09-01-07

GAAN NIEUWJAREN BIJ ' HINTEN DE MOKKER "

Rooie Neuzentocht

Motestappers Koekelare

6 januari 2007

 

Na de drukke eindejaarsperiode , was het hoogtijd om nog eens buiten te komen en een wandeling in Vlaanderenland mee te pikken. Onder een druilerig wandelweertje begaven we ons naar ‘ De Mokker ‘ een deelgemeente van Koekelare , alwaar sinds mensenheugenis ‘ Hinten de Mokker ‘ er bekend staat als een rover en een schavuit die de streek onveilig maakte.

We zouden er deelnemen aan de ‘ Koude Neuzentocht ‘ van de Motestappers . Alleen was er van koude neuzen niet onmiddellijk sprake met dergelijke wandeltemperaturen , alleen zo af en toe een natte regendruppel die pardoes onze neus kwam bekladden moest ervoor doorgaan.

Meteen mocht de langste afstand er alleen voor opdraven toen een stevig aangestampt natuurpad ons naar wat landelijkere oorden stuurde en de vele rustige en gezellige kerkwegeltjes van ‘ La Vendée ‘ ons een mooi zicht gunden op de braakliggende winterse akkers en drassige weiden. Het waren dan ook via diezelfde onderhouden kerkwegels dat we terug het grondgebied van ‘ De Mokker ‘ onder onze voetzolen kregen geschoven en algauw het moderne kerkje ter ere van de Heilige Pastoor van Ars in het vizier kregen voor een eerste tussenstop in het zaaltje alwaar we de tocht daarnet waren begonnen.

De tweede lus mochten we aanvatten via een trits dorpswegels die ons netjes omheen de kleine leefkern van De Mokker brachten. Waarna een kanjer van een smeuïg karrenspoor dwars door de erf van een boerderij ons liet afzwenken in de richting van de groenrijke Koekelaarse staatsbossen. Meteen de aanhef van een heerlijk stukje boswandelen langs statige dreven van Koekelaarse dennen en geurige humuslagen. Huppelend over enorme waterplassen en vettige bospaden zochten we op een schitterende manier tussen de bomen door onze weg. Uiteindelijk bracht een natuurpad ons langs de bosrand door in de uitgelatenheid van een vredig en rustig landschap , hier en daar nog warempel kleurig gevuld met een fleurig koolzaadveld.

Hierna moesten we het een tijdje met beton en asfalt stellen toen we duidelijk oprukten in de richting van Koekelare zelf en tenslotte enkele aftandse kerkwegels ons afzetten aan een tweede rust om andermaal onze controlekaart te moeten bovenhalen. Een warme verse soep zou er ons terug boven op helpen, alvorens onze weg verder te zetten, waarbij we slechts heel spaarzaam nipten met de dorpskom van Koekelare en meteen op weg werden gezet voor een nieuwe wijde lus te velde. Een flinke poos zouden we nu de plaatselijke Kooklarenoeneroute volgen. Het pad dankt dan ook zijn naam aan de kerk van Koekelare , want ze was de eerste kerk in de regio met een torenuurwerk. Doch de wijzers en klokken van de kerk waren niet op elkaar afgestemd , zodat als de klok ‘s middags 12 uur sloeg , de grote wijzer al op vijf minuten over twaalf stond en het middagmaal dus steeds enkele minuten later plaats vond.

Ons middagmaal hadden we gelukkig al op , toen we via de Bisschopshoek konden genieten van de pastorale rust van enkele veldkapelletjes en de bevallige spiegeling van de Hovaeremolen aan de horizon. Een riante lus die ons uiteindelijk terug bracht naar ‘ het groene hart van het Houtland ‘ zoals Koekelare zich weleens durft noemen, alwaar ‘ de tram ‘ een aandenken aan een oude tramweg ons ingeleide bracht.

Na een laatste rust peddelen we verder in de richting van Bovekerke. En wat je in dit ‘ vlakke Houtland ‘ weliswaar niet voor mogelijk houdt, krijg je toch. Aan de donkere contouren van de skyline ontwaren we een ‘ berg ‘ , de Ruidenberg. Het gaat echter de andere kant op en we zwenken af voor een tweede strookje Koekelaarse Staatsbossen. We krijgen vettige bospaadjes voorgeschoteld die ons kriskras doorheen wat verspreid groen stuurden , terwijl het spaarzaam regenen was overgegaan in druilerig nat.

Gelukkig scheidden ons nog slechts enkele kilometers van de aankomst , een uitloopstukje die ons op een verfrissende manier terug bracht naar De Mokker en zijn overgebleven ‘ Fransmanshuisjes ‘. Ze stammen af van de tijd dat de seizoensarbeiders aan de kost kwamen in Frankrijk.

Tenslotte kwam de moderne kerk van het dorpje terug in het vizier en mochten we deze opener van het wandelseizoen 2007 afsluiten met een gratis aangeboden bekertje warme soep.

Juist, eens wat anders dan een rijkelijk geestesvocht !!!!

Neem tevens een kijkje naar de bijhorende fotoreportage , door op de foto te klikken

 

    IMG_8189

 

22:16 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-12-06

GEEF ME IN ROOSJE , O ROOSJE ...

Wintertocht

Watewystappers Tielt

29 december 2006

 

Een ijskoude wind en helderblauwe hemel bracht er ons nog een laatste maal toe, om onze beentjes te strekken tijdens de Wintertocht van de Watewystappers Tielt.

Het agrarische en verstilde dorp Kanegem zou vandaag het decor gaan vormen van een heuse wintertocht door het Molenland. Meteen waren we verloren voor de pracht van dit kleine bloemendorpje en tevens geboortedorp van Kardinaal Danneels en Flandrien Briek Schotte , toen we onze wagen parkeerden in de nabijheid van de prachtige ‘kathedraal van te lande ‘.

Het was in het zog van deze neo-barokke Sint Bavokerk dat we de start troffen van deze wintertocht , waar na de officiële inschrijvingsformaliteiten we meteen het weidse achterland van Kanegem introkken . Rustige verharde weggetjes slingerden zich op een mooie manier door het winterlandschap in de richting van de Oosthoek. Hier en daar opgevuld door enkele historische hoeves sierlijk omgeven door kale knotwilgen en overvolle beekgrachten. Iets verder toont de Mevrouwmolen uit 1844 aan , dat deze streek gekarakteriseerd wordt door zijn vele windmolens. Deze stellingmolen met 5 verdiepingen (beschermd sinds 1974) werd door de heren van Hames op de gronden van hun heerlijkheid gebouwd halfweg de 17e eeuw. Na het overlijden van de heer had mevrouw de douairière van Hames een tijdlang de goederen van haar overleden man in beheer, waardoor de molen “Mevrouwmolen” genoemd werd. Het is een korenwindmolen met drie koppels stenen en 5 verdiepingen : de benedenverdieping, waar vroeger de olieslagerij was ; de meelzolder, waar het gemalen graan opgevangen wordt ; de steenzolder of maalzolder, waar de maalstenen staan ; de luizolder, tot waar de zakken graan via de lui worden opgetild en ten slotte de kapzolder. Zijn hoog uitstekende wieken dragen zowaar bij tot het aantrekkelijke landschapsbeeld , als we onze stappen verder zetten onder een rijkelijk winterzonnetje .

De verharde wegen zouden ons hierna nog een tijdje vergezellen tot op het grondgebied van Aarsele , waar enkele sappige graswegels tussen de braakliggende velden ons uiteindelijk afzetten in het ontmoetingcentrum van Aarsele voor een rust. Een kaarsrecht , maar best leuk pad zou ons nu kilometers laten meegolven tussen het glooiende winterse landschap van deze zand- & zandleemstreek. Aan de skyline ontwaren we steevast de behuizing van Europastad Tielt , terwijl de bijzondere pittoreske kerktoren van Kanegem sierlijk het landschap domineert en nooit veraf blijkt.

Het is tenslotte een oud kapelletje stevig omarmd door twee oude linden , die ons terug de weg aanduid van Kanegem dorp. En meteen valt ons op waarom dit dorpje enorme faam geniet omwille van zijn bloemenpracht. Eind december en hier en daar priemt nog een geurig roosje. Wat moet dit dan zijn als hier jaarlijks tienduizend rozenstruiken bloeien en evenveel geraniums de gevels sieren ?

Ondertussen hebben we terug het dorpscentrum dat nog in een sierlijk bedje van kasseien ligt bereikt en breien we met een laatste zicht op de pittoreske Sint Bavokerk en de beeltenis van Flandrien ‘ Briek Schotte ‘ een geslaagd einde aan ons wandelseizoen 2006.

 

Ga tevens een kijkje nemen naar de uitgebreide fotoreportage , door op de foto klikken.

 

   IMG_8155


    

 

14:43 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-12-06

NIEUWJAARS & WANDELBRIEF

De laatste dagen van 2006 zijn in het verschiet . En het is net alsof Nieuwjaar 2006 nog maar pas achter de rug is … de dagen , de weken , de maanden gaan blijkbaar vlugger vooruit zonder dat we het effectief gaan beseffen.

 

2006 ligt bijna achter de rug  en veelal is het een tijd om eens terug te blikken op het afgelopen wandeljaar.  Voor de toebakstapper was het dan ook een bewogen jaar , een jaar met ups en downs , met tranen van verdriet woede , maar ook met tranen van geluk …

 

Ik herinner me nog de woorden eind 2005 , alwaar  de Toebakstapper het wandelen had herontdekt. Zodanig zelf dat het een klein beetje zijn levensideaal was geworden , hij terug vreugde vond in het wandelen , hij plezier vond in het schrijven van zijn wandelavonturen en het maken van zijn fotoreportages …  en heimelijk hoopte in 2006 dezelfde weg op te varen in het belang van ons wandelaars en wandelclubs.

 

De wandelsport  was immers door Bloso  uitgekozen tot sporttak in de kijker voor 2006. Er zouden grote wandelevenementen plaatsvinden en wijzelf hadden ergens grote voornemens , zelfs vernieuwende ideeën om onze geliefkoosde recreatiesport die nieuwe stimulans te geven zoals bepaalde wandelfederaties het zo goed kunnen omschrijven als ‘ stilstaan is achteruitgaan ‘ …   Maar vandaag bijna eind 2006 zijn we slechts een illusie rijker : verschillende samenkomsten, zelfs intense beloftes  en herhaalde pogingen tot de verhoopte samenwerking met een wandelfederatie is door allerlei redenen heden ten dage nergens op uitgedraaid , laten we zelf zeggen op een heel laag pitje   , zodat we de slogan waarschijnlijk letterlijk moesten gaan interpreteren !!!

 

De vernieuwing is er in mijn ogen vandaag nog steeds niet ,  de wandelsport dat naar mijn insziens toch openstaat voor elkeen , blijft wellicht nog steeds en enkel grotendeels weggelegd voor de (en met alle respect) gepensioneerden en derde leeftijd.  Ook laatst nog tijdens de feestbijeenkomst van de wandelclub waartoe we zijn aangesloten , viel me op dat deze categorie van mensen wellicht 80 – 85 % van de leden uitmaakten.  Op vele wandeltochten moeten we vaststellen dat de vrijwillige medewerkers ook grotendeels tot deze categorie gaan behoren. Deze categorie mensen heeft uiteraard meer tijd dan de werkende klasse en wandelen blijft nu eenmaal een sociale aangelegenheid alwaar een goedendag alhier en aldaar steeds wordt geapprecieerd.    Alleen blijft de vraag , waar zal dit binnen 10 misschien zelfs 5 jaar eindigen ???  Geen clubs of wandeltochten meer !!!

 

Dat er zogenaamd geen interesse is voor de recreatieve wandelsport door twintigers of dertigers kan ik mij maar moeilijk gaan voorstellen … ze bestaat zei het momenteel miniem en dit zal wellicht liggen aan ‘ het stilstaan is achteruitgaan ‘ waarbij wandeltochten al 30 jaar lang op hetzelfde stramien blijven draaien zonder durf voor vernieuwing.

Wij zijn heden ten dagen in een maatschappij terecht gekomen van meer vrije tijd , een tijd die mensen van mijn leeftijd samen en met het gezin willen benuttigen : sporten , reizen , toneel , muziekoptreden , cultuurbezoekje etc etc  en dat het ‘ wandelen ‘ daar absoluut ook kan in passen ben ik absoluut zeker …   Alleen is de kwestie , hoe men het aanpakt en zich de vraag gaat stellen wat zoeken dertigers , twintigers en veertigers …

 

Maar soit , wat doet uiteraard mijn mening tussen die duizenden stappers die wekelijks op pad gaan ertoe.  Op wandelgebied was 2006 voor de Toebakstapper  een matig wandelseizoen.  Diverse omstandigheden hebben ertoe geleid dat voornamelijk de laatste vier , vijf maanden eerder een sabbatwandeljaar werden.  Blessures bij Tine , weerhielden ons veelal van het wandelpeloton en dit zal wellicht voorlopig nog een tijdje zo doorgaan.  Hier en daar probeerde de Toebakstapper toch nog een organisatie in het wandeljargon mee te pikken.  Waarbij ook nu weer diende vastgesteld dat de avontuurlijke wandelorganisaties in Wallonië onze voorkeur zullen blijven genieten. We herinneren ons de memorabele tochten in Dinant en Vencimont , maar bovenal de kameraadschap , de ambiance , de omlopen van de Vierdaagse van de Mesa.  Terwijl in Vlaanderen de voorkeur blijft uitgaan naar de wondermooie Vlaamse Ardennen met enkele schitterende klassiekers als de Sloebertocht of de Adriaan Brouwerstocht.  Momenten van geluk die te allen tijde in ons geheugen zullen gegrift worden.

 

En dan blijft er nog een woordje omtrent onze medewerking aan het wandelportaal www.wandelmee.be .  Met onverdroten inzet hebben wij gedurende een gans jaar proberen het reilen en zeilen van de wandelsport aan wandelend en internetend Vlaanderen willen mee de delen. www.wandelmee.be blijft tot op vandaag waarschijnlijk de meest complete site over wandelen met dagelijkse updates.  Weliswaar dienen wij ook toe te geven dat we niet steeds kunnen leven omtrent het “ hoe en wat  “ op dit wandelportaal.  Er zijn in 2006 ongetwijfeld binnen wandelmee.be heel wat zaken voorgevallen (ups en downs) , die vandaag de dag resulteren in geruchten en waarheden die ook mij ter oren zijn gekomen.   Zelfs momenten van tranen en woede.

Nobody is perfect zou ik zeggen ,alleen moet men het durven inzien en ook resoltuur aanpakken voor het te laat is.   Tussen de gelijknamige wandelclub en het wandelportaal dient men te beseffen dat dit twee verschillende zaken zijn.  Het voornaamste is dat dit wandelportaal er nog steeds staat , STAAT dank zei de vele medewerkers , schrijvers , fotografen , de wandelclubs die hun medewerking verlenen etc etc etc …

En zoals ik het reeds aanhaalde in een schrijven naar de diverse AKTIVIA wandelverenigingen :  als god het belieft  zullen wij ook in 2007 trachten onverdroten ons werk verder te zetten , dit in het belang van de wandelsport in het algemeen , maar ook in uw belang als wandelvereniging en wandelaar op het wandelportaal bij uitstek www.wandelmee.be .  

 

2006 zullen we dan ook afsluiten zoals de meeste andere jaren , met een kerstdag van tafelen en feesten op oudejaarsavond die met sprankelend vocht wordt overgoten en waarbij eetfestijnen vanzelfsprekend bijhoren …

 

Vrienden ik wens u dan ook allen een allerbest 2007 toe , dat het een jaar moge worden zonder al te veel bekommernissen , een jaar met weinig of geen verdriet , een jaar van veel voorspoed , lachen en genieten , …  en vanzelfsprekend een jaar met veel wandelgenot ..

 

GELUKKIG NIEUWJAAR 2007

21:39 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

LILLE , CAPITALE DE FLANDRES

 

21:37 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-12-06

DE SMAAK VAN BIER ...

 

      De Smaak van bier , is het recente boek uit de hand van bierkenner Jef Van den Steen en chefkok Stefaan Coutteneye.  

               

                                   bier1

 

Liefhebbers van de Belgische bierkeuken weten al jaren de weg te vinden naar het sfeervolle restaurant 't Hommelhof in Watou , nabij Poperinge. De vele lovende reacties die Stefaan destijds mocht ontvangen voor zijn culinaire kunsten werd in 1999 bekroond met een boek ' De Bierkeuken van 't Hommelhof '. Sinds eind september 2006 hebben J Van den Steen en Stefaan Coutteneye hieraan een schitterend vervolg gebreid met " DE SMAAK VAN BIER

 

Ondertussen hebben wij ons een dergelijk exemplaar aangeschaft . In het boek zijn dan ook een dertigtal gerechten opgenomen , waarbij de bieren van Watou (Sint Bernardus en 't Kapittel van Vereecke) een voorname rol gaan betekenen. Tussen de gerechten door zijn tevens in het boek tips weergegeven omtrent bier als aperitief , bier als begeleider van gastronomie , kaas en bier ... de relatie tussen bier en chocolade , het schenken van bier etc etc

 

Het boek is alvast een leuke aanwinst voor al wie van koken en bier houdt... 

 

En wij nu alvast experimenteren en smullen maar !!!

 

Wie meer omtrent het culinaire restaurant wenst te weten van Stefaan Coutteneye kan terecht op www.hommelhof.be

 

20:50 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

" GANDA " oftewel GENT ANNO 2006 ...

GHENT BY NIGHT

FLORASTAPPERS GENT

9 december 2006

 

 Het was geleden van de tijd dat de Provinciale Commissie Oost-Vlaanderen instond voor de inrichting van Gent by Night , dat we nog eens de Arteveldestad ‘ Gent ‘ al wandelend hadden aangedaan. Ondertussen hebben de Florastappers reeds vele jaren terug de organisatie op zich genomen en was het hoogtijd met het zicht op het jaareinde nog eens deel te nemen aan een ware stadstocht.

We vonden het dan ook de geschikte gelegenheid , want wanneer de kerstverlichting door de stadsstraten weerspiegelt straalt dit steeds een extra vleugje sfeer en romantiek uit. Vanuit de ruime campus Rabot , dicht aanleunend tegen het Gentse stadscentrum , mochten we deze historische stadswandeling aanvatten.

Via enkele nauwe donkere steegjes werden we iets verderop opgevangen in de vertedering van een heel aparte wereld van het kleine voormalig Sint Elisabeth begijnhof. Meteen vormde dit in 1240 opgericht begijnhof een eerste oase van rust in het hartje van de stad. Middenin treft men in Huize Sint Juliana , het museum van het Groot-Begijnhof.

Voorlopig bleven de schitterende getuigen van het historische Gent nog veraf , toen de Leie , Gent middendoor snijdend , ons nu verder op sleeptouw nam in de richting van de Sint Michielskerk en we zodoende in de drukte van de winkelstraten verzeilden. De Veldstraat peulde uit van kooplustigen op zoek naar het ideale eindejaarsgeschenk voor partner of vriend. Wij zelf stelden ons tevreden met het vluchtig afdweilen van de diverse kleurige vitrines . Via de kouter bleven we de buitenrand volgen , de Vlaamse Opera met een immense verlichte rozenkrans wist menig te imponeren , toen warempel ook Gent blijkbaar zijn bultige knobbels kent. Op een rustige manier zorgde de Sint Kwintensberg ervoor dat we ons voor een eerste keer konden richten op de drie bekende torens van Gent , die zich aan de skyline weerspiegelden.

Het Sint-Pietersplein met in zijn zog de glinsterende Onze Lieve Vrouwekerk en barokke Sint-Pietersabdij was ons volgend beschermd monument die voor de voeten werd geschoven. En hierna trokken de Florastappers meteen ook de andere kaart , toen deze stadswandeling een groener accent kreeg met het pittoreske Muinkpark en de sereniteit van het Koning Albertpark. Het statige ruiterbeeld van Koning Albert liet ons zo uitdeinen in de omgeving van de Zuid en het Sint-Annapark. Waarna het beruchte Werregarenstraatje met zijn stinkende kattepis en hondepoep doch ook kunstige graffiti voorgeleide deed naar enkele steegjes met een wel echt aparte sfeer. Want vanaf nu mochten we onze oogjes een tijdlang al of niet tegoed doen aan de keuring van enkele buitenlandse vitrinedames.,

Ondertussen halverwege wachtte ons iets verder een ruime rust , waarna we terug mochten afdwalen langs de boorden van de Leie en de Visserijvaart . Vanop de Vooruitkaai en tussen de donkere contouren van een schitterende sterrenhemel, verkregen we een enig beeld op de verende verlichte bootjes en de kleurig verlichte Sint Baafs. Daar alwaar Gent ontstond , toen éné Sint-Amandus in de eerste helft van de zevende eeuw op de samenvloeiing van Schelde en Leie een kerk en abdij bouwde die bekend stond als de ‘ Ganda ‘.

Nu pas zette de historische stad Gent al zijn registers open , vooreerst met de St-Jacobs en wat later met de Sint Baafskathedraal , de Sint Niklaaskerk , prachtige patriciërswoningen en de verlichte belforttoren. Allen schitterende getuigen van een roemrijk verleden , prachtig badend in het licht van de kerstversiering en een sfeervolle kerstmarkt.

Via de overdekte ijspiste bogen we verder af van het centrum , waarbij een laatste glimp op een resem verlichte blikvangers die de donkere hemel afbakende niet kon ontbreken. De Graslei voerde ons hierna naar de Groentenmarkt. Meteen viel ons oog op de ingetogenheid van het schattige Galgenhuisje (het oudste en kleinste caféetje van Gent) doch ook de middeleeuwse overdekte vleeshalle , met gildenhuis en slagerskapel ( het Groot Vleeshuis). Tegen de zuidgevel leunen er de penshuizekes (1542), daar alwaar de arme mensen de beulingen van de geslachte dieren konden kopen .

Hierna zorgden wat donkere en grimmige steegjes ervoor dat we verder afweken van het bruisende Gentse stadsleven , en zo belandden aan het grimmige Gravensteen. In 1180 gebouwd door Filips van Elzas , blijkt duidelijk dat deze burcht een indrukwekkend symbool van macht moet zijn geweest tijdens de Middeleeuwen.

Meteen hadden we het stukje Gentse historie voor onze rekening genomen en zorgde de zogenaamde Rabot of de drie torrekens , het enige overblijfsel van het grootse stadsomwalling ervoor feilloos een einde te borrelen aan deze heerlijke display van Gents mooiste plekjes.

 

Ga tevens een kijkje nemen naar de bijhorende fotoreportage , door op de foto te klikken

 

              IMG_7928

 


20:34 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

IN DE SPOREN VAN OMER WATTEZ ...

4° Sint Pieterstochten

't Klavertje Vier Oudenaarde

25 november 2006

 

In het hart der Vlaamse Ardennen trakteert een dorpje zich op idyllische valleitjes en mijlenverre panorama’s. Veel belovende woorden om vandaag immers afspraak te maken in Schorisse-Maarkedal , alwaar aan de voet van het laatgotisch en classicistische Sint-Pieterskerkje de mannen en vrouwen van ’t Klavertje Vier Oudenaarde reeds voor de vierde maal hun Sint-Pieterstocht hielden.

Meteen werden we dan ook overvallen door de weidsheid , het groen en de rust van de Vlaamse Ardennen wanneer we onze zaterdagse wandeluitstap aanvatten via het plaatselijke Omer Wattez-wandelpad. Het werd ons meteen duidelijk waarom Omer Wattez , die hier in Schorisse geboren werd in 1857 aan deze glooiende streek de naam Vlaemsche Ardennen meegaf. Via smalle , fraai slingerende asfaltwegjes doken we meteen op een prachtige manier in de windstille , open vlakte van een sterk golvend landschap met onophoudende wisselende panorama.

Op zoek naar een eerste strookje avontuur , hadden we het gevoel werkelijk in een niemandsland te stappen en de stilte die er heerste was bijna onwezenlijk toen de flanken van de welgekende Foreerst zich aanmeldden en ons de richting uitstuurden van Sint-Maria-Horebeke. We bleven vooralsnog gelukkig gespaard van het ruige klimwerk, zo typerend aan de beelden van de wielerklassieker der Ronde van Vlaanderen.

Doch iets verder was het van dat , voor ons doemde een sublieme onverharde wegel op , die zich smal en bochtig tussen de deinende akkers en weiden boorde om ons finaal af te zetten op de top van de Steenberg. De daaropvolgende duik gaf ons hierna terug een voorsmaakje van de heerlijke panorama’s , waarop we de ganse dag zouden getrakteerd worden. Een tijdlang volgden we nu een open plateau van het Perreveld met in zijn zog de schaduwrand van het natuurreservaat ’t Burreken. Tot pardoes een antiek vettig eenmanspad ons terug de dieperik injoeg en ons liet genieten van een uitmuntend golvend groen decor alwaar hier en daar een helderwit boerenhof was neergepoot.

Heel eventjes mochten we nu flirten met de grens van het kasseiendorp Zegelsem , waarna we met een strakke wind pal op kop en dreigende onweerswolken , de Ganzenberg mochten gaan verteren. Een gedegen strookje asfalt zette ons hierna terug keurig af in de richting van Schorisse alwaar we in zaal De Wante een eerste maal mochten rusten. Tot dan toe was het nog redelijk droog gebleven , maar terwijl we aan onze heerlijke tas soep bezig waren , kwam een nieuwe bui opzetten.

Weinig bemoedigend allemaal , temeer ook de volgende lus in de richting van Maarke-Kerkem ons grotendeels over brede beton- en asfaltwegen stuurde. We rukten nu op naar de gevreesde Varentberg , maar net ervoor wezen de pijltjes de andere richting uit en moesten we ons tevreden stellen met enkele uitlopers van de Maarkebeekvallei en de Boigneberg. Zodat het idee om de pracht van de Vlaamse Ardennen nog eens extra in de verf te zetten via wat potig werk voorlopig terug werd opgeborgen. Het was tenslotte een leuk bosdoorsteekje en de Maarkebeek zelf die ons lieten uitdeinen in het pittoreske kerkdorpje van Maarke voor een tweede rust.

Hierna volgden we terug onze weg tussen de plooien van het heuvelende landschap , rechts van ons in de verte vulde de bult van de Varent en het geklasseerde Sint Vincentiuskapelletje uit de 12de eeuw ons gezichtsveld. We scheerden weer verder in de verademing van open golvende landschappen , waarna we eventjes een zijdelings blik konden werpen op het kerkje van Kerkem. Het lapje verademend groen van de Markette en het Leideveld dat we nu zouden volgden wees ons tenslotte terug de richting uit van Schorisse , alwaar een stukje onverhard ons een allerlaatste beklimming moest bezorgen alvorens terug te thuishaven van Omer Wattez te bereiken na een al bij al weinig onthullend en fantasieloos tweede gedeelte.

 

Gaat U tevens een kijkje nemen , naar de bijhorende fotoreportage , door gewoon op de foto te klikken

 

        IMG_7886

 

20:29 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-11-06

DWALEN TUSSEN EN OP DE PANORAMA VAN 't HEUVELLAND

Panoramatocht

Pwc Heuvellandstapper

12 november 2006

 

Genieten van steeds wisselende zichten , heerlijke streepjes onverhard, zich laten meegolven door een landschap van verrassende doorsteekjes en pittige golvingen …

Dit kan slechts in de verre uithoek van West-Vlaanderen zijn , daar alwaar de tijd geen vat heeft. Acht pittoreske dorpjes koesteren zich in een prachtig domein van uitgestrekte vlakten , weilanden , bossen , holle en bolle wegen , gespekt met schichtige golvingen.

Dit is het ‘ Heuvelland ‘ , de West-Vlaamse wandelregio bij uitstek ! We bevinden ons vandaag in ‘ De Klijte ‘ het kleinste van de acht Heuvellanddorpjes , alwaar naast een wekelijkse boerenmarkt de plaatselijke wandelclub haar jaarlijkse ‘ panoramatocht ‘ houdt.

Bezijden de neogotische Onze-Lieve-Vrouwkerk treffen we het ontmoetingscentrum ‘ De Fontein ‘ meteen de aanvang van onze flinke portie wandelsport. En dit liet niet lang op zich wachten toen de langere afstanden meteen de solotoer opmochten en via een smalle onverharde wegel gestadig een eerste stukje klimwerk werden ingestuurd. Voor ons ontrolde zich het groenrijke silhouet van de Scherpenberg , terwijl achter ons zich schimmig een enig ‘ panorama ‘ op de skyline van de Ieperse en Poperingse torens openvouwde. Een tijdlang bedwongen we speels de bosrand en de flanken van de Scherpenberg , glibberige paadjes wijsden ons de richting uit van het stompige karakteristieke kerktorentje van Loker , pittoresk neergepoot in het landschap. Traditioneel mochten we er een allereerste keer rusten na 4 best te pruimen openingskilometers.

Het dorpje Loker straalt het dynamisme van een jonge gemeenschap uit , aanleunend tegen de grens met Frankrijk. De horeca , waakt er angstvallig over dat de geest der Keltische voorvaderen hier steevast aanwezig blijven en serveert dan ook ‘ gastronomie met roots ‘. Als men hier haat ‘ heuvelen ‘ ontdekt men dat ‘ le Plat Pays ‘ van Jacques Brel hier in geen velden of wegen te bespeuren is en na onze obligate afstempeling van de controlekaart dacht er de parcoursmeester van dienst evenzeer zo over. Een kanjer van een brokkenpad liet ons nu puffend opklimmen naar de contouren van de Rode berg en in de richting van het aftandse vervallen vakantiedomein van de Kosmos. Vanop de ‘ Belvédere ‘ konden we ons vergapen aan de weidsheid van een voortreffelijk glooiend landschap van tientallen kerkdorpjes. Waarna een verbluffende opeenvolging van bospaden en natuurwegen ons een eerste keer kriskras binnenloodst in het domein van de Rodeberg en haar Kotje Piepersbos.

Een onbeschaafd stukje holle wegel waarin we helemaal werden opgenomen door de schoonheid van de jaargetijden , bracht ons uiteindelijk op de flanken van de Sulferberg . Waarna we ons hierna in volle val lieten storten in de richting van het bloemendorpje Westouter en een tweede rust troffen in zaal Uytendoale met nogal wat ‘ connaisseurs ‘ van onze wandelklassiekers.

Een veldweg recht tegenover het zaaltje zette ons terug op de juiste weg , alwaar we te grabbel worden gegooid midden een schilderachtige omgeving van de Rode en zwarte Berg. We volgden reeds geruime tijd een graswegel van het natuurdomein Douvevallei , waarbij de grimmige kromming van de Rodeberg tegen de horizon domineert. Meteen mogen we onze volgende uitdaging aangaan met een tweede beklimming van de Rode berg. Moeizaam hesen we ons tussen de bomen naar omhoog , de bladeren knisperen zich onder onze voeten door , kabouterhuisjes steken kopje boven.

Een trits van heerlijke bospaden spuwt ons tenslotte uit ter hoogte van de Lijstermolen , waarna we via een avontuurlijke wijde omtrekkende beweging vol schermutselingen van holle en bolle boswegels de afdaling van de Baneberg mogen aanvatten met een effenaf euforisch zicht op het Sint Pieterskerkje van Loker als apotheose.

In Loker wacht andermaal onze vierde rust , een unieke gelegenheid om wat uit te blazen , want reeds lang voor we de controle in Loker bereikten , beheerste de gekromde rug van de Kemmelberg en zijn kleiner broertje de Monteberg ons vizier. Juist, het vormde meteen ons volgend stapdoel. We flirten in eerste instantie eventjes met de grenslijn van het folkdorpje Dranouter , waarna een verbluffende mooie opeenvolging van karrensporen ons langzaam naar de ‘ kruin ‘ van het Heuvelland hees. Langs de ‘ Ossuaire français ‘ een herdenking aan de gesneuvelde Franse militairen tijdens de Eerste wereldoorlog , wijst een afgespannen boswegel ons de top van de Kemmel aan. Meteen vormt de koninginnenheuvel met zijn 23% stijgingspercentage dan ook de laatste serieuze klimbrok van deze wandeling.

Vlug gevolgd door een effenaf spectaculaire afdaling monden we uit aan de Lettenberg met in zijn flank de restanten van enkele bunkers uit de 1ste Wereldoorlog. Het laat ons uitdeinen in een open vlakte alwaar voor en achter ons een sfeervol beeld van stappers zich kilometers laat meegolven door het landschap van de Zavelaar en we op twee kilometers van de aankomst nog eventjes mogen stempelen in de schuur van een boerderij.

Het duurde nu niet lang meer af het kerktorentje van De Klijte verraadde ons het eindpunt. Getekend met een waardig ‘ heuvellandklimmetje ‘ als afsluit , hadden de Heuvellandstappers onze stoutste verwachtingen terug volledig ingelost !

 

Ga tevens een kijkje nemen naar de bijhorende fotoreportage , door op de foto te klikken !!!

 

           
IMG_7796


20:11 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-11-06

ZIJN HET NU BRIGANDS , BIER OF TROTTERS ???

Provinciale wandeldag West-Vlaanderen

Brigandtrotters Ingelmunster

5 november 2006

 

Ingelmunster , een provinciestadje in het hart van West-Vlaanderen leeft sinds mensenheugenis in de ban van brigands en hun brigandsbier.  Zo’n vijftien jaar terug kwamen daar de Brigandtrotters bij. En precies vandaag hadden ze blijkbaar iets te vieren , tijdens de Provinciale wandeldag West-Vlaanderen werd hun gemeente het Mekka van de Vlaamse wandelsport.  Alwaar maar liefst meer dan 4000 deelnemers hebben genoten niet enkel van het prachtig najaarsweertje maar tevens van een onuitgegeven wandelparcours langs de rustige Mandelvallei.

 

De ruime gemeentelijke sporthal van Ingelmunster liep rond de klok van negen , reeds afgeladen vol met een meute deelnemers van her en der. Aan hun wandelplunje kan men afleiden dat wel ieder hoekje uit West-Vlaanderen hun wandelzonen & dochters vandaag naar de Brigandsgemeente had uitgestuurd. Het was dan ook lekker drummen en aanschuiven aan de inschrijvingstafel voor het bemachtigen van zijn startkaart en een lekker aangeboden glimmende appel. 

 

Wie dacht dat Ingelmunster met zijn vlakke landelijke wegjes die ons kronkelend door het rustige landschap van Betty Boops ,  groentetelers en patattenboeren maar weinig te bieden had , kwam vandaag weliswaar vlug op zijn beslissing terug.  Onze wandeling startte meteen met een verkenning van het historische dorpscentrum . Verscholen tussen het groen kregen we onvermijdelijk een zicht op het pittoreske Sint-Amandskerkje uit 1736, alwaar in de schaduw van de kerktoren het Brigandsbeeldje sierlijk pronkt.  Meteen mochten we kort hierna kopje onder duiken in het prachtige Ingelmunsterse kasteeldomein. Knapperige paden langs statige bomenrijen loodsten ons omheen het park en zijn kasteel. Het kasteel vormt dan ook de rode draad van de Ingelmunsterse geschiedenis, het werd door de graaf van Vlaanderen , Robrecht de Fries , rond 1075 als versterkte burcht gebouwd. Het kende een bewogen tijd in 1297 , toen Filips de Schone , koning van Frankrijk er kwam verblijven.  In 1580 vond de slag van Ingelmunster plaats , waarbij Franse Hugenoten kwamen strijden tegen de Spaanse bezetters. In 1825 tenslotte kwam het kasteel in handen van de Descantons de Montblanc , die het kasteel eerder als een buitenverblijf zagen dan een woonst. Het kasteel werd van Middeleeuwse burcht omgetoverd dat landhuis , doch gezien de familie er zelden verbleef , kwam het kasteel tenslotte in 1986 in handen van de brouwersfamilie VanHonsebrouck, die er een brouwerijmuseum in onderbracht.  Op 17 september 2001 werd het kasteel en museum echter door een brand verwoest en sedertdien is men voortdurend bezig om het kasteel zijn 'bourgeoisie'stijl terug te geven.

 

Voor het bezoeken van de brouwerijkelder was het weliswaar nog te vroeg , zodat een ‘ nostalgische beukendreef  ‘ ooit eigendom van barones Mevr. Mathilde de Meaux  en ondertussen omgetoverd tot lindendreef de aanzet vormde voor een rondtrek in de landelijkheid van een erg vlakke streek en het gehucht H. Hart. Het toepasselijke ‘ Brigandswandelpad ‘ liet ons wegdeinen  in kleurrijke patronen van  groen van de weiden en wintervelden volgestouwd met prei , groene kolen en selder en het bruin van kale akkers , hier en daar frivool opgeschrikt door de bewoning van het één of ander keuterboertje. We kregen hierna al vlug voet op het Ardooise grondgebied en richten nu onze wandelpijlen in de richting van Sint Kristoffel en een veel te kleine tussencontrole.  Hierna zou de tocht pas openbarsten en daar zorgde onverwijld reeds de kasteeldreef van ’t Blauwhuis voor. Verrukkelijk bospaden wenden zich kriskras een weg door het Provinciaal domein ’t Veld en de merkwaardige passage langs ’t Veldkruis.

 

Enkele gras- & aftandse kerkwegels van het Paul Clauspad, wentelden ons langs een drassig gebied van weilanden , gespekt met zalige stukjes groen van de Mandelvallei. Ze brachten ons tenslotte aan de rand van Emelgem , alwaar we werden opgesoupeerd in het recente Merelbos met een mix van herfstelijke kleuren en de mateloos gezellige wandeltemperaturen.

 

Hierna konden we ons richten op de kerktorens van Izegem , maar voor we aldaar onze laatste controle bereikten , spande een leuk stukje gemeentelijke park langs het Mandelkanaal nog een wijde boog. Tenslotte konden we dan toch de Emelgembrug dwarsen , eventjes flirten met het Izegemse centrum en andermaal onze controlekaart stempelen, weliswaar tot onze verwondering op de rust van 12 en 35km.  

 

Wonderbaarlijk hadden we ergens de splitsing van de 21 en 28km gemist , doch niet getalmd, een gezellig wandelpad geprangd tussen de spoorlijn en wat groen zou ons tenslotte afzetten langs de boorden van het Mandelkanaal. Kaarsrecht vervolgden we op het groene jaagpad onze weg , tot ter hoogte van een imposante rij populieren die zich breed en log in het water weerspiegelen en een bredere inkeep we het glinsterende waterlint achter ons mochten lieten.

 

De gemeentelijke sportzaal zat ondertussen afgeladen vol met smoeffelende wandelaars . De Brigandtrotters hadden werkelijk alles gegeven wat ze in huis hadden en voldaan klinkten we op dat wonderbaarlijk succes dat ze verhaalde in meer dan 4000 deelnemers. 

 

Ja juist met een BRIGAND !!!

 

Gaat u tevens een kijkje nemen naar de bijhorende fotoreportage , door gewoonweg op de foto te klikken

 

    IMG_7738

 

21:51 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-10-06

TUSSEN POÊZIE EN FRONTIERE ... IN WATOU

Frontieretocht

29 oktober 2006

Witsoonestapper Krombeke

 

Het had geen haar gescheeld of het dorpje dat we vandaag bezoeken was voorgoed in 1793 aan Frankrijk verknocht. Op het grondgebied van het dorpje maken enkele beken zich samen op om iets verder zich in de Ijzer te gaan gooien. Juist die beken zorgden ervoor , dat ze de natuurlijke grens bepaalden tussen Frankrijk en de Nederlanden en het dorpje dus Vlaams bleef. Dit terwijl dorpjes met Vlaamsere namen als Houtkerke , Winnezeele , Steenvoorde of Goddewaersvelde juist wel in franse handen vielen. Het dorpje leunt met zijn volle gewicht tegen Frankrijk aan : de schreve of de frontiere zoals ze dit alhier zo schoon kunnen zeggen.

 

Meteen een reden voor de Witsoonestappers Krombeke om vanuit dit poëtisch dorpje , godgezegend met maar liefst drie artisanale brouwerijen , een heuse ' Frontieretocht ' te houden. We bevinden ons niet meer en niet minder in de uithoek van het Hoppeland , met name Watou.Alwaar we vanuit Oc Boland , na de nodige inschrijvingsformaliteiten en een babbel alhier en aldaar , onze 25km's lange wandelescapade aanvangen. Het beloofd alweer een aangenaam wandelweertje te worden , wanneer de pijlen ons meteen de richting aanwijzen van de poëtische dorpskern. Het Sint Bavokerkje heerst er als een baken over de diverse Vlaamse gevels van aanlokkelijke drank- & eethuisjes , terwijl midden het pleintje het één of ander lichtzinnig voorwerp oproept tot kunst. Verder op de hoek van de straat duid het brouwersmonument op de rijke brouwersgeschiedenis van Watou. Met Sint Bernardus , d'Hellekapelle en Vereecke 't kapittel beschikt het dorp nog over drie artisanale brouwerijen , een unicum in Vlaanderen.

 

We volgden hierna reeds geruime tijd de rechtlijnige weg in de richting van Steenvoorde, alwaar tussen het gekleurd lappendeken van koolzaad en suikerbieten in de verte de contouren van de Cats- & Casselberg als paddestoelen uit de grond priemen. We flaneren langzaam verder langs gehuchtjes met lyrische namen , als Witte muizen en Rattekop en bevinden ons al enige tijd op de Plokkersmenroute. Het is volop genieten van de oeverloze stilte en rust die alhier geschied en ons alover het glooiend landschap brengt. Op ieder hoekje staat wel her en der een sereen bedehuisje of imposant boerenhof netjes ingepland , uitkijken op de immense poldervlakte of starend naar de nabijgelegen zichten op de Westvlaamse heuvels.

 

In het gehucht ' de Pauw ' treffen we onze eerste rust , waarna we verder zwerven in de regionen van de Katteman en de hogergelegen fazantheuvel gaan opzoeken. De zon heeft ondertussen plaats gemaakt voor de grillige vormen van wolken , die met hun argusogen dreigend neerkijken op het desolate landschap , als we de afdaling aanvatten naar de 'ketel'. In een nabijgelegen weide vallen we voor de charmes van het fëeerieke heksenhuisje , een overblijfsel van een verbrande hoeve en een tijdlang ons laten meegolven met de bosrand van het Helleketelbos. Smeuïige bospaden worden onze metgezellen , langs de overblijfselen van wat ooit het grootste Atlantische eikenbos was en waaruit veel later de dennen dienden als steunpilaren voor de nabije hoppevelden. Bizarre creaties van schimmels , paddestoelen , zwammen en mossen spreiden hun mooiste kleuren en geuren tentoon , parelsnoeren van bedauwde spinnenwebben en ragfijne draden van herfstspinnetjes glinsteren in de kleurenpracht van knabberige herfstbladeren en kastanjebolsters. Voor sommigen ware halloweentaferelen , voor ons een unicum : DE HERFST

 

Een prachtige omzwerving brengt ons tenslotte terug in het gehucht " de Pauw " en een overvolle rustpost. Terug op weg weerspiegelde zich Poperinge gracieus aan de horizon , reeds enige tijd bewandelen we het Smouthoukpad. In vervlogen tijden een gebied van noeste arbeiders die amper genoeg verdienden om wat smout te kopen voor op de boterham , terwijl de gegoede klasse woonde op de ' Boterhoeck '.

 

Met het kerkje van Houtkerke in zicht kregen we dan toch nog de verhoopte ' frontiere ' voorgeschoteld. Het nostalgische kommiezenkot had reeds geruime tijd plaats gemaakt voor een moderner tiercè en gokkantoor. Doch de vooroorlogse afspanningen met annex tabaks- en likeurwinkel waren voorwaar met de tijd blijven stilstaan. Alleen liet de waardin zich heden ten dage bijstaan door een koketer nichtje die frivool met houten lepels roerde in het streekgebonden aperitiefje van een Picon of pastis. En de zaak barstenvol liet lopen.

 

Onder de schaduw van het kerkje van Houtkerke troffen we dan nog onze laatste rust, alwaar menig Pajottenlander en Meetjeslander (Roal Benti en Vollezele waren er immers met de bus) nipten aan een donkere of bleke pater van Watou. Een keurig afgelijnd laatste stukje onverhard stuurde ons nu in de richting van Winnezeele en de Casselberg. Echter een brug te ver voor deze Frontieretocht , zodat de Warandebeek , het gelijknamig wandelpad en de 'frontiere' ons veilig terug op Belgische bodem brachten en het einde van een voortreffelijke wandeldag inluidden. 

 

 

Ga tevens een kijkje nemen aan de bijhorende fotoreportage , door op de foto te klikken

 

IMG_7614

 

19:43 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-10-06

SINT-HUBERTUS , patroonheilige der jagers ... apostel der Ardennen

Sint-Hubertustocht

Vlaemsch  Huizeke  Godewaersvelde

15  oktober  2006

 

Verscholen tussen de golvingen van de Westvlaamse bergen , net over de grens met Frankrijk ligt een poëtisch stukje Frans-Vlaanderen. Het dorpje dat we vandaag bezoeken leeft tijdens de derde zondag van oktober telkens in het teken van de heilige Sint-Hurbertus.
Reeds van ver ontwaren we de bult , Catsberg genaamd , alwaar rond de klok van tienen ‘ les Débuché des Flandres ‘ zullen aanvangen. Dit enig spektakel aan de voet van de abdij des Mont des Cats lokt telkenjaar talrijke liefhebbers van de natuur , de jacht en paarden naar het lieflijke dorpje Godewaersvelde. Reeds vele jaren houdt de plaatselijke wandelclub ‘ Vlaemsch Huizeke ‘ er traditioneel haar Sint-Hubertustochten , die de deelnemers moet brengen op en over de contouren van de nabijgelegen sappige kuitenbijter.

En blijkbaar hadden de weergoden ook dit jaar de kant gekozen van het Vlaemsch Huizeke , een aanlokkelijk herfstzonnetje had reeds menig deelnemer op de been gebracht toen we rond de klok van tien ons ook waagden aan wat beentjes strekken. De geuren van de ‘ jambon grillée met een echt stukje Frans stokbrood ‘ deden ons reeds watertanden , maar vooreerst wisten we te genieten van een avontuurlijke natuurwandeling langs de vele brokkelpaadjes van ‘ le sentier des Fraudeurs et estaminets “.

Inderdaad , vele honderden jaren lang was de smokkel alhier tussen België en Frankrijk een belangrijke bron van inkomsten voor de grensbewoners. Hun verhalen en smokkelspullen werden onlangs verzameld in een nieuw museum dat sinds enige maanden haar deuren opende in Godewaersvelde.

,,De smokkel gebeurde voornamelijk van België naar Frankrijk en vierde hoogtij in de achttiende eeuw'', kunnen we lezen in de brochure van de organisatie Hier en Flandre, Douane et Fraude, Blauwers en Commiezen. ,,Dan hebben we het in hoofdzaak over tabak, koffie en suiker. Maar eigenlijk werd alles het land in en uit gesmokkeld. Tot schapen en biggen toe. Die dieren werden letterlijk de mond gesnoerd om voorbij de douane te komen.''

In een dorp als Godewaersvelde had iedereen met de smokkel te maken. Ofwel was je smokkelaar ofwel douanier. Maar het gebeurde even goed dat de vrouw van de douanier smokkelde terwijl manlief er op uit moest trekken om de ,,blauwers'' (West-Vlaams voor smokkelaars) te betrappen.

             IMG_4091

 


Vaste compagnons voor zowel de smokkelaars als de douaniers waren de honden. Tegenwoordig zouden dierenrechtenorganisaties moord en brand schreeuwen, want de dieren hadden bepaald geen gemakkelijk leven. ,,Omdat de honden zich zouden verstoppen voor de douaniers, maakten de smokkelaars ze bang. Ze trokken het pak van een douanier aan en strooiden peper in de ogen van de honden''. De dieren kregen speciaal gemaakte rugzakken aan waarin ze tot zes kilogram tabak de grens over brachten. Als een douanier een hond te pakken kreeg, maakte hij hem meteen af. Hij sneed de linker voorpoot af en bracht die naar het plaatselijke postgebouw. Voor elke gedode smokkelhond ontving hij een premie. Op die manier konden de douaniers hun karige loon aardig aandikken.''

De bloeiperiode van de smokkel hield op kort na de Tweede Wereldoorlog. De laatste bekende smokkelaar van Godewaersvelde was Albert Capoen. Hij overleed in 2002.

De smokkelroutes van toen zijn vandaag onze ideale wandelroutes geworden om de top van ‘ le Mont des Cats ‘ te bereiken. In de buurt van Godewaersvelde heb je ,,de bergen van Vlaanderen'', waarbij wel om elk hoekje zich een enig schoon panorama over de vallei tentoonstelt. In vergelijking met echte bergen gaat het hier gelukkig over slechts om glooiende heuveltjes maar mooi is het wel. Een wandeling op de Mont des Cats leidt je naar het mooiste panorama van de regio, waarbij in de afzink van ‘ Le Col de Berthen ‘ we nog maar eens onze ogen kunnen ontplooien op de contouren van Poperinge en Ieper . De rust is er compleet met het benedictijner klooster op de achtergrond, doch vandaag uiteraard uitermate opgefleurd door een meute prachtig uitgedoste amazones op hun statig ros.

Weer afgedaald kunnen we in Godewaersvelde in een van de 'estaminets' genieten van de typisch Vlaamse streekgerechten: Vlaamse karbonades, potjevlesch of hutsepot, overgoten met een al even Vlaams biertje . We houden het op een heerlijke dorstlesser, waarbij het ons opvalt dat de Vlaamse leeuw hier alom klauwt. Op tal van muren, achter ramen en in de cafés vind je stickers en affiches met Hier spreekt men Vlaams. Toch is het bijna onverstaanbaar, want het Vlaams hier is niet meer geëvolueerd sinds de negentiende eeuw.

Weliswaar voelen we er ons thuis , menig wandelaar blijft lekker doorzakken op het zonovergoten buitenterrasje van de wandelclub ‘ Vlaemsch Huizeke ‘met een Picon , een Douanierke of uiteraard de overheerlijke ‘ baguette met jambon grillée ‘.

O wat hebben we terug genoten van deze prachtige streek., dank zij ‘ nos amis marcheurs du Vlaemsch Huizeke Godewaersvelde’.

20:45 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-10-06

BELGIË BIERPARADIJS

Tijdens ons zondaguitstapje kwamen we heel toevallig voorbij een meer dan honderd jaar oude herberg , die de gemoedelijke sfeer van weleer uitstraalt. Met de ludieke naam ' HET BOERENHOL ' , is deze afspanning gelegen aan de voet van Reningelst met een zicht op de prachtige omgeving van het Westvlaamse Heuvelland.

                          

                                    

Het ' Boerenhol ' vormt dan ook de ideale stopplaats na een fiets- of wandeltocht in de omgeving , waarbij we met het pittig herfstweertje midden oktober nog ruimschoots konden genieten van enkele na-zomerse suggesties.

 

Men kan er dan ook genieten van een vijftigtal heerlijke streekbiertjes , een stevige boerenboterham of een van de plaatselijke gerechten ' een schelle van de zeuge , boerenpaté , potjesvleesch en een patat in de pelle.

 

daarnaast kunnen de kinderen er ook best hun hartje ophalen , want naast tal van gezelschapsspelen beschikt het ' boerenhol ' tevens een ruim assortiment aan volksspelen : gaande van de sjoelbak , trou madam tot een waar petanquespel.

 

Vanop het ruim vernieuwde terras was het genieten van een verfrissend streekbiertje met name de Prior 8 van de Brouwerij St-Bernardus uit het nabijgelegen Watou

 

 
 
Dit edele, heerlijke bier, van hoge gisting, heeft een robijnpaarse kleur met een moutig-fruitige volle smaak (8% alcoholvolume).
Dit bier heeft een mooie ronde schuimlaag, door de nagisting op fles, met een nasmaak die de perfecte balans tussen zoet en bitter weet te creëren
 
Wat later begon het maagske te brommen en met een ' Grote Tellore streekproducten in het vooruitzicht , waagden we ons aan het grotere broertje van de Prior. Met name de Abt12 van dezelfde brouwerij. Het biertje is dan ook de absolute top in de hiërarchie van de St.Bernardusbieren en het bier met het hoogste alcoholgehalte (10,5% alcoholvolume).
Een donker ivoorkleurig bier van hoge gisting. Het paradepaardje van de brouwerij dat zich vlot laat drinken door zijn zachte volmondige smaak.
De Abt heeft een zeer fruitig aromaboeket.
 
 
Onze eega had het wel gevonden op een ander streekbiertje van Watou , met het vooruitzicht van Halloween vond ze wel iets in het Helleketelbier.
 
 
Het is een heerlijk , gezond amberkleurig biertje van 7% met een bijzondere smaak. Ambachtelijk gebrouwen door Brouwerij DeBie in Loker , is het een biertje van hoge gisting , gebrouwen op kleine schaal met uitsluitend natuurlijke ingrediënten als mout , hop , tarwe , kandijsuiker , gist , water en kruiden. Het bier heeft een ietwat zoetig en bittere smaak.

 

21:18 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-10-06

LE ROMAN PAÏS

12° Marche dans la Vallée des Oiseaux

30 september 2006

La Godasse Rebecq

 

In het westen van Waals-Brabant tussen Zenne en Dijle , ligt een onbekend mooi stukje België. Dicht leunend tegen de Brusselse hoofdstad vormt dit licht heuvellend natuurgebiedje een ideale uitvalsbasis voor een verkenning van een streek alwaar pittoreske dorpjes omgeven door holle wegen , groene doorsteekjes , bossen en grote Brabantse leenhoeven de bovenhand halen.

Vandaag vertoeven we tergelegenheid van ‘ la 12° Marche dans la Vallée des Oiseaux ‘ tussen het hoogland van rijke doemteelten en de brede valleien met bossen en weiden van le Roman Païs.

La Godasse Rebecq is onze gastheer wanneer we in de vroege ochtend onze wagen keurig parkeren in de nabijheid van het nog slaperig dorpsgezicht. Menig wandelaar maakt zich klaar voor een ultieme zestiger die de stappers in lijn van Villers-la-Ville terug naar Rebecq moet brengen. Gezien verplichtingen in de late namiddag houden wij het slechts op 20 km , alwaar we ons aanvankelijk mogen opmaken voor een rondje cityseeghing. Enkele nauwe steegjes loodsten ons langs de voornaamste bezienswaardigheden van het dorpje. Meteen kregen we er een heerlijk historisch stukje bij met het oude ‘ Maison des Vieillards ‘ uit 1300 , het geboortehuis van Ernest Solvay , de Sint-Gerykerk en les Moulins d’Arenberg

De Zenne snijdt zowaar het centrum van Rebecq middendoor , waarbij de watervallen van de Senne in de middeleeuwen werden uitgebaat voor het malen van het graan , eerst door de Landheren van Rebecq en later in 1606 door de hertogen d’Arenberg. In de 19de eeuw werden de gebouwen verbouwd tot een fabriek van zijden kousen en vandaag de dag weerspiegelt de grote schouw zich nog steeds in het watervlak van de Zenne. Alleen de voorbijgestreefde industrie is verdwenen en vervangen door een gezellig staminee met eveneens een porfiermuseum. Aan de andere kant bevindt zich de kleine Arenbergmolen, het bezat eertijds een houten buitenwiel , vier paar molenstenen en een stootblok. Sinds 1975 is het geheel gerestaureerd en omgebouwd tot een molenmuseum en een smidse.
Het steenrode dorpje waarin de grillige Zenne haar weg gevonden had , lieten we tenslotte achter ons ter hoogte van het geklasseerde stationnetje van Rebecq. Schemerige nevelslierten over het lichtglooiend landschap lieten al enige tijd vermoeden dat een zonnige herfstdag zich aankondigde toen we erlangs een lang karrenspoor , een eerste maal mochten genieten van een grandioos uitzicht op ‘ la Vallée des Oiseaux ‘. Via een onverharde wegel trokken we daarna langs de fraai gerestaureerde Ferme du Croiseau , die vanop een hoogte de streek op een unieke manier domineerde.

We waren nog maar net goed opgewarmd of daar wachtte reeds na vier kilometers onze eerste rust in de annex van een garage en een keurig neergepote partytent. Veel te vroeg ons inziens , zodat we onze weg vervolgden via een brokkenpad net achter de woning. We werden er triomfantelijk onthaald door het ia gebalk van onze spitsbroeder de ezel , gelukkig konden we de lievelingen sussen met een toevallig stukje druivensuiker.

De onverharde weg loodste ons binnen in een open landschap, prachtig doorspekt met talrijke knotwilgen die met hun oude , knoestige vormen de ingroene weiden nog een beeldiger cachet gaven. Een overheerlijke lus door het werkelijk schitterend natuurgebied van de vallei de lesbecq die zich hier diep en grillig door het bomenrijke landschap slingerde , bracht ons tenslotte terug naar de Rue Haute voor een tweede rust. We hadden er een kleine acht kilometers opzitten , zodat onze picknick werd aangesproken en we een lekker zitje opzochten in het zonnetje.

Ook tijdens de volgende bouclé wisten ‘ les Godasses ‘ ons te bekoren , want adembenemend waren de lange stukken die ons op het hooggelegen plateau door de velden stuurden. Even verder staken we een eerste maal ‘ de Zenne ‘ over , een schilderachtig riviertje dat zich vrolijk klaterend door het rijke groen van populieren en stokoude wilgen wringt. Voorbij een hagelwitte oude herenhoeve stuurde de wandelweg ons opnieuw de hoogte in , waarbij we steeds één oog gericht hielden op de prachtige panorama die zich achter ons uitspreidden. Iets later verzonken we in een complete rust van dit eindeloos landschap , toen een idyllisch strookje groen ons naast het tracé van het toeristisch stroomtreintje ‘ le petit train du bonheur ‘ bracht en zo door het bekoorlijke dal van de vogels tuft. Voorbij het pittoreske eindstationnetje van Rognon , moesten we ons even slank maken , want een trits enge draaipoortjes loodsten ons nu op een weergaloze wijze door de weiden. We doken onder het indrukwekkende spoorviaduct , dwarsten nog maar eens het slingerend Zennewater en een lange weidedoorsteek bracht ons tenslotte aan de grens van Steenkerque (Braine-le-Comte) met het gehucht Hou en zijn aftandse oude watermolen. De Zenne lieten we nog maar eens onder ons door klateren om wat later op het achterkoertje van het statige boerenhof ‘ Ferme des Prés ‘ halt te houden voor een laatste zitpauze en het onderhouden van ons vochtgehalte met een streekgebonden Saint Feuillin en een heerlijk stukje kriekentaart.

Een steil pad zond ons daarna de hoogte in om ons binnen te leiden in de weidse , open vlakte van Stoquoi. Dit met alom verblindende zichten op de velden onder de schittering van een aanstekelijk herfstzonnetje. Kilometers lang dwarrelden we door het landschap alwaar we in de verte trosjes wandelaars zagen opschuiven in de richting van de imposante Ferme de la Promenade en haar boomgaard. Het bracht ons tenslotte terug aan de dorpsgrens van Rebecq , alwaar enkele smalle dorpswegels tussen hoge gevels en serene bedehuisjes ons terug feilloos afzetten aan la Salle Paroissale. Met de belofte hier zekers nog eens terug te komen !

 

Ga tevens een kijkje nemen aan de bijhorende fotoreportage , door op de foto te klikken

 

                   IMG_7487

 


21:36 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-09-06

een verhaal van TOEBAK , ROMEINSE KRIJGERS & PICON

30° TABAKSTOCHT

Wervikse wandelsportvereniging

24 september 2006

 

Reeds voor de 30ste maal van in de uithoek van Zuid-Westvlaanderen de Internationale Tabakstocht plaats. Alhoewel we ditmaal slechts sporadisch eventjes over de schreve trokken in Comines France , stond deze 30ste Tabakstocht ook nu weer in het teken van den TOEBAK , ROMEINSE KRIJGERS en een overheerlijke PICON

 

Ga alvast een kijkje nemen naar de bijhorende fotoreportage , door op de foto te klikken.

 

 

20:45 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-09-06

HET HEUVELLAND EN ZIJN ELFBERGEN ...

Elfbergentocht

Pwc Heuvellandstappers

16 september 2006

 

Het Heuvelland is een uniek mozaïek van kleine , uitgebalanceerde en waardevolle landschappen. Telkens weten de Heuvellandstappers op de derde zaterdag van september deze prachtige landschapsbeelden aan elkaar te rijgen tijdens een grandioze wandeling die ons van de éné heuvel naar de andere moet brengen … de Elfbergentocht is door de jaren heen dan ook uitgegroeid tot de Westvlaamse wandelklassieker bij uitstek

 

Net twintig heuveltoppen op een rij van Cassel (Fr) tot Kemmel moeten de Heuvellandstappers gedacht hebben , want voor deze twintigste verjaardag krijgen de deelnemers aan de langste afstanden er geen elf voorgeschoteld , doch maar liefst zeventien.  Wij hielden het wat rustiger en verkozen met dit alweer heerlijk zomers weertje de dertig kilometers tot ons te nemen.  Met start in het pittoreske dorpje Westouter tekenden de silhouetten van de heuveltjes zich reeds duidelijk af in het vlakke land. In een chauvinistische bui zouden we ze zelf ‘ bergen ‘ durven gaan noemen, waarbij de wandeling meteen opende met een schitterend eerste stukje onverhard  van het natuurreservaat Sulferberg-Brandersbos. Een opwarmertje in feite van wat nog komen moest , want om elke hoek wachten wel enkele verrassende panorama’s, waarbij de holle wegen en de korte , maar steile venijnige  hellingen de naam West-Vlaamse heuvels alle eer aandoen.

 

We volgden een prettig graspad dwars door het landschap , waarachter in de diepte de Scherpenberg reeds klaar lag om ons te omhelzen, met een ongemeen avontuurlijke bosdoorsteek als gevolg .  Het deed ons uitmondden op enkele rustige lintjes asfalt die ons een mooi beeld weergaven van de bekoorlijke ronddingen van het Heuvelland en het fraai torenspel van de Sint-Petruskerk van Loker.  Uiteindelijk stuurde een heerlijke veldweg ons tussen een weelde van groen naar het onooglijk kleine dorpje zelf , alwaar we een eerste maal halt werden toegeroepen na zeven succulente kilometers.

 

Achterom het dorpje vond de wandeling onmiddellijk zijn landelijke aard terug om ons over en tussen de vele glooiingen door op te maken voor een raid op de Baneberg.  Via een nauwe doorgang aan de voet van de berg wrongen we ons de hoogte in om rakelings langs de Lijstermolen te scheren en meteen de afdaling in te zetten. Het zou de aanzet worden voor een heerlijk stukje wandelen dat ons via veldwegels en holle bospaden langs de flanken van de Vidaigneberg en de Zwarteberg moest brengen in het mysterieuze Kotje Piepersbos.

 

Een leuk verende graswegel midden een vrij recent stukje natuurreservaat nam het hierna enige tijd over  , tot een paar riante doorsteekjes be’haagd’ met hagen , houtkanten , bomenrijen en een vlonderpad dat ons over een moerassige strook moest helpen , ons definitief liet afbuigen naar ‘le Mont Noir ‘ en het domein Marguerite Yourcenar voor de obligate jaarlijkse buitencontrole.

 

Met het schitterend wandelweertje hadden menig zich een plaatsje gezocht op het terras , zodat de mensen van dienst te weinig handen hadden om elkeen tijdig te bestellen. Nadat ook wij van een verfrissende dorstlesser waren bekomen ,   smokkelde een lus door het park ons tenslotte naar de plaatselijke visvijvers van ‘ Les 3 Fontaines ‘ definitief Frankrijk binnen. Of toch net niet , speels fladderen we over de schreve heen en weer , tot op de grens met Boeschepe het avontuurlijke brokkenpad ter hoogte van de Kapel van Olv van Vlaanderen ons weer de dieperik injoeg en we even konden uitblazen over iets vlakkere wegen van de Pudefort. Maar na een poos werden de hellingen weer stugger en speelser toen we ons over de Kokereelberg dienden te hesen.  Een immens panorama rolde zich voor ons open, toen een zoveelste stukje onverhard ons finaal in de richting van Berthen stuurde voor een derde rust. 

 

Achter het kerkje van Berthen ontwaarden we  reeds in de horizon de wazige gestalte van de Catsberg met zijn immense televisiemast en trappistenabdij. Deze klimuitdaging was vandaag enkel voor de doorzetters en de ‘ die HARDS ‘  bestemd , wij stelden ons tevreden met een geoogst maïsveld , waarbij we een schitterend zicht op de Catsberg achter ons lieten.

 

Een ellenlange veldweg zette hierna de aanval in voor een tweede moeizame beklimming van de Zwarte Berg , dat ons al puffend liet uitdeinen in het bosdomein van Madame Yourcenar.  Pas echt spectaculair werd het , toen we ons door het bos  een weg zochten op de kruin van de berg , met een zoveelste behoorlijke lastige en hete klim, om dan regelrecht naar beneden te duiken op zoek naar de buitencontrole waar we enkele glazen fris achterover sloegen en ons tegoed deden aan ons meegebrachte boterhammetjes.

 

Toen we terug een tweede maal het welbekende brokkenpad aan de voet van ‘ Le Mont Noir ‘ mochten neerdalen , hadden we het grootste klim- en klauterwerk nu wel achter de rug. Er volgde  nog een weergaloos wandelpad doorheen het natuurreservaat van de ‘ Broekelzen ‘ tot we in de diepte het schattige Sint-Eligiuskerkje van Westouter zagen liggen. Meteen het richtpunt om onze zoveelste Elfbergentocht feestelijk af te ronden. Want ook nu weer was deze een grote voltreffer geworden met ontelbare hoogtepunten.

 

Wandelen een waar avontuur … daar mag men van uitgaan in het Heuvelland , met de belofte er volgend jaar terug bij te zijn … wie weet op de ultieme 60.

Ga alvast een kijkje nemen op de bijhorende fotoreportage , door op de foto te klikken.

 

 

21:10 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-09-06

THE SWITCHBACK MEMORIAL MARCH

4° Switchback Memorial March

Provinciale Staf Oost-Vlaanderen

9 september 2006

 

Ieder jaar wordt in het Meetjesland en meerbepaald in de streek van Maldegem-Adegem  de bevrijding van België op het einde van de tweede Wereldoorlog door de Canadese bevrijdingstroepen  in herinnering gehouden.  Hiervoor staat de vzw België-Canada garant met talrijke festiviteiten en herdenkingsplechtigheden.  Sinds een viertal jaar hoort daar ook een “ Switchback Memorial March “ bij , een ideale uitvalsbasis om in het zog van onze memorabele Canadese oud-strijders te genieten van een unieke zwerftocht doorspekt met een resem van natuurpracht.

 

De inschrijvingslocatie was gevestigd in het Canada War Museum , opgericht op 28 juni 1995 door de Heer Gilbert Van Landschoot  tengevolge een belofte aan zijn vader. Toen deze op zijn sterfbed onthulde dat hij zijn leven te danken had aan de Canadese bevrijders en mensen verborgen hield voor de Gestapo. Met de gedragscode “ Eens hebben de Canadezen wat voor mij gedaan , daarom zult gij vroeg of laat iets voor hun terugdoen “ werd de oprichting van het oorlogsmuseum een feit.  Vanuit Adegem , werden de deelnemers , naarmate de gekozen afstand , met keurige militaire regelmaat via bussen naar de diverse startplaatsen gebracht.  Gezien het een mars in lijn betreft , kon men opteren voor 32 – 24 – 16 en 8 km. Wij pikten er de 24 km mee, waar we vanuit Zomergem in de schaduw van het statige Sint-Martinuskerkje omgeven door een Belgische militaire begraafplaats , meteen door de wijdse akkers en velden van deze bruisende landbouwersgemeente werden gestuurd.

 

Zo schoven we op in de richting van Ursel , waar we het asfalt een eerste maal mochten inruilen voor een heerlijk natuurpad dat ons feestelijk doorheen het Keigatbos en langs met koeien bezaaide weiden stuurde. Toen we een statige dreef van beuk opdraaiden vormde het Keigatboswandelpad reeds enige tijd onze metgezel. Het zou ons brengen ter hoogte van de oude militaire vliegtuigbasis van Ursel , alwaar we ons andermaal mochten vergapen aan enkele groenrijke doorsteekjes hier en daar afgebakend door een typisch laagstaand Meetjesland hoevetje. Dit schitterend pad bracht ons weer bij de beschaving van de drukke N461. In feite niks meer en niks minder om ons richting de toegangspoort van het militaire domein te begeven op zoek naar een eerste rustpauze in de loods van onze nationale defensie. Het toeval wilde dat hier net een colonne oude militaire voertuigen neerstreek met enkele oorlogsveteranen. Een aardig meegenomen stukje geschiedkundige nostalgie.

 

Toen we ons uiteindelijk terug op gang schoten, zorgde het Drongengoedbos voor een uitgebreide boswandeling die ons tussendoor bij de gelijknamige hoeve bracht. Rond de gebouwen van deze voormalige abdijhoeve der paters Norbertijnen werd toevallig een plechtigheid gehouden , zodat we de aanwezige notabelen verder hun ding lieten doen en ons ietwat afzijdig toch wat van dit uniek patrimonium poogden mee te pikken.  De schitterende natuurpaden die ons tot hiertoe werden aangeboden kregen meteen een vervolg met het Maldegemveld , een kostbaar stukje natuur waarbij men de oorspronkelijke heidevegetaties en kreupelhout begroeiing  via begrazing door Galloway koeien terug volledig tot zijn recht wil laten komen. We bleven de knuppelpaadjes maar aan elkaar sprokkelen   , waarbij onophoudend natuurpaden hun best bleven doen om ons op de mooist mogelijke manier naar de volgende halte in Kleit te brengen.

 

Zei het toch via een paar langgerekte 8 kilometers , bereikten we tenslotte het plaatselijke cultuurzaaltje van Kleit voor een laatste rust. Uitgeblust door het bekoorlijke wandelweertje en praktisch een kleine maand van wandelinactiviteit  maakten we ons op voor het laatste gedeelte , ook hier bleven we rustig en vooral natuurlijk door het open en soms golvend landschap van ‘ de Helle ‘ dwalen. Een wapperende Canadese vlag tussen de golvende weiden door trekt onze aandacht , als blijkt dat we ons alhier in een tent van de defensie een bekertje frisse yoghurt drink of  koude café frappé soldaat mogen maken.

 

Een nagelrechte veldweg neemt ons hierna enkele kilometers op sleeptouw ,  waarna reeds in de horizon het rustige Adegem pronkt en meteen het einde inluid van deze gesmaakte natuurwandeling.

 

Alwaar we bij het afstempelen , worden getrakteerd op een waar bombardement van enkele gratis gadgets en op het terras van het Canada War Museum ons een laatste maal vergapen aan enkele oude legervehikels met een welverdiende dorstlesser. 

 

 

 

Ga alvast eveneens een kijkje nemen naar de uitgebreide fotoreportage , door op de foto te klikken.

 

 

 

12:21 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

21-08-06

IN DE VOETSPOREN VAN SINT-HERMES ...

32° Mars der Vlaamse Ardennen

Vlam Ronse ~ 20/08/2006

 

Zo'n 35 jaar terug ontsproot in de schoot van de Vlaamse Ardennen een ware Marcheerdersgroep , ze zouden doorgaan als de V.L.A.M. Ronse. Meteen waren ze ook één der pioniers van de Vlaamse wandelsport , alwaar heroïsche kilometertochten destijds de bovenhand haalden. We waren wel benieuwd wat de Vlam zoveel jaren later nog te bieden zou hebben en verheugden ons reeds op een unieke zwerftocht door één van Vlaanderens mooiste hoekjes.

Hier klopt immers het hart van deze prachtige streek , als ‘ koningin der Vlaamse Ardennen ‘ moesten we het bij aanvang van onze wandelescapade vooralsnog stellen met de grijze achterbuurt van de nostalgische textielnijverheid. Maar eens de behuizing voorbij opende zich een enig spervuur van adembenemende zichten op de heuvels der Vlaamse Ardennen en de skyline van Ronse. Met de “ Ten Berg “ werden we meteen een eerste heerlijke beproeving voorgeschoteld , alwaar een deinende graswegel ons geruime tijd tussen de akkers op sleeptouw nam in de richting van het Muziekbos.

In de verte pronkte de groenrijke bult van de Muziekberg rijkelijk en het bleek reeds duidelijk dat deze vandaag een centrale plaats zou gaan innemen in ons verhaal. De naam van het bos had weliswaar niks met muziek te maken, maar zou eerder verwijzen naar het Keltische ‘ Muz ‘ dat een drassig lapje grond gelegen tussen watertjes zou betekenen. Een kramikkig pad erlangs een ruig kabbelend beekje dat moest doorgaan als wandelpad klonk echter wel als muziek in de oren en zou de ouverture gaan vormen van onze avontuurlijke trektocht door het 50ha groot beukenbos. Een miniscuul pad langs de bosrand door moest ons tenslotte een eerste maal naar de top van de Muziekberg hesen. We dachten eventjes te kunnen uitwaaien , maar de aangeboden donkere bospaden vertoonden zodanig nog de sporen van de voorbije regendagen , dat zonder enige behendigheid en concentratie men nooit heelhuids zou boven geraken. De gezapige beklimming langs de golvende bospaden bracht ons tenslotte tot aan de Boekzitting , alwaar eens een schandpaal en veel later een enorme rode beuk stond. En tussen het groene lover het pittoreske kerkje van het gehucht Louise Marie reeds kwam piepen.

Leunend tussen de linden bereikten we tenslotte het dorpspleintje , alwaar we in de schaduw van de OLV de la Salette kerk een eerste rust troffen na zes fabelachtige kilometers. De beeltenis van Louise Marie wees ons hierna terug de juiste weg en zwierde ons zo de dieperik in langs een uitloper van het Muziekbos , vlug gevolgd door een tweede knoertige beklimming in de richting van de Boekzitting.

Een splitsing wijst er ons op dat we straks hier nogmaals een derde keer mogen komen zwoegen , doch vooreerst neemt een smeuiïg boerenspoor ons mee over een opener landschap met een enig zicht op de vallei en het gehucht Louise Marie. Beeldig golvend en kronkelend tussen de landerijen , blijft de parcoursmeester de stukjes onverhard aan elkaar rijgen. Ter hoogte van een oude zandwinning voert een zoveelste veldweg van statige populieren ons nu door de vallei van de Trochbeek en in de richting van het gehucht Koekamer.

Het plaatselijke feestgedruis van een rommelmarkt dreigt letterlijk en figuurlijk in het water te vallen , wanneer nog maar eens de hemelsluizen worden geopend en wij ons tussentijds verzuipen in de blubber van een afgemaaid korenveld en een kanjer van een karrenspoor. Een holle wegel wees ons iets later de richting aan van een stukje bos Ten Houte , alwaar we als volleerde equilibristen op de glibberige boswegels proberen recht te blijven .

Op een bijzonder onderhoudende manier bereikten we alzo terug Louise Marie. Met zijn opvallend mooie kerkje dat vanop een hoogte zijdelings neerkijkt op het nestje huizen dat het aan de overkant van de weg wist te vergaren en alwaar menig pelgrim hun tandpijn komen verpatsen aan Sint Apollinia .

Hierna wacht ons andermaal de beklimming van de Muziekberg , zei het via dezelfde weg van daarnet. Boven wacht ons gelukkig een afdaling van de Kanarieberg , waarna we het weelderig groen van golvende weiden en akkers weten te torsen en nu regelrecht afstevenen in de richting van Ellezelles. Een schitterende sompige veldweg neemt ons nu bijna een halfuur mee over de glooiingen en langs groene bosdoorsteekjes. Prachtig zijn hier in elk geval de weidse gezichten op de lappendeken , die als een rustige golfslag naar de einder wegdeinden. Onze wandelschoenen zijn ondertussen allang niet meer voor aan te kijken , wanneer blijkt dat we terug effenaf staan aan de voet van de kanarieberg en ons mogen opmaken voor de apotheose van deze Mars der Vlaamse Ardennen.

Gestadig klimmend , laten we achter ons de kapel van Olv de Lorette , waarna een pittoresk brokkenpad geprangd tussen de kouters ons verder op sleeptouw neemt tussen muren van groen. En nadat we pas de kanarieberg overwonnen hadden , maakte de fortuinberg het geheel compleet met een ware plejade van nostalgische veld- en kerkwegels.

Via de Bosrede belandden we zo terug in de bewoonde wereld , alwaar we even verstrikt raken in de drukte van de moderne autobeschaving en iets verder in het plaatselijke schooltje van Sint Pieters onze laatste rust treffen.

Nog enkele kilometers scheidden ons van de aankomst, waarbij we als sluitstuk nog eventjes tussen de toeristische trekpleisters van Ronse mogen kuieren. De statige Sint Hermeskerk , de belleman , het textielmuseum en de Hoge Mote zorgden dan ook voor de finale van een flinke portie natuurlijk en sportief wandelplezier zoals we het graag hebben.

 

Klik op de foto voor een uitgebreide fotoreportage :

 

 

22:23 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-08-06

BELGIË BIERPARADIJS ...

Ergens verscholen tussen de golvingen van het Poperingse Hoppeland , vindt men het heilig land van de abdij van Sint Sixtus.  Meerbepaald in West-Vleteren , bij Ieper en Poperinge , dicht bij de Franse grens.

 

De abdij brouwt er één van de zeven authentieke trappistenbieren , doch hier in het kleinste trappistenbrouwerijtje , brouwt men maar " zoveel als we nodig hebben om van te leven " , aldus vader abt. 

 

Het betekent dan ook dat de ketels slechts eenmaal per week worden aangestoken , het bier wordt uitsluitend verkocht aan een loket en in het vlakbij gelegen claustrium ' In de Vrede '. En sinds het bier is uitgeroepen tot beste ter wereld , is het dan ook een raar unicum geworden , waarbij mensen van overal te lande er soms uren voor overhebben enkele flesjes van dit afrodisiacum te kunnen kopen.   Tegenwoordig doet men er zelfs best over op voorhand te bellen , want anders riskeert men van een kale reis terug te komen.

 

Wij van onze kant konden niet zolang wachten om van dit heerlijk trappistenbiertje te proeven en begaven ons dan maar ' In de Vrede '  (www.indevrede.be)

 

In de uitgebreide ruime en moderne gelagzaal , kan men naast het degusteren van de heerlijke trappisten van West-Vleteren , tevens een hele resem verse snacks bekomen. Gaande van boterhammen met paterskaas , abdijpaté en ham , gegarneerde croque monsieur met groentjes. Ook een ruime keuze aan ijsdessert zijn voorradig , waarbij de coupe maison met echt trappistenbier best te versmaden is. 

Qua bierkaart is uiteraard enkel de trappist van West-Vleteren voorradig

 

De trappisten van St Sixtus brouwen er dan ook vier , waarbij telkens de mouttoets uitstekend is afgerond.

Het tafelbier van 4° , enkel voor persoonlijk gebruik van de trappisten zelf is goudkleurig , licht en droog , met een late bittere hoptoets.  (3.6 % in gewicht , 4.5 % in volume)

 

 

Het 6° biertje of Westvleteren blond, met groene kroonkurk , is het bewijs dat Trappistenbier niet noodzakelijk straffe bieren moeten zijn. Met zijn alcoholpercentage van 5.8 % , heeft het een gouden kleur , een krachtige smaak en een redelijke bitterheid. Het bier wordt dan ook best fris gedronken en kan niet jarenlang bewaard blijven.

 

De Westvleteren 8 , met blauwe kroonkurk  (6.4 % in gewicht en 8 % in volume) is bourgogne roodbruin van kleur.  Het heeft een romig aroma , een grote stevige schuimkraag met een iets zoetere en fruitigere smaak

 

En dan blijft er nog de Westvleteren 12 , uitgeroepen door de website Rateit.com  als beste bier ter wereld. Men kan het bier herkennen door de gele kroonkurk.  Is roodbruin , heeft een romig aroma en heeft een uiterst rijk , karamelachtig ,  moutig smaakpalet. Het is 8.8 % in gewicht en 11% of zelfs meer in volume. 

 

Wij hebben het ons in ieder geval laten smaken !

 

 

 

19:45 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

RUST IN VREDE BIJ DE PATERS VAN WEST-VLETERN

Witsoonestapperstocht

Witsoonestappers Krombeke

21 juli 2006

 

Het piepkleine Krombeke , ergens verscholen in het Poperingse hoppeland , leeft volledig in ban van ridder Cornelius Witsoone , zo ook de plaatselijke wandelclub wist er haar naam aan te verbinden met ‘ de Witsoonestappers ‘.

Het is dan ook een lange tijd geleden , dat op een zwoele zomerse dag , in de bossen van Krombeke , Ridder Witsoone verdwaalde en hij alle hoop bleek te hebben opgegeven. Ware het niet dat hij na 72 uur rondzwerven en de uitputting nabij , plotseling de Angelusklokken hoorde luidden. Hij ging op het geluid af en kwam uiteindelijk in Krombeke terecht. Uit dankbaarheid schonk hij de arme bevolking van het dorpje 72 ellen grond en gaf hij de opdracht aan de bevolking elke avond de klokken van Krombeke 72 keren te slaan , gelijk aan het aantal uren dat hij verdwaald was in het bos.

Vandaag net op de zwoele zomerse 21ste juli , hielden de Witsoonestappers hun gelijknamige wisselbekertocht. Meteen een reden te over om in het zog van Ridder Witsoone , te genieten van een stukje Hoppeland en vooral van de bossen rond Sint Sixtus met zijn wereldvermaarde abdij en heerlijk trappistenbier.

Het beloofde alvast een verschroeiende wandeldag te worden en wijselijk waren reeds meer dan 600 deelnemers ons voor , toen ook wij rond de klok van negen , in de schaduw van het Sint Blasiuskerkje en de pastorie met het imposante Ridder Witsoonebeeldje , ons op gang trokken voor onze 30 kilometers lange wandelescapade.

Meteen mochten we met volle teugen genieten , toen een kanjer van een ouderwetse kasseiwegel , ons in de groene romantiek van de weidse valleien met zijn prachtige hommelhoven en de onvergetelijke landschappen van het heuvelland op de achtergrond dropte. Langs slingerende wegels ; schaduwrijke groene doorsteekjes en wiegende landerijen van de Hapjeshoek , konden we de frisse lucht van een nog ongerepte stukje Westhoek ademen op zoek naar onze eerste rust na een kleine vijftal kilometers.

Het Canadabos zou ons hierna opnemen in een lommerrijke trek van heerlijke deinende eik- & haagbeukdreven. Tussen de donkere contouren van de hoogstammige bomen , weerspiegelen zich als nevelslierten de zonnestralen gretig. Ter hoogte van een bosrand wringen we ons tussen een oerwoud van manshoge koningsvarens , terwijl zeldzame zandoogjes en koolwitjes speels fladderen van de éné paarse kattenstaart naar de andere.

Het bos spuwt ons tenslotte uit ter hoogte van de gelijknamige staminee , alwaar we iets verder via de Chinese poort een eerste maal kort mogen kennismaken met het privé-domein van “ De Lovie “. We bevinden ons in het gehucht ’t Vogelken. Verscholen tussen het koren valt ons oog er meteen op het pittoreske kloostertje van dit Poperings erfgoed. Het werd gesticht in 1837 , toen de toenmalige deken van Poperinge er naast het klooster , tevens een schooltje en kapel liet bouwen.


Iets verder wacht ons in de annexen van een plantenkwekerij een tweede rust. Hoogtijd om bij deze extreme wandeltemperaturen ons vochtgehalte wat bij te schaven , alvorens ons hierna op te maken voor een tweede trek door het domein van de Lovie. Een prachtige beukendreef loodst ons het domein binnen. Het domein was eertijds tussen 1930 en 1960 een sanatorium voor TBC – patiënten , terwijl het thans een tehuis is voor mentaal gehandicapten. De fraaie rondtrek brengt ons voorbij het mooie classicistische kasteel dat zich heerlijk weerspiegelt in verscheidene vijvers en alwaar enkele prachtexemplaren van zeldzame boomsoorten onze aandacht trekken. Daar alwaar we het domein betraden , mogen we het ook verlaten en hierna wacht ons een doortrek rond het heilige land van de abdij van Sint Sixtus. Een karrenspoor gunt ons een enig zicht op de ‘ grafelijke ‘ skyline van de Poperingse Hoppestad. Geprangd tussen de prikkeldraad voert een veldwegel ons nu in de richting van een stukje Bardelenbos en daar tussen de rust , het gezang van de vogels en de geuren van kamperfolie duid opeens een drietalige wegwijzer ons de richting uit van de Abdij – Abbey & Abbaye de Sint Sixtus.



Het is hier dat voor een paar flesjes van dit heerlijk trappistenbiertje van West-Vleteren , mensen van overal te landen soms uren in de file staan op de landelijke weg naar Sint Sixtus. Wij nemen de onzekerheid voor de zekerheid en begeven ons naar het nabijgelegen claustrum ‘ In de Vrede ‘ . Want hier wordt :

“ Iedere jongeling eerst man , als hij een goed biertje drinken kan.
Proef dan een trappist van West-Vleteren ,

want nergens vind men een beteren.
Alleen hier vindt men dit fijn bier ,

en is het drinken ervan een waar plezier.
Zijn internationale faam , Vlaamse bourgogne is zijn naam.
Trotseert het alle grote bieren , dus mogen we het zekers vieren.
Leve het Trappistenbier , dat men drinken kan HIER ! “

We hoeven waarschijnlijk niemand te overtuigen dat het gesmaakt heeft , waarna we ons hierna mogen opmaken voor een stukje van de Sint-Sixtuswandelroute. Een karrenspoor neemt ons nu geruime tijd mee door het landbouwgebied dat van oudsher deel uitmaakt van de hoppestreek rond Poperinge. Voor het eerst op ons traject maken we kennis met de intense teelt van de hopperanken , waarna iets verder we een tijdlang mee mogen golven langs de rand van een tweede stukje Bardelenbos. De indrukwekkende gebouwen van de abdij blijven een gestadige leidraad gedurende deze lus , daar alwaar de monniken in hun wit-zwarte pij net pinguïns lijken en er een leven lang , zoekend naar God , een stil en bescheiden leven proberen te leiden maar bovenal ook wel een ‘ goddelijk ‘ drank brouwen.

Kort hierna valt ons oog op het ‘ Dozinghem Military Cemetery ‘ , aan de rand van het bos tekenen zich de gruwelen van de Eerste Wereldoorlog uit. De talrijke zerken met de naam van Britse soldaten lopen even egaal als de wel met meer dan 20.000 bloeiende pôlyantha rozen binnen het kerkhofperk. In de regio liggen dan ook meer dan 10.000 Britse soldaten begraven , waaronder in het begin van deze eeuw het feminisme nog uiterst beperkt bleef. Want slechts één vrouw kwam er om , een Engelse verpleegster. De jeugd maakte er wel furore , waarbij de jongste gesneuvelde nauwelijks vijftien was. Een legende beweerd , dat niemand zo luid heeft geschreeuwd om zijn moeder dan deze jonge snaak. Vandaar ook dat de tuinmannen het gras er zo kort houden , opdat bij de minste huilende wind de stemspleet van deze jonge puber nog hoorbaar zou blijven voor NEVER WAR AGAIN …

Tenslotte bereiken we terug het abdijdomein van Sint-Sixtus , alwaar de dreef van de Onze Lieve Vrouw van Lourdesgrot ons naar een laatste rust brengt.

Krombeke ligt nu niet meer veraf , onder gloedhete omstandigheden begeleid een kilometerslange betonstrook ons , tot we tenslotte terug de gotische hallenkerk van dit piepkleine dorpje aan de horizon ontwaren en ons tevreden neerpoffen in het OC Bampoele.

18:03 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-07-06

BELGIÊ : HET BIERPARADIJS

Brasserie Ellezelloise

 

Tijdens onze wandeluitstap in het Waalse Ellezelles (net over de taalgrens met Ronse) , viel ons oog op la Brasserie Ellezelloise.

Uniek genesteld tussen de glooiingen van ' Le Parc Naturel des Collines '  probeert de huisbrouwer H. Gerard zich te behouden aan de lokale verankering en het respect voor de landelijke omgeving.

 

 

De brouwerij zelf kan men bezoeken tijdens de week na afspraak en ook op zondag kan men vanuit de gelagzaal proeven van de vijf ambachtelijke streekbiertjes die er worden gebrouwen.

 

Tijdens onze kennismaking waagden we ons aan het voornaamste huisproduct " La Quintine ". De naam van het biertje verwijst naar de plaatselijke folklore , waarbij Quintine de naam is van de heks die er in 1610 werd verbrand. Het blonde biertje van hoge gisting , 8% Vol Alcohol ., niet gecentrifugeerd , niet gefilters , niet gepasteuriseerd en hergist in de fles. Het aangename aan het biertje is de fles , die is uitgerust met een trekdop, die net zoals vroeger gebruikt werd op een melkfles. Bij het proeven ontwaart men een frisse bittere smaak en een felle aromatische geur van hopsoorten.

 

Naast de Quintine , brouwt la Brasserie Ellezelloise nog een Quintine Ambrée , La saisis , Hercule en een saison 2000.

 

 

22:13 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

DANS LES PAS DE LA SORCIERE " QUINTINE "

Promenade au Pays de Quintine

Les Trouveres Ellezelles

01 juli 2006

 

Exotische wandeltemperaturen brengen ons ditmaal naar het hartje van ‘ le Pays des Collines ‘, daar alwaar heksen en lekker bier er tradities zijn geworden : het pittoreske Ellezelles.

De inschrijvingsplaats ligt prachtig genesteld in de schaduw van het heksendorpje , zodat we meteen een overheerlijk zicht op het landschap bekomen. De tocht zelf opende met een resem rustige , bevallige wegjes die zich gezellig golvend door het landschap loodsen. Wanneer we een kanjer van een boerenspoor worden ingestuurd , vertoeven we midden een kleurrijk lappendeken van tarwe- en roggevelden . De zon had nu reeds volop onze kant gekozen en op een rustige manier evolueerden we verder door een landschap dat het mooie torenwerk van diverse nabijgelegen dorpjes beter in beeld bracht.

Het pad stuurde ons hierna in de lommerrijke omgeving van een stukje bos. De avontuurlijke wegel bracht ons moeizaam de hoogte in tussen kaarsrechte zuilen van beuken . Aanvankelijk mochten we nog wat speels flaneren met de bosrand en een enig zicht op ‘ le Pays des Collines ‘ tot opeens het kerkje van het gehucht Grand Monchaut aan de horizon priemde.

Eventjes mochten we het open plateau blijven volgen , wat nog maar eens zorgde voor een schatkamer van vergezichten. Een heerlijk brokkenpad loodste ons hierna terug op het grondgebied van Ellezelles , open golvende ruimtes werden gelukkig steevast afgewisseld met idyllische groene doorsteekjes , waarbij dartele distelvlinder en atalanta zich tegoed doen aan de immense bloemenpracht. Gelukkig kunnen we in de schaduwrijke plekjes van statige boerderijen toch nog eventjes tot onze positieven komen. Tot we opeens in het bos van Tombelle op zoek mogen gaan naar een stukje avontuur. Midden het bos stoten we op een project van de één of andere natuurkundige omtrent de drinkbaarheid van het aanwezige bronwater. Het bos stuurde ons hierna beeldig , golvend en kronkelend door de groene tinten , terwijl de donkere contouren van de boomstammen fel contrasteerden met het zonlicht dat door de dunne kruinen zich een weg probeerde te priemen. Uiteindelijk spuwde het bos ons uit langs de bosrand en een stukje bewoning met een fraaie houtwerker van heksengedrochten , waarna een majestueus éénmanspad geprangd tussen deinende weiden ons op een kokette manier terug de hoogte injoeg.

 

   

Ook het daarop volgend asfaltwegje hees ons nog eventjes de hoogte in , waarna we ons konden richten op de wieken van ‘ Le Moulin du Cat Sauvage ‘ . Iets verder werden we verwelkomt door de moederheks Quintine in een afgedankte loods voor een eerste rust.

Een reeks kinderkopjes zet ons terug op weg langsheen veld- en kerkwegels van het gehucht Beaufays , alwaar ook nu weer onze ogen niet uitgekeken raken op de fraaie vergezichten van het verstrekkende glooiende landschap en een stukje Ravel wandel- & fietspad. We bereiken tenslotte terug de dorpskern van Ellezelles , slenteren heel eventjes langs de behuizing maar niet voor lang , want …

Voorbij het gewezen stationnetje van Ellezelles stuurde een bijzonder mooi wandelpad op de bedding van een verdwenen spoorlijn ons nu een flink stuk verder in de richting van haar gekende brasserie Ellezelloise. Toevallig troffen we hier onze tweede rust , meteen de reden om met dit prachtig weer ons een buitenzitje op het aanpalende terras te bemachtigen en met zicht op de prachtige streek te genieten van een heerlijk Quintine streekbiertje en onze meegebrachte boterhammetjes. Meer moet een mens niet hebben …



Maar uiteindelijk roept de plicht … een mooie , wijde onverharde bocht loodst ons nog eventjes omheen het dorpje Ellezelles. Tenslotte bereiken we de dorpskom via één der gekende heksenwegeltjes van ‘ le Sentier de l’Etrange ‘. Het pittoreske dorpje met zijn Sint Pieterskerkje straalt de eenvoud en rust zelve uit , met dit weertje blijkt elkeen wel zijn siësta te houden. Naast het kerkje valt ons oog op een schandpaal versierd met twee leeuwenmuilen. We dwarsen het pleintje , via ‘ le bain des sorcieres ‘ , waarna een leuk graspad tussen de behuizing door ons terug de landelijkheid instuurt.

Menig bedehuisje siert nu onze weg tijdens het afsluitend stukje , wellicht om de devotie en het geloof in het eigenaardige van hekserij te bannen … De natuur nam nu terug de bovenhand en we hoefden alleen maar op de geuren van de barbecue af te gaan om deze voortreffelijke en verrassende wandeling af te ronden.

Met een Quintine en een heerlijke barbecueschotel !

 

21:40 Gepost door stefba in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |