Etangs ‘. De glimmende nevelslierten over de fraaie waterpartijen lieten ons wegdromen in het mysterieuze leven van gedrochten en draken die alhier in de vijvers zouden leven en waarbij we als een Don Quichote of Saint George de strijd aangingen met de losliggende kruipende wortels van bomen,overwoekerende aanplantingen en glibberige smeuiïge paden. Als overwinnaars grabbelden we ons tenslotte uit de strijd alwaar we werden overmand in the middle of nowhere door de schoonheid van een ‘ cascade d’eau ‘ en l’ Abbaye de St-Denis de Brocqueroie. En iets later konden bekomen van deze heerlijke lus in een plaatselijke gelagzaal met de fantasierijke naam ‘ Aux Joyeux Asticots ‘’.


 

IMG_8405



De mist had ondertussen plaats gemaakt zodat een enig zicht op het dorpje van Saint-Denis zich tentoonspreidde. Het was dan ook een graswegel bezijden het kerkje dat ons op sleeptouw nam en ons nu de richting van Obourg opstuurde. Kilometers lang moesten we het hierna stellen met een kijkje op de stoomaflatende schouw van de nabijgelegen cementfabriek van Obourg toen een rechte kasseiweg ons rond de oude steengroeven loodste. Niks bijzonders aan dit vrijwel volledig saai stuk tot we uiteindelijk een strookje van ‘ le Canal du Centre ‘ mochten opzoeken. De zon had ondertussen het pleit duidelijk gewonnen , zodat het glimmend wateroppervlak gretig zoog van de gouden stralen en we alsnog wat konden genieten van de ons voorbijschietende natuurimpressies. Het zou ons tenslotte brengen naar Nimy met zijn pittoresk kerkje omgeven door enkele statige knoerten van oude eiken.

We hadden er allang de brui aangegeven en toen enkele vlugge afstandstappers ook al niet veel lovend waren over de bijkomende lus die ons moesten brengen langs ‘ le canal du centre ‘ en ‘ le grand large de Mons ‘, stond ons besluit vast. Het zou een ‘ retour à la salle ‘ worden na 27 kilometers!

Aanvankelijk mochten we nog wat gezellig rommelen met een op- en neergaand stukje onverhard , waarbij alweer de contouren van de Holcimgebouwen aan de horizon prijkten . Het wandelsprookje was echter ook nu weer van korte duur , zodat we uiteindelijk ons maar weer mochten tevreden stellen met de bewoonde wereld van Mons-Borinage en een petieterig stukje Bois de Havré om een eind te maken aan deze laagvlieger van de lange afstand en weemoedig ons soelaas zochten in de schuimende kraag van een Saint-Feuillien.

Jammer want Saint-George had ongetwijfeld beter verdient !

21:20 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Tussen broeken en schelde

Scheldebroektochten

Boerenkrijgstappers Overmere-Donk

28 januari 2007

 

De Boerenkrijgstappers stonden vandaag vanuit Overmere Donk garant voor het eerste deel van hun ‘ Drieluik van het Donkmeer ‘. De Scheldebroektochten moesten ons dan ook brengen door een weelde van groen waarbij onverharde veld- & boswegels door de nabijgelegen broekmeersen steevast de bovenhand zouden halen.

Bij onze aankomst in de ruime evenementenhal van het Donkmeer heerste reeds een drukte van jewelste rond de klok van tien. Zo’n negenhonderd stappers waren ons voorgegaan , toen na een heerlijke koffie , we via de oevers van het toeristische meer ook aan onze wandeling zouden beginnen.

We werden er meteen opgevangen door de heerlijkheid van Bareldonk , alwaar sedert onheuglijke tijden het pittoreske Bareldonkkapelletje uit 1774 hoog geheveld op een zandheuvel waakzaam regeert over de naburige residentiële villawijk. Het was alhier dat in 1652 destijds een kapelletje aan onze Lieve Vrouw van 7 Smarten was toegewijd. Waarna in 1935 een nieuwe bedeweg met indrukwekkend kalvarieberg en 7 kapelletjes (allen kunstwerken van Aloïs De Beule) werd aangelegd.

Kort hierna duikelen we de Broekse Vaart in , voor een heerlijke natuurdoorsteek doorspekt van ondergelopen broeken , waterplassen en vijvers bedolven met algroene eendenkroos. Het domein maakt dan ook deel uit van het Berlaarse Broek , een in 1862 drooggelegd moeras waarin 53 vijvers werden aangelegd of uitgediept. De vegetatie die we er dan ook tegenkomen bevat hoofdzakelijk populieren die vroeger werden aangewend voor de luficersfabricage. In de onderetage bemerken we els en wilg en in mindere mate zelfs boskers , berk , spork , vlier en olm.

De groene doorsteekjes van het Berlaarse broek brengen ons tenslotte terug tussen de behuizing van Berlare , alwaar de statige kasteeldreef ons loodrecht naar het mooie en vredige dorpspleintje brengt . In de schaduw van het Sint-Martinuskerkje treffen we een overvolle rust. Het blijkt duidelijk dat de Boerenkrijgstappers vandaag op een onverhoopt succes afstevenen. We lessen dan maar genoodzaakt onze dorst in één van de aanpalende staminées, alvorens onze weg verder te zetten. Op de hoek bemerken we het klassevol restaurant ’t Laurierblad van Guy Van Cauteren , alleen hebben we zojuist onze boterhammetjes al op.

IMG_8367

 


Hier gingen we opnieuw kopje onder via een rustig wandelpad in het groenrijke landschap van het Berlaarse broek, ooit ontstaan uit een oude meander van de Schelde. Eeuwen terug werd een gedeelte van de stroom rond een stuifzandheuvel (De donk) onderhevig aan een proces van verlanding en turfvorming. Zodat in de 18de en het begin van de 19de eeuw de turf werd ontgonnen als brandstof voor woningen. Na de turfwinning liepen de ontstane putten van het zogenaamde Berlaars en Overmeers Broek geleidelijk onder water. Het Berlaars Broek werd leeggepompt, eerst in 1862 en daarna opnieuw na de Eerste Wereldoorlog. Vooreerst werd het hoofdzakelijk bebost met wijmen (of tenen voor mandenvlechtwerk) en na de Tweede Wereldoorlog met populieren, waarna het sinds enkele jaren wordt beheerd door het Bestuur van Water en Bossen. Het was dan ook zalig te flaneren op de verhoogde bermen van deze broeken , alwaar een smalle wegel ons kronkelend tussen het struikgewas in de richting van de Gratiebossen stuurde. Ooit berucht en onveilig gemaakt door de roversbende van Jan De Praet die zich er schuil hielde en geen gratie kende.

Het was de erg lange dam langs de Turfputten die ons een laatste maal de winterse natuur binnenloodste alwaar de wilgenkatjes reeds weelderig en sierlijk ontluiken. Een laatste lange veldwegel gunde ons nog een overweldigend panorama over het landschap en de glimmende waterspiegel van het Donkmeer. Waarna we de gezelligheid van de nokvolle feesthal van het Donkmeer opzochten en nagenoten van een kwaliteitsvolle vijfsterrentocht op alle vlakken. Beloond met om en bij de drieduizend stappers !

21:16 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

LANGS DE BRUGSCHE VESTEN ...

Rondom Brugge

Brugsche Globetrotters

20 januari 2007

 

De oude stadspoorten van Brugge , maakten tijdens de 13de een 14de eeuw de Middeleeuwse verdedigingsgordel uit die rond de stad werd aangelegd. Vandaag vormen deze stadsvestingen een riante groene gordel rond de binnenstad die leiden tot mooie wandelingen. Dit moet de Brugsche Globetrotters niet zijn ontgaan , want met hun Brugse Vestentocht begin januari verheugden we ons reeds op een poëtische wandeling langs de buitengrachten en stadspoorten van Brugge die Schone.

Alleen het poëtische was vandaag veraf te zoeken , en dit was enkel en alléén maar te wijten aan de kille , miezerige regen , toen de Globetrotters de stappers al direct door de historische Smedenpoort stuurden. Een tijdlang volgden we de buitengracht van de Boeverievest , die duidelijk enkele beelden van de voorbije stormnacht aan ons liet voorbijgaan.

Door de slechte weersomstandigheden lag de anders zo drukke stationsbuurt er vandaag bijzonder rustig bij , toen we van onder het regenscherm ons alsnog een blik gunden op de meest idyllische plekjes van Brugge met zijn Minnewater . De gekende torens met het belfort bovenop , lagen in een mistige regenskyline toen een natuurlijke doorsteek ons naar de Brugse vesten en de Ringvaart bracht. Een gezellig onverhard pad omgeven door robuuste eeuwenoude kastanjebomen en platanen nam het hierna lange tijd over. Het zou ons sturen langs de Poertoren (destijds gebruikt als opslagplaats en productieplaats van buskruit) en de Gentpoort. De ‘controversiële ‘ Conzett brug van de gelijknamige Zwitserse architect , zou ervoor zorgen dat we onze vestentocht konden verder zetten met een enig zicht op de coupure met zijn verende bootjes en de sierlijke typische Brugse gevelhuisjes van de Kazernevest. Waarna de Kruispoort zijn opwachting maakte en ons op weg zette naar de hellingen van de Kruisvest met zijn vier geïmporteerde windmolens met ronkende namen als Bonne Chiere, de Sint-Janshuysmolen, de Nieuwe Papegaai en de Nieuwe Koelewei.

IMG_8278

 


Ter hoogte van de verdwenen Dampoort en het Dampoortsas lieten we het schone Brugge en vestenwandeling achter ons , gestuwd door een hevige wind en regenbui zouden enkele randstadstraten ons nu in de richting van de havenbuurt sturen, alwaar we ons vergaapten aan de Brugse stadskraan . Althans een replica ervan gemaakt door leerlingen van het VTI en bedoeld voor Brugge 2002 , Culturele hoofdstad van Europa. Ze namen als voorbeeld de oude stadskraan , die in de late middeleeuwen hoofdzakelijk op het Kraanplein stond en ongeveer lasten van twee ton kon dragen. Bovenin op de stadskraan dient men vooral op te letten op de afgebeelde vogel : een kraanvogel.

Een wijde zwaaikom bracht ons nu naar het kanaal Gent-Brugge-Oostende , alwaar de Sint Pieterskaaibrug ons feilloos overzette en we zo op een rustige manier trokken naar een eerste controle in een volkscafé en de drukte van enkele handelspanden van de vroege groenten- en vleesmarkt.

Hierna moesten we een tijdje vrede nemen met wat stille woonbuurten en de stationsbuurt van Sint Pieters Brugge , het zou ons brengen aan de oevers van de Oostendse vaart en de Scheepsdalebrug, waarbij aan de horizon de Brugse Hallentoren boven de daken hoog uittorende. Hierna mochten de langere afstanden er eventjes alleen op uit trekken alwaar we werden getrakteerd op een paar kilometer puur wandelgenot binnen het Waggelwaterbos en we warempel ons paraplu definitief mochten gaan opbergen. Zacht verende graswegels en smeuïge paden loodsten ons op een heerlijke manier rond de waterplas , waarna we terug tussen de huizen een tweede controlepost mochten opzoeken.

Er resteerden ons een tweetal kilometers , waarbij we voorbij de Canadabrug ( ter herinnering aan de bevrijding van Brugge door de Canadezen op 12/09/1944) meteen de toeristische beelden van Brugge terug tot ons konden opnemen en de tocht eindigden daar waar we die vanmorgen waren begonnen met een strookje buitengracht tot aan de Smedenpoort.

Nog eventjes doorbijten op de voormalige voetbalterreinen van De Klokke , thans Edgard Desmedtplantsoen en we konden onze wandeling afsluiten met een verfrissende ‘ Brugse Zot ‘ en heerlijke hutsepot.

21:12 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

THE BURNING HILL AT MESSINES ...

Kratertocht

Pwc Heuvellandstappers

14 januari 2007

 

Een verscholen dorpje tussen de glooiingen en voorbodes van het Heuvelland , zo schoon en zo puur als haar mooiste inwoonster ‘ Miss België 2007 Annelien Coorevits ‘. Juist , vandaag bevinden we ons in Wijtschate , alwaar de Heuvellandstappers instaan voor hun winterse Kratertocht.

Veel winters was er echter niet aan , vandaag opende de hemel zich na lange tijd eindelijk op een prachtig spervuur van heerlijke zonnestraaltjes en een blauwe skyline , zodat we na onze inschrijving en een verrassende begroeting van onze twee Nederbelgen Patrick en Linda , meteen werden opgevangen in een adembenemend decor van groenrijke dalingen en golvingen . Nochtans kende deze streek gelegen tussen de waterscheidingslijn van het Ijzer- en Scheldebekken tijdens de Eerste Wereldoorlog een bewogen tijd en werd het dorpje dan ook zowel voor Britten als Duitsers een strategisch punt.

Hier begon de oorlog pas definitief eind oktober met de zware beschieting van 31 oktober 1914. De Duitsers stonden toen aan de oostkant van Wijtschate , terwijl de Britten (de London Schottish Division) vanuit Ieper naar Wijtschate oprukten. Ze trokken aan de westkant voorbij en namen diverse stellingen in langs de heuvel van het Helletje en in het oosten van de weg Wijtschate-Mesen. De Britten zijn echter nooit in Mesen zelf geweest en ook de verhalen rond de ‘ Burning Hill at Messines ‘ klopt niet , want de molen die zij bedoelden stond wel degelijk in Wijtschate. De London Scottisch leden zware verliezen en werden dan ook in de loop van de nacht teruggetrokken.

Vandaag ligt de zo bevochten heuvelrug er vredig bij , en genieten we volop van de prachtige panoramas op de Ieperse skyline en de bulten van het Heuvelland met de Kemmelberg en tout grandeur. Hier en daar midden het decor net als een eilandje waakt een oorlogsmonument of begraafplaats over ‘ Messines Ridge ‘. Momenten om nooit te vergeten.

Het was hier dat onder leiding van Rupprecht van Beieren de Duitsers tussen 1914 en 1917 een 40 meter hoge heuvel ombouwden tot de immense onneembare Bayernwaldvesting . En toen een ongewrongen kleverig stukje onverhard ons rond de contouren van de Spanbroekmolenkrater bracht , konden we zowaar ervaren hoe jonge Duitsers en Britten alhier al ploeterend in barre omstandigheden, in wind en weerwil hun leven lieten voor vrijheid. Op deze site brak op 7 juni 1917 de hel los , toen de Britten in alle geheim 19 dieptemijnen met een totale lading dynamiet van 500000 kilo tot ontploffing lieten komen. Het geluid was naar verluid zelf te horen tot in Londen .

Wij genoten alvast van de immense rust als we iets later deinend door het landschap van de Mittelweg in de richting van Mesen afstevenen. Wellicht het kleinste stadje van Vlaanderen met een eigen autoritair bestuur en burgemeester. Ter hoogte van het Messines Ridge British Cemetery stuurt een resem van aftandse kerkwegels ons rondom het dorpje , alwaar reeds van ver de stugge Ierse Vredestoren aan de horizon prijkt.

Meteen vormde het ‘ Island of Ireland Peace park ‘ ons volgend stapdoel : als vlonderpaden ons langs de New Zealand Memorial en de vredestoren om sturen. De heerlijke wandelpaden , het goddelijke wolkje natuur waarin we toefden en het schitterend weertje maakten van dit stukje ongetwijfeld het absolute hoogtepunt van deze wandeldag. En verre was het nog niet gedaan , toen een sappige graswegel met enig zicht op de dikkop of Sint-Niklaaskerk van Mesen een vervolg breidde aan deze wandelescapade.

Uiteindelijk bereikten we onder de harmonieuze klanken van de vredesbeiaard het nokvolle rustzaaltje . Maar gauw afstempelen en wegwezen . Waarna we tussen de behuizing en een zicht op het vroegere gerechtsgebouw (thans gemeentehuis) en kiosk van Mesen , algauw te velde werden gedropt voor een nieuwe verfrissende lus rond het vredesstadje. Een sfeervol beeld van groepjes verende wandelaars die ver voor of achter ons meegolfden met de kim van het landschap was dan ook ons richtpunt . Waarbij ons bijblijft dat het zicht op de skyline van de Rijselse voorstad en de Leievallei maar steeds overweldigender werd.

Aan de vele calvariekruiskes en bedehuisjes te zien , vertoefden we duidelijk op en langs de paden van een eeuwenoude processieweg , die alhier tijdens de maand september deel uitmaken van ‘ de Grote Keer ‘ en de Onze Lieve Vrouw van Mesen eren. Het ommetje brengt ons tenslotte terug in de richting van Mesen , andermaal ontwaren we een enig zicht op de ‘ the Irish Round tower ‘ . Symbool van verzoening tussen de Ierse protestanten en katholieken , die hier destijds tijdens de Eerste Wereldoorlog zij aan zij streden op onze fronten voor de vrede . Waarna we voor een tweede maal in de schaduw van de Sint-Niklaaskerk , de rust in het plaatselijke schooltje opzoeken.

We kregen maar niet genoeg van de heerlijke wandelmomenten , toen we ons terug op gang zetten en verkozen het extra traject van de 27km te volgen. Het zou ons brengen in een lucratief uitloopstuk in de richting van de Lindenhoek met zijn oud schooltje en de vallei van de Wambeek . Ook hier herinneren menig Britse begraafplaats aan de gruwelen van het oorlogsverleden. Wanneer het kerkje van Wijtschate terug aan de horizon priemt zit alras het einde van een schitterende wandeldag er aan te komen …

Met de gedachte naar al wie dit wil herbeleven of aan diegenen die er vandaag niet bij waren , volgende zondag de Wervikse wandelsport hun ‘ Memorial March of Peace ‘ houden vanuit Mesen !

 

 


IMG_8213

 

21:03 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-01-07

IN DE BAN VAN SAINT-HONORE

Nieuwjaarstocht

Winkelse stappers

7 januari 2007

De eerste zondag na Nieuwjaar staat traditioneel de Nieuwjaarstocht van de Winkelse stappers in het verschiet. Meteen een reden om op het elan van Oudejaarsavond en Nieuwjaardag met het kusjesfestival door te gaan en alle stress van de voorbije nieuwjaarsfeesten voorgoed uit het lijf te kunnen wandelen.

En zoals het wandelaars betaamt past die ganse meute goed samen. Want nog maar net de ruime startzaal betreden, wisselen we vele Nieuwjaarskussen & wensen , een goede gezondheid en veel wandelgenot aan de bekenden toe. Zodat “ WE “ beslist goedgemutst en welgezind na enige tijd het nieuwe wandeljaar kunnen instappen en aan onze kleine wandelsortie beginnen. Inderdaad we , want na vele maanden van afwezigheid in het wandelcircuit , stapt Tinneke terug mee. Weliswaar kleinschalig en schoorvoetend , maar alle nieuwe begin is moeilijk.

Vanuit de huisbrouwerij Old Bailey in Sint-Eloois-Winkel vatten we dan ook gezwind de kleinste afstand aan. En meteen valt op dat het dorpje ergens verscholen in het midden van West-Vlaanderen al jaren, begin oktober de geschiedenis ingaat met haar befaamde straatpaardenkoersen. Een roestig monument wijst ons op het feit dat een paard zonder ruiter , nog steeds een paard is … doch een ruiter zonder paard alleen maar een mens .

Stof tot nadenken , wanneer we ons tussen de behuizing van een vredige woonwijk begeven en links van ons de hemel zich opeens met donkere wolken aftekent , die grillig een mozaïek van zwart en grijs met zich meegeven. Gelukkig bleef het droog en gaven iets later zelf enkele zon doorschenen wolken ons hoop , toen we doorheen uitgebreide landerijen zo effen als een biljarttafel van de Tuileboom ons ding mochten doen. We bevinden ons in de gekende groentestreek van Vlaanderen , zodat de geurige winterprei & koolplanten fors onze neusgaatjes kriebelen.

Met dit oppeppertje bereiken we algauw terug de dorpskern van Sint-Eloois-Winkel , alwaar het silhouet van de Sint-Elooiskerk zich sierlijk als een baken gedraagt boven de behuizing en menig kunstwerk van kunstenaar “ Tjok Dessauvage “ bedraagt tot de verfraaiing van het centrum. Ons oog valt zowaar op een opmerkelijk beeldje van een frivool figuurtje met ontblote bips en in beide handen een eet- & soeplepel : het kunstwerkje ‘ ’t Rijspoepke ‘ verwijst dan ook naar de spotnaam van de Winkelnaren .

In de schaduw van het kerkje wacht ons dan nog immers een rust , alwaar we door de Winkelse stappers worden vergast met een heerlijke tas warme soep. Blijkbaar echt het weekend van de soep ditmaal , maar we laten het ons welgesmaken. Er blijven nog een tweetal kilometers te gaan , doorspekt met enkele groene reepjes van een sociale woonwijk borrelen we voldaan een eind ons onze zondagse wandeluitstap.

Of toch bijna , want met huisbrouwerij Old Bailey als uitvalsbasis zou het een gemis zijn niet te proeven van hun plaatselijke streekbiertje. De Saint-Honoré blond , deed dan ook onze kaakjes blozen van genot en uitkijkend naar een nieuw wandelavontuur.

IMG_8202

 

22:23 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |